เมื่อภรรยาเก่งเกินไป

"สะใภ้รอง... เจ้าอย่าได้กำแหงจนเกินไปนัก! ของพวกนี้ต่อให้ขายหมดตลาด ก็เป็นทรัพย์สินของตระกูลเฉินครึ่งหนึ่ง!" เสียงตวาดแหลมสูงของแม่สามีดังสะท้านไปทั่วลานบ้าน ทว่าหลินซูเหยาหาได้สะเทือนใจไม่ หญิงสาววางตะหลิวไม้ในมือลงบนกระทะเหล็กอย่างใจเย็น แววตาคู่คมกวาดมองร่างท้วมของแม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความรู้สึกเวทนาปนสมเพช "ทรัพย์สินของตระกูลเฉินหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากมุมมืดของประตูครัว เฉินมู่หยางก้าวเท้าออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีด นายทหารหนุ่มในชุดเครื่องแบบเรียบร้อยปรายตามองมารดาของตนเองด้วยความเย็นชา "ท่านแม่คงลืมไปแล้วกระมังครับ ว่าทางการได้แบ่งแยกทะเบียนครัวเรือนออกเป็นอิสระนานแล้ว และที่ดินแปลงนี้ รวมถึงครัวหลังนี้ ข้าเป็นผู้ใช้เบี้ยหวัดทหารซื้อมาด้วยหยาดเหงื่อของตนเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับกองมรดกของตระกูลใหญ่เลยสักนิด" แม่สามีหน้าถอดสี อ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยคำด่าทอแต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาของบุตรชายผู้เป็นเสาหลักที่ส่งเงินมาจุนเจือบ้านเดิมมาตลอด นางก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลินซูเหยาแอบอมยิ้มในหน้า นางหันกลับมาสนใจวัตถุดิบตรงหน้าต่อ วันนี้เป็นวันที่ตระกูลเฉินต้องผงาดในตลาดอำเภอ สินค้าล็อตแรกจากมิติฟาร์มสวรรค์ของนาง ทั้งผักกาดขาวกรอบหวานล้ำและเต้าหู้โฮมเมดสูตรลับเฉพาะ กำลังจะถูกส่งตรงถึงมือพ่อค้าคนกลางรายใหญ่ "มู่หยาง เจ้าอย่าเพิ่งไปต่อความยาวสาวความยืดกับท่านแม่เลยครับ มานี่หน่อย... ช่วยข้าชิมน้ำซุปหม้อนี้เสียหน่อย ว่ารสชาติพอจะใช้ได้หรือไม่" หลินซูเหยาเอ่ยเรียกสามีด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางตักน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมสีขาวนวลขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วยื่นช้อนไปจ่อริมฝีปากหนา เฉินมู่หยางชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายยามอยู่ต่อหน้าผู้อื่น แต่เขาก็ยอมอ้าปากรับน้ำซุปรสชาติกลมกล่อมนั้นแต่โดยดี ทันทีที่น้ำซุปสัมผัสลิ้น ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความหวานเคี่ยวเค็มที่ลงตัว กลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรที่ช่วยบำรุงกำลัง และความนุ่มละลายในปากของเนื้อหมู ทำให้หัวใจที่ด้านชาจากการฝึกฝนในค่ายทหารกลับอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด "อร่อยมาก..." เฉินมู่หยางพึมพำออกมาด้วยความสัตย์จริง สายตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยประกายความชื่นชมและความรักที่ล้นปรี่ "ฝีมือของเจ้า... ต่อให้เป็นพ่อครัวเหล้าเหลาอันดับหนึ่งในเมืองหลวง ก็ยังเทียบไม่ติด" "ปากหวานเสียจริงนะพี่ท่าน" ซูเหยาหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ทว่า บรรยากาศอันอบอุ่นกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงเกวียนม้าแล่นมาหยุดตรงหน้าประตูบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของเฒ่าแก่ซุน พ่อค้าใหญ่แห่งตลาดมืดอำเภอซานหลี่ ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเคี่ยวและตาถึง เฒ่าแก่ซุนก้าวลงจากเกวียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่เมื่อกวาดตามองสภาพบ้าน เขาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ทว่าสิ่งดึงดูดใจเขามิใช่ตัวบ้าน หากแต่เป็นกลิ่นหอมหวลที่ลอยโชยออกมาจากหม้อตุ๋นของหลินซูเหยาต่างหาก! "แม่นางหลิน! ข้าได้ยินชื่อเสียงเรื่องผักและเต้าหู้ของเจ้ามานาน วันนี้ข้าเลยรีบมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เกรงว่าจะถูกคนอื่นตัดหน้ากว้านซื้อไปเสียก่อน" เฒ่าแก่ซุนประสานมือคำนับอย่างให้เกียรติผิดวิสัยพ่อค้าหน้าเลือดทั่วไป หลินซูเหยาเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสะอาด นางยิ้มรับอย่างมีมารยาท "เฒ่าแก่ซุนมาได้จังหวะพอดีเลยเจ้าค่ะ ผักล็อตแรกและเต้าหู้ร้อยก้อนเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ร้อนๆ เชิญท่านตรวจสอบคุณภาพได้เลย" เฉินมู่หยางยืนมองภรรยาเจรจาค้าขายด้วยความคล่องแคล่ว แววตาของเขาฉายแววภาคภูมิใจจนปิดไม่มิด ภรรยาตัวน้อยของเขาผู้นี้ จากเดิมที่เป็นเพียงสตรีอ่อนแอและถูกรังแก บัดนี้กลับกลายเป็นแม่ค้าผู้ปราดเปรื่อง มีทั้งความงาม ความฉลาด และฝีมือทำอาหารที่เป็นเลิศ นางยืนสง่าอยู่ท่ามกลางความกดดันโดยไม่เกรงกลัวผู้ใด รัศมีรอบตัวนางช่างเจิดจ้าจนเขารู้สึกว่าตนเองช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้นางมาเป็นคู่ชีวิต การเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่น เฒ่าแก่ซุนตรวจสินค้าแล้วถึงกับอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง เพราะคุณภาพของผักและเต้าหู้นั้นเหนือกว่าท้องตลาดทั่วไปไม่ต่ำกว่าสเท่าตัว เขารีบควักตั๋วเงินจ่ายให้อย่างไม่อิดออด พร้อมทั้งเอ่ยปากขอจองโควตาสินค้าของวันพรุ่งนี้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าตัวทันที แม่สามีที่ยืนแอบมองอยู่มุมเสาถึงกับเข่าอ่อน หน้าซีดเผือดลงเรื่อยๆ เมื่อเห็นเม็ดเงินจำนวนมหาศาลถูกส่งมอบให้สะใภ้รองด้วยมือของเฒ่าแก่ซุน เงินจำนวนนั้น... หากเป็นของนาง ครอบครัวคงสุขสบายไปทั้งปี! ซูเหยาเก็บตั๋วเงินเข้าอกเสื้ออย่างใจเย็น นางปรายตามองแม่สามีเล็กน้อยก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างกาย "มู่หยาง... เย็นนี้เราไปซื้อผ้าเนื้อดีในเมืองกันเธอนะครับ ข้าจะตัดชุดใหม่ให้ท่านกับลูกแฝด" ซูเหยาเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ตามใจเจ้าทุกอย่างครับ" เฉินมู่หยางตอบรับทันทีอย่างไร้เงื่อนไข เขายกมือขึ้นโอบไหล่บางของภรรยาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของและทะนุถนอมในคราเดียวกัน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่น ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโกเอะอะของนายอำเภอและทหารยามกลุ่มใหญ่ที่กรูเข้ามาล้อมบ้านไว้จนแน่นหนา! "หลินซูเหยา! เฉินมู่หยาง! พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงลักลอบค้าขายของเถื่อนผิดกฎหมายในเขตควบคุม! จงยอมจำนนเสียแต่โดยดี มิฉะนั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ!" *(ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ใบชาหอมหมื่นลี้" มาโดยตลอดนะครับ)*