เทศกาลแห่งความสุข

ควันสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีคราม ผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและไขมันสัตว์ที่กำลังเดือดปุดๆ ในกระทะเหล็กใบใหญ่ เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยจอแจของชาวบ้านนับร้อยชีวิตดังประสานกันระงมลานกว้างหน้าลานวัฒนธรรมประจำหมู่บ้าน นี่ไม่ใช่เพียงแค่งานเลี้ยงฉลองประจำปีตามธรรมเนียม แต่คือ "เทศกาลแห่งความสุข" ที่หลินซูเหยาเป็นผู้ริเริ่มและลงมือจัดการด้วยตนเอง เพื่อตอบแทนน้ำใจของชาวบ้านทุกคนที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูลครอบครัวของนางมาโดยตลอด ตั้งแต่วันที่นางยังเป็นเพียงอดีตนางร้ายที่ถูกผู้คนรังเกียจ จนกระทั่งกลายเป็นแม่ครัวมือหนึ่งที่ใครๆ ต่างก็ให้ความเคารพ "ซูเหยา น้ำซุปเคี่ยวได้ที่หรือยัง? ทางนี้หั่นหมูสามชั้นเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของเฉินมู่หยางดังขึ้นท่ามกลางไอน้ำร้อน เขาสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี เหงื่อเม็ดโตผุดพรายอยู่บนหน้าผาก แต่นัยน์ตาคมกริบกลับฉายแววอ่อนโยนยามที่มองภรรยาคนสวยของตน หลินซูเหยาปาดเหงื่อที่ข้างขมับด้วยหลังมือ ใบหน้างดงามระเรื่อขึ้นด้วยความร้อนจากเตาไฟ นางส่งยิ้มหวานให้สามี ก่อนจะตักน้ำซุปในกระทะชิมรสชาติเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายพึงพอใจ "กำลังพอดีเลยค่ะ... อ๊ะ หมายถึง กำลังพอดีเลยครับพี่มู่หยาง" ซูเหยาเกือบหลุดปากพูดสำนวนคุ้นเคย รีบปรับเสียงให้เป็นปกติแล้วกล่าวต่อ "รสชาติกลมกล่อม หอมกลิ่นรากผักชีและพริกไทยดำ รสนี้รับรองว่าถูกปากทุกคนแน่นอนครับ" มู่หยางหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นผ้าสะอาดให้ภรรยาซับเหงื่อ พลางเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงทุ้ม "เจ้าทำให้ข้าแปลกใจอยู่เรื่อย หลินซูเหยา จากคุณแม่ลูกแฝดที่ทำอะไรไม่เป็น วันนี้กลับกลายเป็นเชฟใหญ่ที่สามารถเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านได้ด้วยอาหารฝีมือตัวเอง" "คนเราย่อมต้องเติบโตและเรียนรู้มิใช่หรือครับ?" ซูเหยาตอบยิ้มๆ ดวงตาเหลือบไปเห็นร่างคุ้นเคยที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางพลันหุบลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษาท่าทีสงบเยือกเย็นไว้ได้เป็นอย่างดี แม่สามีตระกูลเฉิน เดินกะโผลกกะพละเข้ามาพร้อมกับตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ในมือ สีหน้าของนางดูลังเลและมีความกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด หลังจากเหตุการณ์ที่นางพยายามมาเอาเปรียบและสูบเงินครอบครัวซูเหยาแต่ไม่สำเร็จ ประกอบกับสามีของนางและญาติๆ ต่างพากันตำหนิ นางจึงเก็บตัวเงียบไปหลายวัน วันนี้เมื่อกลิ่นหอมของอาหารลอยไปเตะจมูกจนทนไม่ไหว ประกอบกับความโลภที่กลัวว่าจะพลาดของดี นางจึงจำใจต้องเดินมาที่นี่ "เอ่อ... ซูเหยา มู่หยาง" แม่สามีส่งเสียงทักด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าปกติหลายเท่า นัยน์ตาลู่ลงอย่างคนไร้ความมั่นใจ "วันนี้... มีงานเลี้ยงใหญ่โตเชียวรึ ทำไมไม่เห็นบอกกล่าวแม่บ้างเลย" มู่หยางหุบยิ้ม ใบหน้าคมคายกลับมาเย็นชาและเคร่งขรึมตามวิสัยทัศน์ของนายทหาร เขาขยับตัวยืนบังภรรยาไว้เล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ "ท่านแม่มาทำอะไรที่นี่ครับ? งานนี้เป็นงานที่ชาวบ้านร่วมแรงร่วมใจกันจัดขึ้น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับทางการเป็นทางการ หากท่านมาเพื่อร่วมกินอาหารด้วยความยินดี พวกเราก็ต้อนรับ แต่หากท่านมาเพื่อหวังจะเอาอาหารเหล่านี้กลับบ้านไปแจกจ่ายญาติฝั่งโน้นอีก... เกรงว่าคงจะต้องผิดหวังครับ" คำพูดตรงไปตรงมาของบุตรชายทำเอาแม่สามีหน้าชาดิก นางเม้มปากแน่นด้วยความโกรธและความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่เมื่อกวาดสายตาไปเห็นหมูตุ๋นซีอิ๊วดำสีเงางามในหม้อใบใหญ่ และเป็ดอบน้ำผึ้งหนังกรอบสีทองอร่ามที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ น้ำลายในปากก็พลอยสอขึ้นมาทันที ความโกรธจึงถูกความอยากอาหารกลืนกินอย่างรวดเร็ว "แม่... แม่ไม่ได้จะมาเอาของกลับไปเสียหน่อย" แม่สามีฝืนยิ้มแห้งๆ พยายามทำเสียงให้อ่อนลง "แม่แค่... อยากมาช่วยงาน เห็นพวกเจ้าเหนื่อยกันมาทั้งวัน..." ซูเหยาที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวออกมาเบาๆ นางไม่ได้มีสีหน้าโกรธเกรี้ยวหรือเยาะเย้ย ตรงกันข้าม แววตากลับราบเรียบและมีความเมตตาเจืออยู่เล็กน้อย นางรู้ดีว่าคนอย่างแม่สามี หากใช้ความรุนแรงปะทะ จะยิ่งทำให้เรื่องราวบานปลาย แต่ถ้าใช้ "ไม้นวม" และเกียรติยศเข้าข่ม นางจะไม่มีวันกล้าหาเรื่องอีก "ท่านแม่มาก็ดีแล้วครับ" ซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่ทรงพลัง "งานเลี้ยงวันนี้มีแขกมาร่วมงานนับร้อย หากท่านมีความตั้งใจอยากจะช่วยจริงๆ ตำแหน่งคนตักข้าวและแจกจ่ายอาหารให้แก่ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านกำลังว่างพอดี ท่านแม่จะกรุณาช่วยลูกสะใภ้คนนี้สักหน่อยได้หรือไม่ครับ?" แม่สามีอ้าปากค้าง นึกไม่ถึงว่าลูกสะใภ้ที่นางเคยรังแกจะกล้าใช้ให้นางไปยืนตักข้าวให้ชาวบ้านดู ทว่ารอบกายตอนนี้ สายตาของชาวบ้านนับสิบชีวิตต่างก็จับจ้องมาที่นางเป็นตาเดียว หากนางปฏิเสธ ก็เท่ากับยอมรับว่าตนเองไร้น้ำใจและเห็นแก่ตัวต่อหน้าธารกำนัล "อะ... ได้สิ แม่ยินดี..." นางจำต้องรับทัพพีไม้ด้วยมือสั่นเทา รอยยิ้มฝฝืนเกร็งจนแทบเบี้ยว มู่หยางลอบมองภรรยาด้วยความชื่นชม แววตาที่มองซูเหยาเต็มไปด้วยความรักและความหลงใหล นางไม่เพียงแต่ทำอาหารอร่อย แต่ยังมีวิธีจัดการกับคนเจ้าเล่ห์ได้อย่างนิ่มนวลและสะใจโดยไม่ต้องลงไม้ลงมือเลยแม้แต่น้อย เสียงระฆังไม้ตีบอกเวลาเริ่มงานดังขึ้น ชาวบ้านต่างพากันเข้าแถวด้วยความเป็นระเบียบเรียบร้อย กลิ่นหอมของอาหารลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้าน เมนูเด็ดอย่าง "หมูสามชั้นตุ๋นเต้าเจี้ยวสูตรโบราณ" ที่เนื้อนุ่มละลายในปาก "ไก่ต้มน้ำปลาสมุนไพร" ที่เนื้อหวานฉ่ำ และ "แกงจืดหัวไชเท้าร้อนๆ" ซดคลายคอ ทุกจานล้วนปรุงด้วยความใส่ใจและวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมจากมิติพิเศษของซูเหยา ทำให้รสชาติอร่อยล้ำจนทุกคนต่างเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย เด็กๆ วิ่งเล่นหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ผู้เฒ่าผู้แก่พากันนั่งล้อมวงพูดคุยตักอาหารใส่ชามด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม บรรยากาศของ "เทศกาลแห่งความสุข" แผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้วของหมู่บ้านแห่งนี้ ซูเหยายืนมองภาพความสุขตรงหน้าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ นางหยิบผ้ามาเช็ดมือเตรียมจะพักผ่อนชั่วครู่ ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ท้ายหมู่บ้าน บุคคลนั้นสวมหมวกปีกกว้างและคลุมกายด้วยเสื้อคลุมสีเข้ม ท่าทางลับๆ ล่อๆ กำลังจ้องมองมาที่ลานจัดงานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและประสงค์ร้าย ซูเหยาหรี่ตาลง สัญชาตญาณความระแวดระวังพุ่งพล่านขึ้นมาทันที นางสะกิดแขนสามีเบาๆ พร้อมกับพยักเพยิดหน้าไปยังทิศทางนั้น มู่หยางหันไปมอง ใบหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในพริบตา เขาวางกระบวยในมือลงอย่างเงียบๆ แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเงาดำปริศนาด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ ทว่า... ก่อนที่มู่หยางจะทันได้เข้าถึงตัว บุคคลปริศนาก็เปิดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ซูเหยาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—สตรีผู้สวมชุดแพรพรรณหรูหราผิดกับคนบ้านนอก แต่ใบหน้ากลับซีดเซียวและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากไฟไหม้ นางคือคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน พี่สาวต่างมารดาผู้เคยกลั่นแกล้งนางมาโดยตลอด ก่อนที่นางจะทะลุมิติมาอยู่ที่นี่! "น้องสาว... เจ้าใช้ชีวิตสุขสบายดีสินะ" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยว "แต่คิดหรือว่าความสุขจอมปลอมนี้จะอยู่รอดปลอดภัยไปได้ตลอดกาล?" (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ใบชาหอมหมื่นลี้" มาโดยตลอดนะครับ)