เมื่อคุณพ่อจอมดุต้องมาปอกผัก

"เรียนใต้เท้า! เราพบร่องรอยผู้ต้องสงสัยหนีมาหลบซ่อนอยู่ละแวกนี้ ค้นบ้านหลังนี้ให้ทั่ว!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดดังทะลุเข้ามาในความมืด พร้อมกับเสียงถีบประตูรั้วไม้ไผ่พังโครมลงมาอย่างไม่เกรงใจใคร! เศษไม้ไผ่กระเด็นกระดอนไปตามพื้นดิน ท่ามกลางความตกใจของเด็กแฝดทั้งสองที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาส่งเสียงร้องไห้จ้า หลินซูเหยาขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววเย็นชาไร้ความกลัว นางกำลังจะก้าวขาออกไปเผชิญหน้ากับกลุ่มทหารนอกรีตเหล่านั้น แต่ทว่า... ไวกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ของเฉินมู่หยางกลับขยับกายบังหน้าภรรยาและลูกไว้ทันที ดวงตาคมดุของนายทหารหนุ่มหรี่แคบ รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากกายอย่างน่าเกรงขาม "บังอาจนัก บุกรุกเคหสถานยามวิกาลอย่างไร้หมายค้น พวกเจ้าเป็นทหารของกองร้อยไหนกัน!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความกดดัน ทำเอาเหล่าทหารที่บุกเข้ามาถึงกับชะงักกึกโดยอัตโนมัติ ความน่าเกรงขามของเฉินมู่หยางในยามนี้เปรียบเสมือนพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังปกป้องอาณาเขต ไม่มีผู้ใดกล้าสบตาตรงๆ ซูเหยาแอบอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านเป็นโล่กำบังให้ครอบครัว นางเอื้อมมือไปตบหลังปลอบขวัญลูกแฝดเบาๆ ก่อนจะกระซิบบอกสามีด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ท่านพี่... คนพวกนี้ไม่ได้มาดี พวกมันคงไม่ใช่ทหารทางการจริงๆ แต่อาจเป็นคนของใต้เท้าจางที่ถูกส่งมาข่มขู่เรา เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเอง ท่านจัดการไอ้หัวหน้าพวกมันก็พอครับ" คำว่า 'ครับ' ที่หลุดออกมาจากปากภรรยา ทำให้มู่หยางชำเลืองมองนางด้วยความทึ่งเล็กน้อย ในยามวิกาลที่บ้านเรือนอื่นอกสั่นขวัญแขวน แต่นภากลับสงบนิ่งราวกับกำลังยืนดูละครฉากหนึ่งเท่านั้น "ได้... ตามใจเจ้า" มู่หยางตอบรับสั้นๆ ก่อนพริบตานั้น ร่างของเขาก็พุ่งทะยานออกไปราวกับสายลม ประชิดตัวหัวหน้ากลุ่มทหารที่ถือดาบเง้าง่าทันที เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่น พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่ดังขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว กลุ่มผู้บุกรุกที่เหลือเห็นหัวหน้าถูกจัดการอย่างรวดเร็วก็หน้าถอดสี ถอยร่นกรูดออกไปนอกรั้วแทบไม่ทัน "ไสหัวไปให้พ้น! หากกล้าเหยียบเข้ามาอีก ข้าจะตัดหัวพวกเจ้าไปเสียบประจานหน้าค่ายทหาร!" เสียงคำรามต่ำของมู่หยางทรงพลังดั่งเสียงคำรามของราชสีห์ ทำให้พวกมันแตกตื่นวิ่งหนีหายไปในความมืดอย่างไร้กระบวนท่า เมื่อความสงบกลับคืนมา เด็กแฝดก็ผล่อยหลับไปอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย ซูเหยาถอนหายใจยาว นางหันมามองสามีที่ยืนปัดฝุ่นตามเนื้อตัว ก่อนจะมุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา "หมดเรื่องวุ่นวายแล้ว... แต่ท่านพี่ครับ รบกวนเวลาอันมีค่าของท่านมาช่วยภรรยาคนนี้ 'ปอกผัก' หน่อยเถอะนะ" เฉินมู่หยางกะพริบตาปริบๆ นายทหารผู้เคยจับดาบสังหารศัตรูในในสนามรบ กลับต้องมาทำหน้าเลิกลั่กเมื่อภรรยาเดินไปหยิบตะกร้าหัวผักกาดขาวหัวใหญ่และรากบัวสดๆ ออกมาวางตรงหน้า พร้อมกับส่งมีดทำครัวเล่มเล็กคมกริบให้ "นี่... เจ้าจะให้ข้าทำสิ่งนี้หรือ?" มู่หยางชี้ไปที่หัวผักกาดด้วยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย "แน่นอนครับ ท่านพี่ตัวโตเสียเปล่า หากไม่อยากนอนนอกห้องคืนนี้ ก็จงนั่งลงแล้วปอกเปลือกรากบัวพวกนี้ให้สะอาด อย่าให้มีผิวสีดำเหลืออยู่แม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้น รสชาติซุปรากบัวตุ๋นกระดูกหมูในวันพรุ่งนี้จะขมจนกินไม่ได้นะครับ" ซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าแกมบังคับ กลายๆ มู่หยางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็กอย่างจำยอม มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธ บัดนี้ต้องมาประคองหัวผักกาดและรากบัวอย่างเก้ๆ กังๆ ภาพของนายทหารผู้เกรียงไกรกำลังนั่งตั้งอกตั้งใจปอกผักด้วยความระมัดระวังราวกับมันคือแผนที่ยุทธศาสตร์ ทำเอาซูเหยาต้องหลุดหัวเราะคิกออกมาด้วยความเอ็นดู "หั่นให้บางเฉียบด้วยนะครับ ท่านพี่ทำได้อยู่แล้ว นายทหารเอกผู้เก่งกาจย่อมไม่มีอะไรยากเกินความสามารถหรอกจริงไหมครับ" นางเอ่ยชมพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ส่งสายตาวิบวับเป็นเชิงท้าทาย มู่หยางสบตาภรรยา รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัว เขารู้สึกว่าชีวิตเรียบง่ายในยามนี้มีรสชาติกลมกล่อมยิ่งกว่าสุราหมักชั้นดีเสียอีก เช้าวันใหม่มาเยือนอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปรากบัวเคี่ยวกับกระดูกหมูและสมุนไพรจีนโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณท้ายหมู่บ้าน กลิ่นหอมเย้ายวนนี้รุนแรงเสียจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดยืนสูดดมด้วยความหิวโหย บรรดาลูกค้าประจำและชาวบ้านต่างพากันมาออกันอยู่ที่หน้าบ้านของหลินซูเหยาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง สินค้าล็อตแรกของวันถูกกวาดซื้อเกลี้ยงเกลาภายในเวลาไม่ถึงเคียนเดียว เงินอีแปะและตำลึงเงินถูกหยอดลงในกล่องไม้จนแน่นเอี๊ยด ความสำเร็จนี้ทำให้ฐานะความเป็นอยู่ของครอบครัวยกระดับขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่า ท่ามกลางความชื่นมื่นและเสียงหัวเราะของสองสามีภรรยาที่กำลังช่วยกันจัดเตรียมวัตถุดิบชุดต่อไป จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวๆ อย่างไร้มารยาท ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "หลินซูเหยา! นังตัวดี! แกคิดจะกินอยู่สุขสบายคนเดียวโดยไม่แบ่งให้แม่สามีคนนี้เลยหรือไง คายเงินพวกนั้นออกมาเดี๋ยวนี้!" ร่างท้วมของแม่สามีตระกูลเฉินพังประตูเข้ามาพร้อมกับญาติพี่น้องอีกสองคน สีหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยา ดวงตากวาดมองไปเห็นกล่องใส่เงินและอาหารละลานตา ทันใดนั้น นางก็พุ่งเข้าคว้าหมับหมายจะกอบโกยเงินในกล่องทันที! ซูเหยาหรี่ตาลงรอยยิ้มเยдяเยือกปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี ขณะที่มู่หยางกำลังจะพุ่งตัวออกไปจัดการ แต่นางกลับยกมือห้ามไว้เสียก่อน ทว่า ก่อนที่มือของแม่สามีจะทันได้แตะถึงกล่องเงิน ประตูรั้วด้านหลังก็เปิดผางขึ้น พร้อมกับร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดขุนนางท้องถิ่นก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พร้อมกับทหารทางการสวมเกราะครบชุดที่เดินตามเข้ามาล้อมบ้านไว้หมดทุกด้าน! "จับตัวนางไว้!" เสียงประกาศิตก้องกังวานดังขึ้นจากปากของขุนนางผู้มาใหม่ ทำเอาแม่สามีที่กำลังทำท่าทางกร่างถึงกับชะงักค้าง มือไม้สั่นเทาด้วยความตกใจกลัวสุดขีด ซูเหยาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม นางมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ ราวกับล่วงรู้เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ไว้ล่วงหน้าแล้วอย่างแม่นยำ (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมานะครับ