กระท่อมหลังใหม่กับสวนผักมิติ

เสียงจอบเหล็กกระทบเข้ากับดินแห้งกรังดังสะท้อนก้องกังวาน ทำลายความเงียบงันของผืนดินรกร้างท้ายหมู่บ้านตระกูลเฉินลงอย่างสิ้นเชิง หลินซูเหยายืนมองกองวัชพืชสูงท่วมหัวตรงหน้า แววตาของนางไม่มีความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับเปล่งประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น สำหรับเชฟมือฉมังอย่างนางแล้ว ผืนดินที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยหินกรวดเหล่านี้ หาใช่ภาระอันน่ารำคาญไม่ หากแต่มันคือกระดานวาดภาพผืนใหญ่ เป็นวัตถุดิบชั้นเลิศที่รอการเจียระไนด้วยหยาดเหงื่อและภูมิปัญญา "ซูเหยา เจ้าพักดื่มน้ำก่อนเถอะ ดินตรงนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเอง" เฉินมู่หยางเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำของชายชาติทหารเจือด้วยความห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด เขาวางจอบในมือลงแล้วยื่นกระบอกน้ำไม้ไผ่ที่บรรจุน้ำสมุนไพรเย็นชื่นใจมาให้ภรรยา แม้ใบหน้าคมเข้มจะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและเหงื่อไคล แต่ดวงตาคู่นั้นกลับทอดมองนางด้วยความลึกซึ้งและอ่อนโยนอย่างยิ่ง ตั้งแต่เหตุการณ์ที่นางแสดงฝีมือทำอาหารและจัดการกับแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ได้อย่างอยู่หมัดในวันก่อน ความรู้สึกที่เขามีต่อภรรยาคนนี้ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่แค่ความรับผิดชอบในฐานะสามีอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นความเสน่หาและความเคารพในความเด็ดเดี่ยวของนางอย่างแท้จริง หลินซูเหยารับกระบอกน้ำมาดื่มอึกใหญ่ ความเย็นชื่นใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง นางส่งยิ้มบางๆ ให้สามี "ข้าไม่เหนื่อยเลยสักนิด มู่หยาง... ท่านดูนี่สิ" นางบุ้ยใบไปยังพื้นที่ดินรกร้างเบื้องหน้า "ดินตรงนี้แม้จะแห้งแล้ง แต่หากเราขุดพลิกหน้าดินตากแดดฆ่าเชื้อสักสองวัน ผสมเข้ากับปุ๋ยหมักสูตรพิเศษที่ข้าหมักไว้ในมิติ แล้วทำแปลงยกสูงเพื่อการระบายน้ำ... ไม่เกินสัปดาห์ ผืนดินนี้จะกลายเป็นแปลงผักออร์แกนิกที่เขียวขจีที่สุดในอำเภออย่างแน่นอน" คำพูดของนางเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ท่าทางกระฉับกระเฉงและประกายตาที่เฉลียวฉลาด ทำให้เฉินมู่หยางถึงกับมองค้างไปชั่วขณะ ชายหนุ่มพลอยยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหล ทว่า ความสงบสุขในยามบ่ายกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายอันคุ้นเคยดังแว่วมาจากทางเดินดินลูกรัง "ตายจริง! นี่มันคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่ แยกบ้านออกมารวยอยู่คนเดียวหรือไง ถึงได้มาขุดดินถางหญ้าทำตัวเป็นคุณนายอยู่ท้ายหมู่บ้านแบบนี้!" ร่างอวบอ้วนของแม่สามีตระกูลเฉินก้าวเข้ามาในอาณาเขตกระท่อมหลังใหม่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตากวาดตามองสภาพพื้นที่ที่กำลังถูกปรับปรุงด้วยความริษยาและดูแคลน ด้านหลังมีสะใภ้รองและน้องสามเดินตามมาสมทบราวกับกองเชียร์ในโรงงิ้ว หลินซูเหยาค่อยๆ วางกระบอกน้ำในมือลง ช้าๆ และมั่นคง นางหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้เป็นแม่สามีด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ส่งไปถึงดวงตา "อ้าว... ลมอะไรหอบท่านแม่มาถึงนี่ได้เล่าครับ หรือว่าเงินและเสบียงที่ท่านเคยรีดไถจากพวกเราไป มันหมดเร็วกว่าที่คิด?" หลินซูเหยาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทิ่มแทงใจดำของคนฟังเข้าอย่างจัง แม่สามีหน้าตึงขึ้นมาทันที นางสะบัดหน้าพรืดเท้าสะเอวแหวใส่ทันควัน "ปากคอเราะร้ายนักนะนังสะใภ้ใหญ่! เจ้าคิดว่าแยกบ้านออกไปแล้วจะปีกกล้าขาแข็งไม่ต้องพึ่งพาตระกูลเฉินงั้นรึ? อย่าลืมว่าผืนดินตรงนี้ก็ยังเป็นเขตของหมู่บ้านเรา ข้าในฐานะผู้อาวุโสมีสิทธิ์ที่จะตรวจสอบว่าพวกเจ้าแอบซ่อนของมีค่าอะไรไว้ที่นี่หรือเปล่า!" พูดจบ นางก็ทำท่าจะเดินล่วงล้ำเข้ามาในเขตพื้นที่ที่หลินซูเหยาเพิ่งปรับปรุงดินเสร็จ ทว่าเฉินมู่หยางก้าวมาขวางหน้าไว้ด้วยท่าทีนิ่งขรึม ทว่าทรงพลังดั่งภูเขาผา รังสีอำมหิตของนายทหารผ่านศึกแผ่ซ่ายจนแม่สามีต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ท่านแม่... ที่นี่คือเขตบ้านที่ทางการอนุมัติให้เราแยกตัวออกมาอย่างถูกต้องแล้ว หากไม่มีธุระสำคัญอันใด เชิญท่านกลับไปเถอะครับ" เสียงของเฉินมู่หยางราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล "เจ้า... เจ้ากล้าไล่แม่หรอกเรอะ ไอ้ลูกอกตัญญู!" แม่สามีแผดเสียงกรี๊ดกร๊าดด้วยความโมโห นัยน์ตาดุร้ายกวาดมองไปรอบตัวด้วยความโลภ ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับถังไม้สักใบหนึ่งที่วางอยู่ใกล้เพิงพัก ซึ่งภายในนั้น... หลินซูเหยาแอบดึง "น้ำยาเร่งการเจริญเติบโตระดับเทพ" ออกมาจากมิติลับเพื่อเตรียมรดแปลงผัก กลิ่นหอมจางๆ คล้ายสมุนไพรทิพย์ลอยโชยออกมาจากถังไม้นั้น แม้จะเป็นเพียงกลิ่นจางๆ แต่ก็ทำให้ผู้ที่ได้กลิ่นรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ดวงตาของแม่สามีเป็นประกายวาววับด้วยความโลภทันที นางสูดดมกลิ่นนั้นเข้าไปเต็มปอด ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นมาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว *กลิ่นหอมขนาดนี้... นี่มันต้องเป็นยาบำรุงราคาแพงลิบลิ่วแน่ๆ! ถ้าข้ายึดมันมาได้ เอาไปขายต่อในเมือง คงได้เงินมาจับจ่ายใช้สอยสบายไปหลายเดือน!* "ฮึ! พวกเจ้าสองคนแอบซ่อนของดีอะไรไว้ในถังนี้ ไหน เอามาให้ข้าตรวจดูซิ! ของมีค่าพวกนี้สมควรเป็นของตระกูลเฉิน ไม่ใช่ของพวกเจ้าที่คิดจะฮุบไว้คนเดียว!" ว่าแล้ว แม่สามีก็ไม่รอช้า นางพุ่งพรวดผลักเฉินมู่หยางออกไปด้านข้างด้วยพละกำลังที่ไม่น่าเชื่อว่าคนวัยนี้จะมี แล้วพุ่งตรงไปยังถังไม้ใบนั้นทันที สองมือตะปบคว้าขอบถังหมายจะยกมันขึ้นมาเป็นของตน หลินซูเหยาไม่ได้ขยับตัวเข้าไปห้าม นางเพียงแต่ยืนกอดอก มองดูการกระทำของแม่สามีด้วยสายตาสมเพชระคนขบขัน รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว *อยากได้นักใช่ไหม... งั้นก็รับผลลัพธ์ของความโลภนั้นไปก็แล้วกัน* แม่สามีออกแรงกระชากถังไม้อย่างเต็มแรง ทว่าสิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ น้ำยาในถังนั้นไม่ใช่ของธรรมดา แต่มันคือน้ำยาเร่งปฏิกิริยาทางชีวภาพที่เข้มข้นสูงสุดจากมิติลับ เมื่อถูกกระแทกและเปิดฝาออกอย่างไร้การควบคุม ปฏิกิริยาเคมีจึงเกิดขึ้นทันที! *ฟู่—!* ละอองน้ำยาสสีเขียวมรกตพุ่งกระฉูดขึ้นมาราวกับน้ำพุ สาดกระจายเข้าใส่ใบหน้าและเนื้อตัวของแม่สามีอย่างจัง เสียงร้องโหยหวนด้วยความตกใจดังลั่นป่า "ว๊ายยย! นี่มันอะไรกันเนี่ย! ช่วยด้วยย!" แต่ความตกใจยังไม่จบเพียงแค่นั้น... ทันทีที่ละอองน้ำยาสัมผัสกับผิวดินรอบตัวที่แม่สามีเหยียดยืนอยู่ และสัมผัสกับเสื้อผ้าของนาง ปาฏิหาริย์อันน่าสะพรึงกลัวก็บังเกิด! เมล็ดพันธุ์หญ้าคาและวัชพืชป่าที่ฝังอยู่ใต้ดินลึกนับสิบปี พลันแตกหน่อเจริญเติบโตอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าการเล่นกล เถาวัลย์หนามหนาทึบพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินราวกับมีชีวิต รัดพันข้อเท้าของแม่สามี สะใภ้รอง และน้องสามเอาไว้แน่นสนิทจนขยับเขยื้อนไม่ได้! ภายในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ แม่สามีผู้เหิมเกริมเมื่อครู่ บัดนี้กลับถูกห่อหุ้มไปด้วยเถาวัลย์เขียวขจีจนกลายเป็น "มนุษย์ต้นไม้" ขนาดย่อมๆ ส่งเสียงโวยวายอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์อยู่ท่ามกลางดงวัชพืชที่สูงท่วมหัว เธอดิ้นรนสุดชีวิตแต่ยิ่งดิ้นเถาวัลย์ก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น เฉินมู่หยางยืนอึ้งตาค้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหันขวับมามองภรรยาของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามและความหวาดหวั่นปนทึ่ง หลินซูเหยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางปัดมือเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันมาสบตากับสามีด้วยรอยยิ้มพริမ်းเพรา นางเอียงคอเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างกังวาน "ดูท่าทาง... พื้นที่ตรงนี้จะอุดมสมบูรณ์เกินคาดเสียแล้วกระมังครับ ท่านพี่?" ตัดจบตอนที่ 5 ค้างคาความระทึกขวัญและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของนางเอก หวังว่าบทนี้จะถูกใจรี้ดเดอร์ทุกท่านนะครับ ขอบคุณที่ติดตาม "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมาครับ!