ความหอมที่กระจายไปไกล

ควันสีขาวนวลที่พวยพุ่งขึ้นจากเตาดินเผาด้านหลังบ้านตระกูลเฉิน มิได้เป็นเพียงแค่สัญญาณของการเริ่มต้นหุงหาอาหารในยามสาย แต่กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีย่างไฟอ่อนๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานละมุนของน้ำตาลเคี่ยวและงาคั่ว ได้ลอยล่องไปตามสายลม พัดพาความเย้ายวนใจไปไกลจนถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน หลินซูเหยาใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากเบาๆ ดวงตาคู่คมกวาดมองถาดไม้ไผ่ที่เรียงรายไปด้วยขนมเปี๊ยะแป้งบางกรอบไส้ทะลัก และขนมพายน้ำตาลทรายแดงที่เพิ่งยกขึ้นจากเตา รสชาติและฝีมือการทำอาหารของนางในยามนี้มิได้เป็นเพียงแค่การสร้างอาชีพประทังชีวิตอีกต่อไป แต่มันคือศิลปะที่นางตั้งใจบรรจงรังสรรค์ขึ้นเพื่อยกระดับความเป็นอยู่ของครอบครัว "แม่ครับ กลิ่นมัน... หอมเกินไปแล้วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำของเฉินมู่หยางดังขึ้นจากด้านข้าง นายทหารหนุ่มในชุดลำลองยืนมองภรรยาคนสวยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระคนทึ่งและประกายความรักใคร่ เขาเพิ่งกลับจากการตรวจเวรยามในค่ายทหาร แต่กลับต้องสาวเท้าก้าวเร็วกว่าปกติเพราะทนทานต่อกลิ่นหอมที่ลอยไปตามลมไม่ไหว ซูเหยาเหลือบมองสามีแวบหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทันนางยื่นผ้าชุบน้ำหมาดๆ ส่งให้เขา "ถ้ากลิ่นไม่หอมแล้วลูกค้าจะเดินตามกลิ่นมาหรือครับพี่มู่หยาง? ไปล้างหน้าล้างตาแล้วมาช่วยผมจัดโต๊ะเสียดีๆ วันนี้เรามีงานใหญ่ต้องทำ" คำว่า 'งานใหญ่' ของซูเหยาไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยแม้แต่น้อย เพราะทันทีที่ดวงตะวันลอยสูงขึ้นจนถึงกลางหัว เสียงฝีเท้าของผู้คนจำนวนมากที่มิใช่ชาวบ้านคุ้นหน้าคุ้นตาก็เริ่มดังเซ็งแซ่ขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้าน ตระกูลเฉินที่ไม่เคยมีผู้คนมาเยือนหนาแน่นเช่นนี้มาก่อน ต่างพากันตื่นตระหนก โดยเฉพาะแม่สามีตัวแสบที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวด้วยใบหน้าบึ้งตึง นางกวาดสายตามองฝูงชนแปลกหน้าที่เบียดเสียดกันอยู่หน้าบ้านด้วยความตกตะลึง ก่อนจะร้องอุทานเสียงดังลั่น "พวกเจ้า... พวกเจ้าเป็นใครกัน! มาก่อม็อบอะไรหน้าบ้านคนอื่น รีบไสหัวไปให้พ้นนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะแจ้งผู้ใหญ่บ้าน!" หญิงชราแผדเสียงแหลมสูงด้วยความตกใจและหวาดระแวง กลัวว่าคนเหล่านี้จะมาสร้างความวุ่นวายหรือมาแย่งชิงทรัพยากรในบ้าน แต่ทว่า ปฏิกิริยาของฝูงชนกลับมิได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ชายวัยกลางคนแต่งกายดีผู้หนึ่งกลับก้าวออกมาข้างหน้า ยิ้มกว้างจนตาหยีพร้อมกับสูดกลิ่นหอมเข้าปอดเฮือกใหญ่ "ท่านป้า อย่าเพิ่งไล่พวกเราเลยครับ! พวกเรามาจากหมู่บ้านทางเหนือโน่น ได้ยินคำร่ำลือว่าที่ท้ายหมู่บ้านนี้มีแม่ครัวมือทองทำขนมรสชาติประเสริฐ ชนิดที่ต่อให้ขี่ม้าเดินทางข้ามวันข้ามคืนก็คุ้มค่า พวกเราเลยชวนกันมาเข้าคิวซื้อขนมของแม่นางซูเหยาต่างหากเล่า!" คำพูดนั้นทำให้แม่สามีถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ นางหันขวับไปมองสะใภ้ที่นางเคยดูถูกเหยียดหยามมาตลอดอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ตัวนังซูเหยาเนี่ยนะ? ทำขนมจนคนต่างหมู่บ้านแห่กันมาซื้อถึงที่นี่! ภายในรั้วบ้าน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความคึกคักอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน ซูเหยาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือตื่นเต้น นางล้างมือให้สะอาด จัดแจงแต่งกายให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวออกมารับหน้าแขกเหรื่อด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "ยินดีต้อนรับทุกท่านครับ ขอบคุณที่เมตตาขนมของร้านเรา ขนมเปี๊ยะไส้ทะลักและพายน้ำตาลทรายแดงเพิ่งยกจากเตาร้อนๆ ครับ ท่านใดต้องการกี่ชิ้น โปรดเข้าแถวและแจ้งรายการได้เลยครับ" น้ำเสียงใสแต่กังวานและสุภาพเรียบร้อยของซูเหยาสร้างความประทับใจให้แก่ผู้มาเยือนทันที เฉินมู่หยางที่ยืนรักษาความสงบอยู่ไม่ห่าง คอยทำหน้าที่ช่วยตักขนมใส่ห่อกระดาษอย่างคล่องแคล่ว ร่างสูงใหญ่ในชุดทะมัดทะแมงช่วยสร้างความน่าเกรงขرام ทำให้ไม่มีใครกล้าแซนคิวหรือสร้างความวุ่นวาย เงินเหรียญทองแดงถูกส่งเปลี่ยนมืออย่างรวดเร็ว เสียงกระทบกันของเหรียญในตะกร้าไม้ไผ่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับเสียงดนตรีที่ขับกล่อมความมั่งคั่งให้ค่อยๆ งอกเงยขึ้นในบ้านตระกูลเฉิน แม่สามีที่ยืนแอบมองอยู่หลังเสาเรือน กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ ความริษยาและโลภะตีรวนขึ้นมาในอก นางเห็นเงินจำนวนมากที่ไหลเข้ากระเป๋าของสะใภ้ที่นางเกลียดชัง ความคิดชั่วร้ายบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว สมองของนางเริ่มวางแผนว่าจะหาทางฮุบเงินก้อนนี้มาเป็นของตนได้อย่างไร ทว่า ซูเหยากลับไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตมาดร้ายของแม่สามีแม้แต่น้อย สมาธิทั้งหมดของนางจดจ่ออยู่กับการบริการลูกค้าและการรักษาคุณภาพของอาหาร จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงบ่ายแก่ๆ ขนมล็อตใหญ่ที่เตรียมไว้สำหรับวันนี้ก็พร่องลงจนเกือบหมดเกลี้ยง ในขณะที่ลูกค้ากลุ่มสุดท้ายกำลังจ่ายเงินและกล่าวชื่นชมไม่ขาดปากนั้นเอง เสียงควบม้าฝุ่นตลบก็ดังขึ้นจากถนนดินลูกรังหน้าหมู่บ้าน ม้าศึกสีดำสนิทตัวใหญ่ทะยานเข้ามาหยุดกิ่งกลางหน้าบ้านตระกูลเฉินอย่างกะทันหัน ชายหนุ่มในชุดคลุมผ้าไหมปักลายประณีต บ่งบอกถึงฐานันดรศักดิ์ที่ไม่ธรรมดา ก้าวลงจากหลังม้าอย่างสง่างาม เขาถอดหมวกปีกกว้างออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายหล่อเหลาแต่เยียบเย็น และดวงตาคู่คมกริบที่กวาดมองไปรอบบริเวณ ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่หลินซูเหยา "เจ้าคือ 'หลินซูเหยา' แม่ครัวผู้เลื่องชื่อสินะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น่าเกรงขرامจนบรรยากาศรอบข้างเงียบสงบลงทันตาเห็น "ข้าได้รับพระราชเสาวนีย์จากองค์หญิง... ให้มาเชิญตัวเจ้า เข้าไปปรุง 'เมนูพิเศษ' ในงานเลี้ยงรับรองทูตต่างเมือง ณ เมืองหลวงโดยด่วนที่สุด" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ใบชาหอมหมื่นลี้" มาโดยตลอดนะครับ