การตัดสินใจที่เด็ดขาด

“เอาสัญญาฉบับนี้ไปเสีย แล้วก็ไสหัวออกไปจากบ้านของข้าเสียที” กระดาษแผ่นหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบอย่างแรง จนถ้วยน้ำชาที่หลินซูเหยาเพิ่งวางลงสั่นไหว น้ำสีอำพันกระฉอกออกมาเล็กน้อย แต่หญิงสาวหาได้สนใจไม่ สายตาคมกริบของเธอยังคงจ้องเขม็งไปยังร่างของแม่สามีที่บัดนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เฉินมู่หยางยืนกอดอกอยู่ด้านหลังภรรยา ใบหน้าคมสันของนายทหารหนุ่มราบเรียบไร้อารมณ์ แต่แววตาที่จ้องมองมารดาบังเกิดเกล้านั้นกลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งในฤดูหนาว ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่ “หลินซูเหยา! เจ้ามันนังสารเลว! เจ้ากล้าเนรเทศข้าออกจากบ้านงั้นรึ? นี่คือบ้านตระกูลเฉิน!” แม่สามีแผดเสียงลั่น มือที่สั่นเทาชี้หน้าสะใภ้ผู้ที่เคยถูกนางกดขี่มาโดยตลอด “บ้านตระกูลเฉิน?” ซูเหยาแค่นยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นเส้นโค้งที่ดูเยือกเย็น “บ้านหลังนี้สร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อของมู่หยาง และเงินทุกอีแปะที่ข้าหามาได้จากการขายอาหาร ส่วนท่าน... ท่านไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากพยายามขายลูกหลานตัวเองเพื่อเอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง ท่านคิดว่าความอดทนของข้ามันไม่มีขีดจำกัดงั้นหรือครับ?” มู่หยางขยับตัวก้าวออกมาข้างหน้าเพียงก้าวเดียว แรงกดดันของบุรุษผู้ผ่านสนามรบก็แผ่ซ่านออกมาจนแม่สามีต้องถอยกรูด “ท่านแม่ ผมเตือนท่านหลายครั้งแล้วเรื่องเงินค่าเสบียงที่ท่านแอบขโมยไปขายให้พ่อค้าเถื่อน และเรื่องที่ท่านพยายามใส่ร้ายภรรยาผม... วันนี้ความอดทนของผมหมดลงแล้วจริงๆ” “เจ้าจะอกตัญญูงั้นรึ! ไอ้ลูกไม่รักดี!” “อกตัญญูหรือครับ?” มู่หยางสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขรึม “ถ้าอกตัญญูคือการปกป้องครอบครัวและรักษาความถูกต้อง ผมยอมถูกเรียกว่าคนอกตัญญู ดีกว่าต้องมานั่งมองภรรยาและลูกถูกท่านทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า” ซูเหยาลุกขึ้นยืน ร่างระหงเดินไปหยิบโฉนดที่ดินที่ถือสิทธิ์ในมือ “ในสัญญานี้ระบุชัดเจนว่าท่านจะได้รับเงินก้อนสุดท้ายสำหรับค่าเดินทาง และท่านต้องย้ายไปอยู่บ้านพักท้ายหมู่บ้านที่ห่างไกลจากบ้านเรา ท่านจะไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในรั้วบ้านนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว หากฝ่าฝืน... อย่าหาว่าข้าใช้วิธีรุนแรง” บรรยากาศในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของนางเฒ่าผู้น่ารังเกียจ กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศที่ซูเหยาเพิ่งเคี่ยวไว้ในครัวช่วยดึงสติให้เธอคงความเยือกเย็นไว้ได้ เธอไม่จำเป็นต้องโกรธแค้น คนพวกนี้ไม่มีค่าพอให้เธอเสียเวลาด้วยซ้ำ นางเฒ่ามองดูหน้ากระดาษด้วยแววตาอาฆาต ก่อนจะคว้ามันมาฉีกทิ้งต่อหน้า “ข้าไม่ไป! ใครจะทำไมข้า!” ซูเหยาไม่ได้ตกใจ เธอกลับหัวเราะออกมาเบาๆ “ท่านคิดว่าข้ามามือเปล่ารึครับ? มู่หยาง... จัดการตามที่ตกลงกันไว้” เพียงสิ้นคำสั่งของภรรยา มู่หยางก็เป่านกหวีดสั้นๆ เสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์สองคนซึ่งเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของเขาก็ก้าวเข้ามาในเรือนทันที ใบหน้าของแม่สามีเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดในพริบตา “พาตัวออกไป หากขัดขืนให้ใช้กำลังได้ตามสมควร” มู่หยางสั่งเสียงเรียบ “ไม่! ปล่อยข้า! ไอ้นังปีศาจ! นังลูกสะใภ้ชั่ว!” เสียงกรีดร้องของนางค่อยๆ ไกลออกไป จนกระทั่งลับตาไปจากรั้วบ้าน ความเงียบสงัดหวนคืนสู่เรือนไม้หลังเล็กอีกครั้ง ซูเหยาถอนหายใจยาว ความรู้สึกหนักอึ้งที่เกาะกุมใจมานานหลายเดือนเหมือนถูกยกออกไปจนหมดสิ้น มู่หยางเดินเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง กลิ่นกายของบุรุษที่คุ้นเคยช่วยปลอบประโลมจิตใจได้ดีที่สุด “เหนื่อยไหมครับ?” “ไม่เหนื่อยหรอกครับ แต่รู้สึกเหมือนได้หายใจสะดวกขึ้นเยอะเลย” ซูเหยาพิงหลังกับอกแกร่งของสามี “มู่หยาง... ข้าตัดสินใจถูกแล้วใช่ไหมครับ?” “ไม่มีอะไรถูกไปกว่านี้อีกแล้วซูเหยา” เขาจูบลงบนขมับของเธออย่างแผ่วเบา “ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้า ที่อดทนรอจนถึงวันนี้” ซูเหยาหันกลับมา ยิ้มให้สามีอย่างอ่อนโยน “วันนี้เราฉลองเรื่องนี้ด้วย ‘ไก่ตุ๋นน้ำแดงสูตรลับ’ กันดีไหมครับ? ข้าเตรียมของไว้หมดแล้ว เครื่องเทศชุดนี้ข้าได้มาจากในมิติ กลิ่นหอมของมันน่าจะช่วยล้างบรรยากาศน่ารังเกียจพวกนี้ออกไปได้หมด” เมื่อกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่เคี่ยวจนงวดได้ที่เริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างพากันสูดดมกลิ่นเย้ายวนนั้นด้วยความมึนงง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่สุด... เพราะในขณะที่ซูเหยากำลังจะจัดสำรับอาหาร เสียงเคาะประตูรั้วบ้านที่ดังรัวเร็วและหนักหน่วงก็ทำให้ทั้งสองคนชะงัก มู่หยางขมวดคิ้ว มือวางบนด้ามดาบข้างเอวโดยอัตโนมัติ “ใครมาในเวลานี้?” มู่หยางกระซิบ ซูเหยาเดินไปเปิดประตูด้วยความระมัดระวัง ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่แม่สามีที่กลับมาแก้แค้นอย่างที่คิด แต่เป็นชายหนุ่มชุดดำในสภาพสะบักสะบอมที่ถือจดหมายปิดผนึกด้วยตราประทับสีเลือดส่งมาให้เธอ “คุณนายเฉิน... ข้าถูกส่งมาเพื่อเตือนท่าน... สิ่งที่ท่านเพิ่งขับไล่ออกไป ไม่ใช่นางเฒ่าคนเดิมที่ท่านรู้จัก” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ใบชาหอมหมื่นลี้" ในตอนนี้นะครับ