กำไรพุ่งทะยาน

เสียงกระแทกถ้วยชาเซรามิกดัง “เพล้ง!” สะท้อนก้องห้องโถงตระกูลเฉินจนบ่าวไพร่สะดุ้งสุดตัว คุณนายเฉินหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบจะกลายเป็นสีม่วง ดวงตาฝ้าฟางจ้องมองแผ่นป้ายไม้สลักลายงดงามที่เพิ่งถูกส่งมาถึงหน้าประตูบ้านด้วยความรู้สึกคลื่นไส้ระคนเจ็บใจ “บังอาจ! นังสารเลวซูเหยา... มันกล้าดียังไงถึงส่งสิ่งนี้มาเยาะเย้ยข้า!” คำพูดของคนส่งสารเมื่อครู่ยังคงดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาท *“คุณนายเฉิน... ข้าถูกส่งมาเพื่อเตือนท่าน... สิ่งที่ท่านเพิ่งขับไล่ออกไป ไม่ใช่นางเฒ่าคนเดิมที่ท่านรู้จัก”* แผ่นป้ายไม้ในมือสลักชื่อร้านไว้อย่างโดดเด่นเป็นสง่า ‘ครัวคุณธรรมสาขาเมืองหลินเจียง’—เมืองหลวงการค้าที่ตระกูลเฉินเคยผูกขาดตลาดอาหารเหลามาหลายชั่วอายุคน แต่วันนี้ อดีตสะใภ้ที่พวกมันเคยเหยียบย่ำกลับไปยืนหยัดปักธงท้าทายถึงถิ่นกำอำนาจเก่าอย่างเปิดเผย ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปยี่สิบลี้ ณ ใจกลางเมืองหลินเจียง บรรยากาศหน้าอาคารพาณิชย์สองชั้นหลังใหญ่กลับคึกคักราวกับมีงานเทศกาล กลิ่นหอมหววนของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นด้วยสมุนไพรจีนสูตรลับเฉพาะ ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย กระตุ้นต่อมรับรสของชาวเมืองที่เดินผ่านไปมาให้ต้องหยุดฝีเท้า กลิ่นอายความหอมกรุ่นของแป้งย่างกรอบนอกนุ่มในเคลือบด้วยน้ำตาลเคี่ยวจนเป็นสีอำพัน ผสมผสานกับกลิ่นหอมของเนื้อย่างซีอิ๊วสูตรพิเศษ ทำให้แถวคอยยาวเหยียดนับร้อยเมตรเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับมีมนต์สะกด หลินซูเหยายืนอยู่เบื้องหลังเคาน์เตอร์ไม้ขัดมัน ใบหน้าสะโอดสะองประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจและแววตาสุกใสเปี่ยมพลัง สองมือเรียวบางคล่องแคล่วตักบะหมี่เส้นสดเหนียวนุ่มลงในชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา ราดด้วยน้ำซุปสีทองใสที่เข้มข้นถึงเครื่อง ก่อนจะโรยหน้าด้วยต้นหอมซอยและหมูสามชั้นตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ท่วงท่าการทำงานของเธองดงามราวกับศิลปินกำลังรังสรรค์ผลงานชิ้นเอก “ชามต่อไป... บะหมี่ตุ๋นยาจีนพิเศษใส่ไข่ลวกครับ เชิญครับ!” เสียงทุ้มต่ำของเฉินมู่หยางดังขึ้นท่ามกลางความอลหม่าน นายทหารหนุ่มผู้เคยถือดาบและปืน บัดนี้สวมผ้ากันเปื้อนสะอาดสะอ้าน ยืนต้อนรับลูกค้าด้วยท่าทีสง่างามแต่นอบน้อม รอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะปรากฏ ทำให้ลูกค้าสาวๆ ในเมืองถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ความสำเร็จของสาขาที่สองนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นผลจากการวางแผนอย่างรัดกุมและการบริหารจัดการเวลาอย่างชาญฉลาด หลินซูเหยาใช้มิติพิเศษในการเตรียมวัตถุดิบหลัก ผักใบเขียวสดกรอบที่ปลูกด้วยน้ำทิพย์สวรรค์และเนื้อสัตว์คัดสรรพิเศษ ทำให้รสชาติอาหารของร้าน ‘ครัวคุณธรรม’ โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์จนไม่มีเหลาอาหารใดในเมืองหลินเจียงเทียบเคียงได้ “แม่ครับ... ลูกค้าโต๊ะสามขอสั่งขนมเปี๊ยะไส้ทะลักเพิ่มอีกสองกล่องครับ” เสียงใสแจ๋วของเจ้าแฝดน้อย สองพี่น้องที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเนื้อดีสะอาดสะอ้าน วิ่งถือกระดาษรายการอาหารมาส่งให้มารดาด้วยความกระตือรือร้น เด็กชายทั้งสองทำหน้าที่เป็นพนักงานตัวน้อยคอยเก็บโต๊ะและแจกจ่ายน้ำชาให้อย่างคล่องแคล่ว สร้างความเอ็นดูให้กับลูกค้าที่พบเห็นเป็นอย่างยิ่ง ซูเหยาโน้มตัวลงใช้ผ้าสะอาดเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้ลูกชายคนเล็กเบาๆ พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เก่งมากครับลูก เดี๋ยวช่วยงานเสร็จ แม่จะทำบัวลอยน้ำขิงสูตรพิเศษให้กินคนละถ้วยเลย” คำว่า ‘บัวลอยน้ำขิง’ ทำให้ดวงตาของเด็กแฝดเป็นประกายระยิบระยับ พวกเขาร้องไชโยด้วยความดีใจก่อนจะวิ่งกลับไปทำงานต่อด้วยพลังที่ล้นเหลือ การเปิดร้านสาขาที่สองในวันนี้ ไม่เพียงแต่สร้างปรากฏการณ์กระแสตอบรับถล่มทลายจนยอดขายพุ่งทะยานเป็นประวัติการณ์เท่านั้น แต่ยังเป็นการประกาศศักดาให้คนตระกูลเฉินได้ประจักษ์ว่า การตัดสินใจขับไล่เธอออกจากตระกูลในวันนั้น คือความผิดพลาดที่มหันต์ที่สุดในชีวิตของพวกเขา ผ่านไปเพียงครึ่งวัน สินค้าล็อตแรกที่เตรียมไว้สำหรับสามวันเต็ม กลับถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยงเกลา ป้าย ‘สินค้าหมดชั่วคราว’ ถูกนำมาแขวนไว้หน้าร้านท่าทีเสียดายของลูกค้าที่ยังต่อแถวรออยู่เนืองแน่น “ซูเหยา... เจ้าดูนี่สิ” เฉินมู่หยางเดินถือหีบไม้ใส่เงินสดก้อนโตเข้ามาหาภรรยา แววตาของนายทหารหนุ่มเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและประกายความรักที่ลึกซึ้ง “เงินกำไรวันนี้... มากกว่ารายได้ทั้งปีของเหลาอาหารตระกูลเฉินเสียอีก” ซูเหารับหีบไม้มาเปิดดู รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม เธอกวาดสายตามองไปรอบร้านที่ตอนนี้สะอาดสะอ้าน พนักงานในร้านที่จ้างมาใหม่ต่างก็ขยันขันแข็งและซื่อสัตย์ การสร้างเนื้อสร้างตัวจากสองมือเปล่าในโลกยุคโบราณแห่งนี้ พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า สมองและฝีมือคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด “นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นครับคุณสามี” ซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเฉียบคม “ในเมื่อตระกูลเฉินอยากเล่นเกมอำนาจกับเรานัก เราก็ควรจะมอบ ‘ของขวัญชิ้นใหญ่’ ให้พวกเขาสักหน่อย เพื่อเป็นการตอบแทนที่เคยเมตตาเราในอดีต” มู่หยางพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากของนายทหารหนุ่ม ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปล่อยให้ใครมารังแกภรรยาและลูกได้โดยไม่มีจุดจบที่สาสม ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและความสำเร็จกำลังโอบล้อมคนทั้งครอบครัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเอะอะโกลาหลก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน ประตูไม้สักถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างชราของแม่สามีตระกูลเฉิน ในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองราคาแพง แต่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและริ้วรอยแห่งความอิจฉาริษยา ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางร้าน สายตาดุดันกราดมองไปรอบตัวก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของหลินซูเหยา “นังตัวดี! แกคิดว่าจะหนีพ้นความจริงไปได้งั้นรึ!” เสียงแหลมสูงตะคอกลั่นร้านจนลูกค้าที่ยังคงนั่งดื่มชาอยู่ห่างๆ ถึงกับเงียบกริบ ซูเหยายังคงนั่งนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย มือเรียวยังคงหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบรสชาติละมุนอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตแม่สามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุก “อ้าว... คุณนายเฉิน ลมอะไรหอบท่านมาถึงร้านเล็กๆ ของสะوยสะใภ้ที่ท่านเคยขับไล่ไสส่งกันล่ะครับ? หรือว่า... กลิ่นเงินจากร้านของขวา มันหอมจนท่านทนอยู่บ้านไม่ไหวแล้ว?” แม่สามีสะดุ้งสุดตัวด้วยความแค้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือสั่นเทาชี้หน้าสะใภ้ตัวแสบ “แก... แกกล้าดียังไง...!” แต่ก่อนที่สถานการณ์จะปะทุเดือดไปมากกว่านั้น ประตูร้านด้านหลังก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของชายชุดดำลึกลับผู้หนึ่ง ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกล่องไม้ปริศนาในมือ และกระซิบถ้อยคำบางอย่างข้างหูของเฉินมู่หยาง ด่วนจี๋! รายงานสายลับจากเมืองหลวงแจ้งว่า... หนี้สินก้อนโตของตระกูลเฉินที่ไปกู้ยืมมาจากกลุ่มอิทธิพลเถื่อนเพื่อประคองกิจการเหลาอาหาร บัดนี้... ถูกกว้านซื้อไว้ทั้งหมดโดยบุคคลปริศนาผู้หนึ่ง และกำหนดเส้นตายการชำระหนี้คือ ‘เที่ยงคืนนี้’ --- *(ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ใบชาหอมหมื่นลี้" มาโดยตลอดนะครับ)*