ความอิจฉาที่เปลี่ยนเป็นอาวุธ

กลิ่นควันไฟจางๆ ที่ลอยอวลอยู่เหนือหลังคาเรือนท้ายหมู่บ้านในยามวิกาล หาใช่กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปเคี่ยวเคี่ยวข้ามคืนอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่เป็นกลิ่นฉุนแสบจมูกของฟางเปียกและน้ำมันสนราคาถูกที่ถูกราดรดลงบนโครงสร้างไม้ไผ่สานอย่างจงใจ หลินซูเหยา ลืมตาขึ้นในความมืดสนิททันทีที่ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของอดีตเชฟและนักสู้จับความผิดปกติได้ ดวงตาดำขลับประกายความเย็นเยียบวับวับวาววับ นางไม่ได้ลนลานตื่นตระหนก ทว่ากลับพลิกายลลงจากเตียงด้วยความเงียบเชียบราวดั่งแมวป่า มือเรียวคว้าเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมทับอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ เฉินมู่หยาง สามีหนุ่มนายทหารผู้มีสัญชาตญาณนักรบตื่นตัวขึ้นพร้อมกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใด เขาส่งสัญญาณมือห้ามปรามภรรยา ก่อนจะคว้ามีดสั้นประจำกายแล้วพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างด้านหลังเรือนด้วยความเร็วสูง "หึ... คิดจะใช้ไฟทำลายรากฐานของข้า ช่างตื้นเขินยิ่งนัก" ซูเหยาแค่นหัวเราะในลำคอ นางกวาดสายตามองผ่านหน้าต่างออกไปยังโรงเรือนเพาะปลูกสมุนไพรและแปลงผักวิเศษที่ได้มาจากมิติพิเศษ แสงไฟสีส้มแดงกำลังลุกท่วมมุมหนึ่งของรั้วไม้ไผ่ เสียงหัวเราะคิกคักด้วยความสะใจของใครบางคนดังแว่วมาตามสายลมยามดึก เป็นเสียงที่นางจำได้ขึ้นใจ—เสียงของสะใภ้รองตระกูลเฉินและพวกสมุนรับจ้างที่มักแอบอفاกความริษยาไว้ใต้รอยยิ้มจอมปลอม ทว่า น่าเสียดายที่พวกมันไม่รู้เลยว่า... น้ำยารดแปลงผักที่นางปรุงขึ้นเมื่อช่วงเย็น มีส่วนผสมของสารสกัดจากพืชป่าตระกูลสนที่มีคุณสมบัติ "ดับไฟในตัว" และระเบิดควันสมุนไพรไล่แมลง ซึ่งเมื่อโดนความร้อนสูง มันจะไม่ได้ช่วยให้ไฟลามเลีย แต่กลับสร้างควันหนาทึบที่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนรุนแรงจนคนวางเพลิงต้องสำลักน้ำตาไหลพรากเสียเอง "แค๊กๆๆ! อะ... อะไรกันวะเนี่ย! ทำไมไฟมันถึงดับ แล้วควันบ้าอะไรนี่เหม็นแสบไส้ชะมัด!" เสียงสบถอย่างหัวเสียดังขึ้นจากพุ่มไม้หลังโรงเรือน พร้อมกับร่างเงาตะคุ่มของชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังสำลักควันจนหน้าดำคร่ำเครียด วิ่งสะดุดขาตัวเองกลิ้งคลุกคลานออกมากลางลานดิน โดยมีเฉินมู่หยางยืนดักรออยู่ด้วยใบหน้าถมึงทึง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "ดึกดื่นมืดค่ำเช่นนี้ แขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้คงไม่ได้มาเดินชมจันทร์กระมังครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของมู่หยางดังขึ้น ราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มที่พร้อมขย้ำเหยื่อให้แหลکคามือ ร่างของชายฉกรรจ์ทั้งสองสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว เมื่อเงาสูงใหญ่ของนายทหารผู้ผ่านสนามรบจริงก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว หมัดหนาคว้าคอเสื้อของคนหนึ่งยกขึ้นลอยเหนือพื้นได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องออกแรงมากนัก "บอกมา ใครส่งพวกเจ้ามา" ในขณะเดียวกัน หลินซูเหยาเดินถือคบเพลิงเล่มเล็กออกมาจากตัวบ้าน แสงไฟสาดส่องกระทบใบหน้าอันงดงามที่ประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ นางไม่ได้ตกใจกลัวแม้แต่น้อย กลับเดินตรงเข้าไปหาผู้บุกรุกด้วยท่าทีมั่น The และทรงอำนาจดั่งนางพญา นัยน์ตากวาดมองสภาพสะินพังเล็กน้อยของโรงเรือนก่อนจะเบนไปมองคนที่อยู่เบื้องหลัง "อ้าว... ดึกดื่นปานนี้ แม่สามีผู้ประเสริฐและน้องสะใภ้รองคงนอนไม่หลับ ถึงได้ส่งคนมา 'ช่วย' เผาฟืนให้ความอบอุ่นแก่ครอบครัวเราสินะครับ... เอ้ย, ข้าหมายถึง 'นะคะ' เสียเมื่อไหร่ล่ะ ข้าหมายถึงพวกท่านช่างมีน้ำใจงามเหลือเกิน" ซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉือดเฉือนทุกคำ จากความมืดหลังแนวรั้ว ร่างของหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมและสะใภ้รองรีบก้าวออกมาด้วยท่าทางพิรุธ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและตกใจที่แผนการแตกไม่เป็นท่า "หลินซูเหยา! นังตัวดี! อย่ามาปรักปรำพวกเรานะ! แกทำสวนผักนี่จนชาวบ้านเขาหมั่นไส้ ใครเขาจะไปทนดูครอบครัวแกเจริญรุ่งเรืองอยู่ฝ่ายเดียวได้เล่า!" แม่สามีตระกูลเฉินแผดเสียงแหลมสูงเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว ดวงตาคู่เล็กตี่จ้องมองสะใภ้ใหญ่ด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "หมั่นไส้? หรืออิจฉากันแน่ครับ?" ซูเหยาเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว กลิ่นอายความกดดันจากตัวนางทำให้แม่สามีถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ท่านแม่... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าและสามีอดออมก้มหน้าก้มตาทำมาหากิน ไม่เคยไปเบียดเบียนผู้ใด แต่พวกท่านกลับคอยหาทางขัดขา ใส่ร้ายป้ายสี และถึงขั้นคิดจะวางเพลิงเผาทำลายทรัพย์สินทำกินของเรา นี่ไม่ใช่แค่ความอิจฉาธรรมดา แต่มันคือจิตใจที่เน่าเฟะจนเกินเยียวยาแล้วครับ" "นัง... นังสารเลว กล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน!" แม่สามีโกรจนหน้าดำหน้าแดง เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้ใหญ่ให้หายแค้น ทว่า ไวกว่าแสง... เฉินมู่หยางที่ยืนคุมเชิงอยู่พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของมารดาไว้แน่น แรงบีบที่ทรงพลังทำให้นางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าคมเข้มของสามีหนุ่มไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกเหนือจากความเย็นชา "พอได้แล้วครับท่านแม่" เสียงของมู่หยางต่ำลึกและทรงอำนาจจนคนเป็นแม่ถึงกับสะอื้นฮักด้วยความตกใจ "หากวันนี้ภรรยาของผมเสียหายแม้แต่ปลายเส้นผมเดียว หรือโรงเรือนนี้ต้องพังทลายลงแม้แต่นิดเดียว... ผมในฐานะนายทหารประจำการ จะนำเรื่องนี้ไปฟ้องร้องต่อหน้าหัวหน้าหมู่บ้านและทางการทหาร เพื่อให้ลงโทษผู้ที่ทำลายทรัพย์สินและคิดฆ่าคนในยามวิกาลอย่างไม่มีละเว้น!" คำพูดเด็ดขาดของเฉินมู่หยางทำให้แม่สามีและสะใภ้รองหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด พวกนางรู้ดีว่าหากเรื่องถึงทางการ ตระกูลเฉินจะต้องอับอายขายขี้หน้าและอาจต้องโทษหนักถึงขั้นเนรเทศออกจากหมู่บ้าน "แก... แกมันลูกอกตัญญู! เข้าข้างแต่นังเมียชั่วคนนี้!" แม่สามีแผดเสียงกรีดร้องด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วลากสะใภ้รองวิ่งหนีหายไปในความมืดอย่างทุลักทุเล โดยทิ้งชายฉกรรจ์ทั้งสองคนไว้เบื้องหลังให้รับชะตากรรม ซูเหยามองตามเงาของคนทั้งสองที่วิ่งหนีไปด้วยรอยยิ้มมุมปาก นางหันกลับมามองสามีที่ยืนอยู่เคียงข้าง แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นอ่อนโยนอย่างรวดเร็ว "ท่านพี่... มือท่านเจ็บหรือไม่ครับที่ต้องไปจับคนสกปรกเช่นนี้" นางเอ่ยถามพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้เขาอย่างเบามือ มู่หยางจับมือเรียวนั้นไว้ แนบแก้มสากลงกับฝ่ามือของภรรยา แววตาดุดันเมื่อครู่อ่อนยวบลงทันที "เพื่อปกป้องเจ้าและลูกแล้ว ต่อให้ต้องมือเปื้อนโคลนมากกว่านี้ พี่ก็ยินดี... อีกอย่าง อาหารดึกที่เจ้าทำทิ้งไว้ในครัว คงจะเย็นชืดหมดแล้วกระมังครับ?" ซูเหยาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ยังไม่เย็นหรอกครับ ข้าเพิ่งเคี่ยว 'ซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนใส่รากบัว' เสร็จก่อนนอนพอดี ป่านนี้รสชาติคงซึมเข้าเนื้อจนกลมกล่อมกำลังดีเชียวล่ะ" นางหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับเข้าเรือนเพื่อไปตักซุปอุ่นๆ ให้สามีคลายความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์ระทึกขวัญ ทว่าในจังหวะที่เท้าก้าวเหยียบพ้นธรณีประตูเรือนนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้นอย่างเร่งรีบ—*ปัง! ปัง! ปัง!*—ตามมาด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของลุงผู้ใหญ่บ้านที่ดังแหบแห้งเข้ามาในความเงียบสงบ "คุณหลิน! เฉินมู่หยาง!แย่แล้ว! รีบออกมาดูเร็วเข้า! ที่ลานกลางหมู่บ้านตอนนี้... จู่ๆ ก็มีกองเกวียนสินค้าลึกลับจากเมืองหลวงมาจอดขวางทาง พร้อมกับราชโองการลับจากสำนักพระราชวังที่ประกาศเรียกหา 'เจ้าของสูตรอาหารทิพย์' โดยระบุชื่อของแม่นางหลินอย่างเจาะจง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนบทบาทอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ **[ใบชาหอมหมื่นลี้]**