ตลาดมืดที่ต้องไปให้ถึง

ก้อนเงินตำลึงเงินสามสิบแปดตำลึง กับเหรียญทองแดงอีกเกือบสองร้อยเหรียญ ถูกบรรจุลงในถุงผ้าดิบเนื้อหนาอย่างเป็นระเบียบ เสียงกระทบกันของโลหะภายในถุงดังกังวานเบาๆ ยามที่หลินซูเหยาใช้ปลายนิ้วเรียวสวยรูดปากถุงให้ปิดสนิท นางไม่ได้ตื่นเต้นกับตัวเลขนี้จนเกินงาม... สำหรับคนที่เคยบริหารจัดการเชนร้านอาหารระดับมิชลินมาก่อน เงินจำนวนนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการตั้งไข่ แต่มันเพียงพอแล้วที่จะเปลี่ยนผ่านครอบครัวเล็กๆ ท้ายหมู่บ้านนี้ ให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของความยากจน และที่สำคัญที่สุด มันคือทุนสำรองในการเดินทางก้าวสำคัญในวันนี้ "เจ้าแน่ใจแล้วหรือซูเหยา ว่าจะเดินทางเข้าเมืองหลวงเขตชายแดนด้วยตนเอง?" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความกังวลของเฉินมู่หยางดังขึ้น นายทหารหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มทว่าเรียบง่าย ยืนขัดตาทัพอยู่หน้าประทุนเกวียนเทียมม้าเก่าๆ เขาเพิ่งกลับมาจากค่ายทหารและพบว่าภรรยาสาวของตนกำลังจัดเตรียมสัมภาระชิ้นใหญ่ ดวงตาคมกริบกวาดมองหีบไม้สองใบที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบกันน้ำอย่างพินิจพิเคราะห์ หลินซูเหยาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม นางปัดเศษฝุ่นตามชายเสื้อผ้าฝ้ายสีครามอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปสบตาชายหนุ่มด้วยแววตานิ่งสงบ ราวกับล่วงรู้เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ไว้ล่วงหน้าแล้วอย่างแม่นยำ "ท่านพี่มู่หยาง ท่านก็รู้ว่าสินค้าหมักดองและเครื่องปรุงรสสูตรพิเศษของข้า หากวางขายแค่ในตลาดตำบลย่อมได้กำไรเพียงน้อยนิด การจะยกระดับฐานะ และเตรียมรับมือกับ... 'คนพวกนั้น' ที่จ้องจะมาสูบเลือดสูบเนื้อเราในอนาคต เราจำเป็นต้องมีสายป่านทางการเงินที่ยาวกว่านี้ และตลาดมืดในเขตเมืองทหารคือคำตอบเดียวครับ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนชายหนุ่มชะงักไป เฉินมู่หยางขมวดคิ้วมุ่น เขารู้ดีว่าภรรยาของตนไม่ใช่หญิงชาวบ้านธรรมดาอีกต่อไป นับตั้งแต่ฟื้นไข้มา นางมีความเด็ดขาดและมองการณ์ไกลชนิดที่ขุนนางบางคนยังต้องอับอาย แต่การที่สตรีตัวคนเดียวจะเดินทางเข้าสู่ "ตลาดมืด" ซึ่งเป็นแหล่งรวมพ่อค้าเถื่อน ทหารนอกแถว และอันธพาลทรงอิทธิพล ย่อมเต็มไปด้วยอันตรายที่คาดไม่ถึง "ถ้าเช่นนั้น ข้าจะขอลาพักร้อนครึ่งวันตามไปคุ้มกันเจ้า..." "ไม่ต้องครับ!" หลินซูเหยายกมือขึ้นห้ามปรามทันควัน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ท่านยังมีหน้าที่ในกองร้อย หากท่านหายตัวไปพร้อมกับข้า แม่สามีตัวดีผู้คอยสอดส่องพวกเราคงคาบข่าวไปบอกนายอำเภอหรือหาเรื่องสร้างความวุ่นวายที่บ้านแน่ อีกอย่าง... ข้าไม่ได้ไปอย่างมือเปล่าหรอกนะ" นางผายมือไปยังหีบไม้ใบใหญ่ เปิดฝาออกเผยให้เห็นโหลกระเบื้องเคลือบสีดำสนิทนับสิบใบ กลิ่นหอมล้ำลึกของ "เต้าเจี้ยวสูตรหมักโบราณผสมพริกเสฉวนคั่ว" และ "น้ำมันพริกหอมหมื่นลี้" ก็โชยทะลุฝาไม้เข้าเตะจมูกทันที กลิ่นอายความเผ็ดร้อน เคล้าความหอมมันของงาและเครื่องเทศเตะเข้าที่ประสาทสัมผัส จนแม้แต่เฉินมู่หยางผู้มีวินัยทหารเคร่งครัด ยังเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากจะควบคุม นี่คืออาวุธลับของนาง... สินค้าพรีเมียมที่ไม่มีขายในท้องตลาดทั่วไป! ครึ่งชั่วยามต่อมา ล้อเกวียนไม้ก็หมุนวนไปตามเส้นทางขรุขระมุ่งหน้าสู่เขตเมืองหลวงชายแดน บรรยากาศสองข้างทางเปลี่ยนจากทุ่งนาเขียวขจีเป็นกำแพงเมืองสูงตระหง่านและป้อมปราการทหารที่แน่นหนา หลินซูเหยานั่งอยู่บนเกวียนอย่างสงบ นางสวมหมวกผ้าคลุมหน้าอำพรางใบหน้าครึ่งหนึ่งเพื่อความปลอดภัย แต่ดวงตาสง่านิ่งคู่นั้นยังคงกวาดมองความเคลื่อนไหวรอบตัวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เมื่อเดินทางมาถึงย่านตรอกซอกซอยด้านหลังโรงเตี๊ยมใหญ่ ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลของตลาดมืดตามคำบอกเล่าของพ่อค้าเร่ หลินซูเหยาลงจากเกวียน นางจูงม้าไปยังจุดนัดหมายที่ตกลงไว้กับ "เถ้าแก่เฉียน" ผู้กว้างขวางในย่านนี้ ตลาดมืดแห่งนี้ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดในแง่ของการนองเลือด แต่มันเต็มไปด้วยความอึมครึม กลิ่นอายของความโลภ และการซื้อขายใต้โต๊ะที่รวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ผู้คนสวมชุดคลุมมิดชิด แววตาสสาดส่องระแวดระวังภัย หลินซูเหยาเดินตรงไปยังแผงลอยรกร้างมุมอับสายตา แต่วางหีบไม้ของนางลงอย่างมั่นใจ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใดๆ "แม่นางน้อย เจ้าคือผู้ที่ส่งคนมาติดต่อขอเช่าพื้นที่มุมนี้เพื่อขาย... ของกินเล่นหรือ?" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากชายชราไว้เคราแพะสั้น ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวพินิจพิเคราะห์หญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูแคลน เนื่องจากเห็นว่าเป็นสตรีร่างบางแต่งกายด้วยผ้าเนื้อหยาบ หลินซูเหยาไม่ตอบคำถาม นางเพียงแต่ยิ้มมุมปาก เปิดฝาโหลกระเบื้องเคลือบใบแรกออกด้วยจังหวะที่นุ่มนวลและช้าที่สุด ฟุ่บ! ทันทีที่ฝาโหลถูกเปิดออก กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ที่มีทั้งความเค็มกลมกล่อม ความเผ็ดร้อนซ่าลิ้น และกลิ่นหอมของเครื่องเทศคั่วจนได้ที่ ก็ระเบิดออกราวกับคลื่นลมที่ซัดสาด กลิ่นนั้นมิได้ฉุนเฉียวจนแสบจมูก หากแต่ล้ำลึก ชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วนและต่อมน้ำลายทำงานอย่างบ้าคลั่งในเสี้ยววินาที พ่อค้าเฏื่อนและลูกน้องรอบกายที่กำลังเดินผ่านไปมา ถึงกับต้องชะงักกุนซือและคนคุ้ม 3-4 คนหันขวับมามองต้นตอของกลิ่นเป็นตาเดียว "นี่มัน... กลิ่นอะไรกัน?" เถ้าแก่เฉียนเบิกตากว้าง จมูกสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าไปลึกๆ โดยไม่รู้ตัว ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น "สิ่งนี้เรียกว่า 'พริกน้ำมันเทวดา' และ 'เต้าเจี้ยวสวรรค์' เจ้าค่ะ" หลินซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน นุ่มนวล ทว่าทรงพลัง สะกดให้บรรยากาศรอบข้างเงียบงันลงทันตา "ข้าไม่ได้มาเพื่อขายของกินเล่น แต่ข้ามาเพื่อเสนอ 'ส่วนแบ่งทางการค้า' ที่จะทำให้ท่านผูกขาดรสชาติอาหารในเขตเมืองนี้แต่เพียงผู้เดียว" เถ้าแก่เฉียนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขากำลังจะเอ่ยปากถามราคา แต่วินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากปากตรอก พร้อมกับเงาร่างของกลุ่มทหารนอกแถวกลุ่มหนึ่งที่สวมชุดเกราะอ่อนเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม "เฮ้ย! ตรงนี้เป็นเขตคุ้มครองของกองร้อยพยัคฆ์ทมิฬ ใครอนุญาตให้มาตั้งแผงขายของโสมมแถวนี้วะ!" หัวหน้านكเลงในคราบทหารตบดาบข้างเอวเสียงดังสนั่น พลางพุ่งตรงมาทางหลินซูเหยาด้วยสายตาหื่นกระหายและมุ่งร้าย หลินซูเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย นางไม่แม้แต่จะขยับถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างทันท่วงที ราวกับนางกำลังรอให้ปลาตัวใหญ่นี้ว่ายมาติดเบ็ดด้วยตัวเอง แต่ก่อนที่มือสกปรกของหัวหน้านักเลงจะเอื้อมมาแตะชายผ้าคลุมของนาง... "มือของเจ้า... หากไม่อยากกุดคาที่ ก็จงชักกลับไปเสียเดี๋ยวนี้" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดมิดของมุมตึกฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว สะท้านไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น หลินซูเหยาชะงักไปเล็กน้อย นางหันขวับไปมองตามต้นเสียง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่งเมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืด แสงเงาจากคบเพลิงสาดส่องให้เห็นใบหน้าคมคายที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี— เฉินมู่หยาง! ไหนบอกว่าให้รออยู่ที่บ้าน แล้วเหตุใดเขาจึงมายืนอยู่ ณ จุดนี้... ในเวลาที่อันตรายที่สุดเช่นนี้ได้? --- **[ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมานะครับ]**