กลยุทธ์ตอบโต้

"สัญญาเช่าที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านฉบับนี้ ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าห้ามผู้ใดใช้อำนาจมืดหรือการคุกคามขับไล่ผู้ทำกินก่อนครบกำหนดสัญญาสิบปี... แต่ดูเหมือนว่าใต้เท้าผู้ใหญ่บ้านจะอ่านหนังสือไม่ออก หรือว่าความโลภมันบังตาจนทำให้ลืมตัวบทกฎหมายราชสำนักไปเสียสนิทกันแน่ครับ" น้ำเสียงของหลินซูเหยาเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสเย็นเยียบจนผู้ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะถึงกับหน้าถอดสี เอกสารแผ่นหนาถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ เสียงนั้นดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงศาลาประชาคม เฉินมู่หยางยืนนิ่งสง비อยู่เบื้องหลังภรรยา ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารปลดประจำการแผ่ไอสังหารจางๆ ออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มชายฉกรรจ์ลูกน้องของผู้ใหญ่บ้านจนพวกมันต้องหลบตา ผู้ใหญ่บ้านหวงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่ถือกล้องยาสูบสั่นเทาเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าอดีตภรรยาชาวบ้านที่เคยถูกรังแกจนแทบไม่มีที่ยืน จะหอบหิ้วม้วนกระชาตราประทับทางการจากอำเภอมาฟาดหัวเขาถึงที่นี่ได้ รอยยิ้มเยาะหยันเคยปรากฏบนใบหน้ายามเมื่อเขาสั่งให้คนไปรื้อถอนรั้วแปลงผักของนาง บัดนี้มลายหายสิ้น เหลือเพียงความหวาดหวั่นพรั่นพรึง "นะ... นางหลิน เจ้าอย่าได้กล่าวหาลอยๆ!" ผู้ใหญ่บ้านหวงเค้นเสียงแข็งกลบเกลื่อนความกลัว "ที่ดินตรงนั้นเป็นของส่วนรวม ข้ามีสิทธิ์ที่จะจัดสรรใหม่เพื่อความเจริญของหมู่บ้าน!" "ความเจริญ หรือว่าเงินใต้โต๊ะจากตระกูลเฉินฝั่งโน้นกันแน่ครับ?" ซูเหยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนมุมปากแต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขัน นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกก้าวหนึ่ง กลิ่นอายความเฉียบขาดที่ได้รับการขัดเกลาจากโลกธุรกิจสมัยใหม่ผสานเข้ากับความรู้กฎหมายราชวงศ์ที่นางเพิ่งศึกษาอย่างแตกฉาน ทำให้รัศมีของนางกดดันผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นรายนี้จนมุมได้อย่างน่าทึ่ง "ท่านแม่สามีผู้แสนดีของข้าคงจะจ่ายไม่อั้นสินะ ถึงทำให้ท่านกล้าฉีกสัญญาฉบับหลวงเล่นเช่นนี้ แต่เกรงว่า... ตราประทับของนายอำเภอเขตปกครองประจิม จะไม่ได้มีไว้ให้ท่านเอามาล้อเล่นแก้เหงานะครับ" คำว่า 'นายอำเภอ' ทำให้ผู้ใหญ่บ้านหวงสะดุ้งเฮือก ใครๆ ก็รู้ว่านายอำเภอคนใหม่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งและขึ้นชื่อเรื่องความตงฉินเกลียดการทุจริตเข้ากระดูกดำ หากเรื่องการใช้อำนาจบาทใหญ่ฮุบที่ดินทำกินของชาวบ้านไปถึงหูเบื้องบน หัวบนบ่าของเขาคงได้หลุดจากบ่าเป็นแน่ "เจ้า... เจ้าต้องการอะไร?" ผู้ใหญ่บ้านหวงเสียงสั่น หลุดมาตร "ง่ายมากครับ" ซูเหยาผผายมือ "หนึ่ง... ยกเลิกคำสั่งขับไล่ทั้งหมด สัญญาเช่าสิบปีต้องคงเดิม ห้ามผู้ใดมารบกวนแปลงผักและโรงครัวของข้าอีก สอง... ชดค่าเสียหายจากการพืชผลที่เสียหายเป็นเงินสามสิบตำลึงเงิน และสาม..." นางหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองไปยังร่างที่คุ้นเคยซึ่งแอบหลบอยู่หลังประตูด้านนอก แม่สามีตระกูลเฉินที่ตั้งใจมาแอบดูความฉิบหายของลูกสะใภ้ บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษสา "สาม... ให้ท่านแม่สามีของข้า มาคุกเข่าขอขมาที่หน้าบ้านของข้า เป็นเวลาสามวันสามคืน เพื่อเป็นการชดใช้ความประพฤติอันต่ำช้าที่เที่ยวไปใส่ร้ายป้ายสีชาวบ้าน" "นัง... นังสะใภ้ชั่ว!" เสียงแหลมสูงกรีดร้องแทรกเข้ามา แม่สามีตระกูลเฉินทนฟังต่อไปไม่ไหว พรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความเคียดแค้น "แกมันตัวหายนะ! ผลาญเงิน ผลาญตระกูล ยังกล้ามาบังคับให้ฉันไปคุกเข่าเรอ! ฝันไปเถอะ!" ซูเหยาไม่แม้แต่จะชายตามองหญิงแก่ผู้โลภมาก นางเพียงแค่หันไปส่งสัญญาณให้เฉินมู่หยาง สามีหนุ่มพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ เขายกมือขึ้นตบเบาๆ สองครั้ง ทันใดนั้น ประตูศาลาประชาคมก็ถูกผลักเปิดออกโดยเจ้าหน้าที่ศาล우าประจำอำเภอ พร้อมด้วยร่างของเสมียนบัญชีผู้กุมหลักฐานการทุจริตทั้งหมดของตระกูลเฉินและผู้ใหญ่บ้านไว้ในกำมือ "หลักฐานการยักยอกเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัยเมื่อปีกลาย อยู่ที่นี่ครบถ้วนแล้วครับ" เสมียนบัญชีกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่น้ำหนักของมันหนักอึ้งราภูเขา บรรยากาศภายในห้องพลันเย็นเยียบจนแทบหยุดหายใจ ผู้ใหญ่บ้านหวงทรุดฮวบลงกับเก้าอี้ ส่วนแม่สามีตระกูลเฉินหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น ซูเหยาปรายตามองสองแม่ลูกตระกูลเฉินด้วยความสมเพชเวทนา เกมนี้... นางเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์แต่เพียงผู้เดียว ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะอยู่ในกำมือ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเด็กรับใช้ในบ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหอบหายใจรัว "ฮูหยินขอรับ!แย่แล้วขอรับ! ที่ท้ายหมู่บ้าน... มีคนกลุ่มใหญ่บุกรุกเข้าไปในแปลงครัวเรือนของท่าน แล้วพวกมันกำลัง..." เด็กรับใช้กลืนน้ำลายเอื้อมมือชี้ไปทางทิศทางบ้านของตนด้วยความตื่นตระหนก "พวกมันกำลังเทสารเคมีบางอย่างลงในบ่อหมักปุ๋ยสูตรลับ และจุดไฟเผาโรงครัวจนควันโขมงไปทั่วทิศแล้วขอรับ!" ซูเหยาชะงัก รอยยิ้มบนมุมปากแข็งค้างในเสี้ยววินาที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ใบชาหอมหมื่นลี้" มาโดยตลอดนะครับ