ขยายอาณาจักรอาหาร

"ข้าบอกว่าอย่างไร เจ้าตัวดี... งานของข้าคือการทำอาหารขาย ไม่ใช่การรับใช้ใครที่ไหนทั้งนั้น" หลินซูเหยาวางมีดอีโต้ในมือลงบนเขียงไม้เสียงดัง 'ปัง' สั่นสะเทือนไปถึงหัวใจของชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ในชุดสีเทาหม่นที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูบ้าน เธอไม่ได้หันไปมองคนผู้นั้นด้วยซ้ำ สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่เนื้อหมูสามชั้นที่เพิ่งหั่นเสร็จเป็นชิ้นพอดีคำ ก่อนจะหยิบลงกระทะเหล็กใบใหญ่ที่ตั้งไฟจนร้อนฉ่า กลิ่นหอมของน้ำตาลเคี่ยวกับซีอิ๊วขาวเริ่มฟุ้งกระจายจนคนแถวนั้นต้องหันมามอง "คุณหนูหลิน นายท่านใหญ่รอท่านอยู่ หากท่านไม่กลับไปแต่โดยดี..." "นายท่านใหญ่อะไรนั่น กินข้าวให้อิ่มก่อนเถอะ" ซูเหยาแค่นยิ้มมุมปาก เธอหยิบตะหลิวขึ้นมาผัดเนื้อหมูให้เข้ากับเครื่องเทศอย่างชำนาญ การเคลื่อนไหวของเธอพริ้วไหวราวกับร่ายรำ "และโปรดจำไว้ว่า สถานะของคุณหนูหลินที่ท่านว่า ตายไปตั้งแต่คืนที่ข้าถูกไล่ออกจากตระกูลหลินแล้ว ตอนนี้ที่นี่มีเพียงแม่ครัวคนหนึ่ง กับร้านอาหารเล็กๆ ที่กำลังจะเปิดในอีกไม่กี่อึดใจเท่านั้น" ชายชุดเทาชะงักงัน เขาไม่คิดว่าอดีตคุณหนูผู้เอาแต่ใจจะกลายเป็นหญิงสาวที่ดุดันและมีนัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวเช่นนี้ ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากทวงถามอีกครั้ง กลิ่นหอมเย้ายวนของ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง' สูตรลับที่ผ่านการปรุงด้วยไฟอ่อนๆ กว่าสองชั่วยามก็พุ่งเข้าปะทะจมูกอย่างรุนแรงจนเขาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่ได้ เฉินมู่หยางก้าวออกมาจากหลังบ้านพอดี แววตาของเขาที่มองชายแปลกหน้าเต็มไปด้วยไอสังหารของทหารผ่านศึก เขาขยับกายมายืนขวางหน้าภรรยาเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "หากธุระของเจ้าจบแล้ว ก็จงรีบไสหัวไปเสีย ก่อนที่ความอดทนของข้าจะหมดลง" ชายชุดเทามองสลับระหว่างคู่สามีภรรยาที่ดูเข้าขากันอย่างประหลาด เขาตัดสินใจถอยออกไปครึ่งก้าว แต่ยังไม่วายทิ้งคำพูดทิ้งท้าย "นายท่านจะส่งคนมาใหม่... คราวนี้คงไม่ใช่น้ำเสียงที่เป็นกันเองเช่นนี้แน่" ซูเหยาไม่ได้สนใจคำขู่นั้น เธอตักหมูสามชั้นเงางามวางลงในชามใบโต กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณหน้าบ้านจนชาวบ้านในหมู่บ้านเริ่มพากันมามุงดู ร้านอาหารเล็กๆ ที่สร้างขึ้นจากไม้เก่าและระเบียงบ้านถูกประดับด้วยโคมไฟสีนวลตา ป้ายไม้ที่เขียนด้วยลายมือตวัดสวยงามว่า 'ครัวซูเหยา' เพิ่งถูกแขวนขึ้นสดๆ ร้อนๆ "วันนี้เราจะขายเพียงสามเมนูครับ มู่หยาง" ซูเหยากล่าวกับสามีพลางเช็ดมือ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง, ผัดผักป่าใส่กากหมู และซุปกระดูกหมูหัวไชเท้า ทุกอย่างต้องทำอย่างประณีตที่สุด" เฉินมู่หยางพยักหน้า เขารับหน้าที่เป็นคนจัดโต๊ะไม้ที่ขัดจนเงาวับอยู่หน้าบ้าน แขกคนแรกที่เข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นลุงผู้ใหญ่บ้านที่ทนกลิ่นหอมไม่ไหว "แม่หลิน... วันนี้ทำอะไรขายรึ กลิ่นหอมจนข้าแทบจะต้านทานไม่ไหวแล้ว" "วันนี้เป็นวันเปิดร้านวันแรก ลุงผู้ใหญ่เชิญนั่งครับ วันนี้ข้ามีของดีให้ชิม" ซูเหยาแย้มยิ้มอย่างเป็นกันเอง บรรยากาศความกดดันจากชายชุดเทาเมื่อครู่ถูกปัดเป่าทิ้งไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นของการทำมาหากิน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปด้วยดี ร่างผอมแห้งของแม่สามีตระกูลเฉินก็เดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามาในร้าน หล่อนมองดูโต๊ะอาหารที่มีคนนั่งอยู่เต็มด้วยความริษยา "สะใภ้รอง! นี่เจ้าแอบเปิดร้านขายอาหารโดยไม่บอกกล่าวตระกูลเฉินรึ! อย่าลืมนะว่าเจ้ายังเป็นคนตระกูลข้า เงินทองที่ได้มา ต้องส่งเข้ากองกลาง!" ซูเหยาวางตะหลิวลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่เงียบเชียบแต่หนักแน่น เธอเดินออกมาเผชิญหน้ากับแม่สามีด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย "ท่านแม่ครับ... ตั้งแต่ข้าถูกแยกบ้านออกมา ทรัพย์สินทุกอย่างที่หาได้ด้วยแรงกายและฝีมือข้า ถือเป็นของครอบครัวข้ากับมู่หยางเพียงลำพัง หากท่านอยากกินอาหารร้านข้า ก็เชิญจ่ายเงินตามปกติ แต่หากท่านคิดจะมาทวงเงินที่ไม่ได้ลงแรงหามา... เกรงว่าร้านของข้าคงไม่มีที่ว่างสำหรับคนเห็นแก่ตัวเช่นท่าน" เสียงฮือฮาดังขึ้นจากชาวบ้านที่มามุงดู แม่สามีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "แก! นังสะใภ้เนรคุณ!" หล่อนเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าซูเหยา แต่ทว่ามือแกร่งของเฉินมู่หยางกลับคว้าข้อมือหล่อนไว้กลางอากาศ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "ท่านแม่... หากท่านคิดจะทำร้ายภรรยาผม แม้จะเป็นแม่ ผมก็ไม่ขอนิ่งเฉยอีกต่อไป กลับไปเสียเถอะครับ ก่อนที่ผมจะลืมคำว่ากตัญญู" แม่สามีตัวสั่นเทา หล่อนสะบัดมือออกด้วยความแค้นเคืองก่อนจะเดินกระแทกเท้าจากไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่เงียบงันครู่หนึ่ง ก่อนที่กลิ่นหอมของอาหารจะเรียกสติทุกคนกลับมา "มาครับ... อาหารร้อนๆ มาเสิร์ฟแล้ว" ซูเหยาประกาศด้วยเสียงสดใส จังหวะนี้เองที่ความสำเร็จเริ่มก่อตัวขึ้นจริงๆ เงินเหรียญแรกถูกวางลงบนโต๊ะไม้ เสียงหัวเราะและการชื่นชมรสชาติอาหารดังขึ้นกลบความวุ่นวายไปจนสิ้น ทว่า ในมุมมืดของพุ่มไม้ข้างร้าน มีเงาสายลับอีกกลุ่มหนึ่งกำลังจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ พวกเขาสวมชุดดำสนิทและมีสัญลักษณ์รูปตราประทับสีแดงที่คอเสื้อ ซูเหยาสัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้นขณะที่เธอกำลังก้มลงหยิบเครื่องปรุง เธอไม่ได้หันไปมอง แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะ ท่ามกลางความสุขของการเปิดร้าน เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้นจากทิศทางหน้าหมู่บ้าน ไม่ใช่คนของตระกูลหลิน และไม่ใช่คนของแม่สามี แต่เป็นกลุ่มทหารหลวงที่ถือหมายจับในมือ! หัวหน้าหน่วยทหารก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าซูเหยาแล้วพูดเสียงเข้ม "หลินซูเหยา... ท่านถูกกล่าวหาว่าขโมยสูตรอาหารลับจากวังหลวง โทษคือการเนรเทศออกนอกแคว้น หรือ... ประหารชีวิต!" ซูเหยาเบิกตากว้าง นี่คือแผนการที่เหนือกว่าตระกูลหลิน... เธอตกอยู่ในกับดักที่มองไม่เห็นเข้าแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ใบชาหอมหมื่นลี้" ในทุกๆ ตอนนะครับ