สินค้าล็อตแรกขายเกลี้ยง

"สิบอีแปะ... ข้าให้ราคานี้เป็นที่สุดแล้ว สะใภ้รองหลิน อย่าได้มากเรื่องนักเลย" เสียงแหบแห้งของเฒ่าแก่ซุน เจ้าของร้านค้าโชห่วยประจำหมู่บ้านดังขึ้น พร้อมกับมือเหี่ยวย่นที่ผลักตะกร้าผักกาดขาวคืนมาตรงหน้า หลินซูเหยากวาดสายตามองใบหน้ายโสที่มักจะกดขี่คนอื่นจนเคยตัวของอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา นางไม่ได้เอ่ยปากเถียงสักคำ กลับเพียงแค่เอื้อมมือไปหยิบตะกร้าไผ่สานนั้นกลับมาอย่างนิ่มนวล สิบอีแปะสำหรับผักกาดขาวปลูกในมิติที่กรอบหวานและอุดมด้วยพลังปราณทิพย์เนี่ยนะ? ช่างเป็นพ่อค้าหน้าเลือดที่ตาไม่แววเอาเสียเลย "หากเฒ่าแก่ซุนคิดว่าราคานี้เหมาะสม เกรงว่าผักตระกูลหลินในวันนี้คงต้องไปหา 'เนื้อคู่' ที่เหมาะสมกว่าที่นี่เสียแล้วกระมั้งครับ" หลินซูเหยาใช้สรรพนามสุภาพแต่เฉียบคม นางแสร้งถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับทำท่าจะหันหลังเดินออกจากร้าน "ช้าก่อน!" เสียงตะโกนด้วยความร้อนรนดังไล่หลังมาทันที เฒ่าแก่ซุนลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อกวาดตามองผักในตะกร้าอีกครั้ง แม้จะอยู่ห่าง แต่วันนี้ผักพวกนี้กลับมีประกายเรืองรองจางๆ ใบสีเขียวสดราวกับเพิ่งเด็ดออกจากต้นเมื่อวินาทีที่แล้ว ทั้งยังส่งกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นเตะจมูกจนผู้คนที่เดินผ่านหน้าร้านต่างพากันเหลียวมอง ของชั้นเลิศเช่นนี้ หากเขารับซื้อไว้แล้วนำไปขายต่อให้กับเหล่าพ่อค้าจากในเมือง... กำไรย่อมมหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัย "เจ้า... จะเอาเท่าไหร่ว่ามา!" เฒ่าแก่ซุนกัดฟันกรอด ยอมจำนนต่อผลประโยชน์ตรงหน้า หลินซูเหยาหันกลับมา รอยยิ้มการค้าประดับอยู่บนใบหน้าอย่างงดงาม ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ที่ยากจะต่อกร "ห้าสิบอีแปะต่อชั่ง... และไข่ไก่ตระกูลเฉิน ฟองละสิบอีแปะ ไม่ลดแม้แต่เหวินเดียวครับ" "เจ้า! โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!" เฒ่าแก่ซุนร้องลั่น "เชิญเฒ่าแก่ซุนตรึกตรองดูให้ดีนะครับ ว่าสินค้าล็อตนี้ หากท่านไม่ซื้อ... เย็นนี้มันอาจจะไปนอนอยู่ในห้องครัวของสกุลจาง คู่แข่งคนสำคัญของท่านแทน" นางเอ่ยชื่อสกุลคู่ปรับตัวฉกาจของอีกฝ่ายออกมาอย่างแม่นยำ ทำเอาเฒ่าแก่ซุนหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น การเจรจาค้าขายในตลาดสดท้ายหมู่บ้านวันนี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่การหาเงินเข้าครอบครัว แต่เป็นการประกาศศักดาให้ผู้คนที่เคยดูแคลนตระกูลเฉินได้รับรู้ว่า ยุคสมัยที่สะใภ้รองผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นอดีตกาลนางร้ายผู้อับโชคได้สิ้นสุดลงแล้ว ตั้งแต่รุ่งสางที่ผ่านมา หลินซูเหยาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเร่งรีบแต่นุ่มนวล นางจัดการต้มน้ำนึ่งซาลาเปาแป้งฟูนุ่มสอดไส้หมูสับชุ่มฉ่ำส่งกลิ่นหอมยวนใจไปทั่วบริเวณบ้าน เรียกเสียงกลืนน้ำลายจากเฉินมู่หยาง สามีหนุ่มนายทหารที่เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมยามเช้า และเจ้าตัวเล็กฝาแฝดที่วิ่งตารอดมาเกาะชายผ้าดิบด้วยความหิวโหย ภาพความอบอุ่นในครอบครัวยามเช้าตรู่ถูกขับเน้นด้วยควันสีขาวที่ลอยกรุ่นจากเตาฟืน ความสุขสงบเช่นนี้คือสิ่งที่หลินซูเหยาปรารถนา แต่นางรู้ดีว่าความสุขจะยั่งยืนได้ ท้องพระคลังของครอบครัวต้องแน่นหนาเสียก่อน นางจึงใช้เวลาช่วงที่สามีออกไปตรวจเวร แอบหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติพิเศษออกมาจัดเตรียม ทั้งไข่ไก่เปลือกสีนวลที่อุดมด้วยสารอาหาร และผักสดกรอบที่เติบโตด้วยน้ำทิพย์สวรรค์ และผลลัพธ์ก็คือความโกลาหลเล็กๆ หน้าตลาดสดในยามสาย... สินค้าล็อตแรกของนางไม่ได้แค่ขายดี แต่เรียกว่า "เกลี้ยงเกลา" จนไม่เหลือแม้แต่เศษใบไม้ ฟากแม่สามีตระกูลเฉินที่แอบซุ่มดูอยู่หลังพุ่มไม้ไกลออกไปถึงกับอ้าปากค้างด้วยความริษยา นางเฒ่าผู้เจ้าเล่ห์หมายมั่นจะเข้ามาแย่งชิงเงินทองเหล่านี้ไปตามสันดานเดิม แต่ทว่า... ทันทีที่นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ หลินซูเหยากลับหันไปส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ พร้อมกับชูถุงเงินที่หนักอึ้งไปด้วยเหรียญทองแดงส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊งบาดใจ "ท่านแม่มาพอดีเลยครับ ลูกสะใภ้กำลังว่าจะนำเงินกำไรส่วนหนึ่งไปซื้อผ้าเนื้อดีมาตัดชุดใหม่ให้ท่านสักหน่อย... แต่ไม่รู้ว่าท่านแม่จะยังโกรธเรื่องเมื่อวานอยู่หรือเปล่าหนอ?" หลินซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมถ่อมตน แต่แฝงด้วยการตบหน้าอย่างเจ็บแสบต่อหน้าชาวบ้านนับสิบที่กำลังมุงดูความสำเร็จของนาง แม่สามีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียว พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ได้แต่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคืองแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะชาวบ้านต่างพากันชื่นชมความกตัญญูและความขยันขันแข็งของสะใภ้รองผู้นี้กันทั่วหน้า เมื่อกลับมาถึงเรือนหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน แสงอาทิตย์ยามบ่ายก็ทอประกายอบอุ่นอาบไล่เรือกสวน เฉินมู่หยางนั่งเหลาไม้ไผ่อยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ สายตาคมกริบมองภรรยาคนสวยที่กำลังนับเงินเหรียญด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ แววตาของนายทหารหนุ่มฉายแววความรักและความหลงใหลจนแทบปิดไม่มิด ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ นางไม่ได้เกียจคร้านและร้ายกาจดังคำร่ำลือ นางทั้งฉลาด เฉียบคม และมีเสน่ห์ล้นเหลือจนเขาแทบไม่อยากละสายตาไปไหน "เจ้าเก่งเกินไปแล้วซูเหยา..." เฉินมู่หยางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาพราวระยับขณะเดินเข้ามาใกล้ "เงินก้อนนี้ มากพอที่เราจะต่อเติมห้องครัวและซื้อวัวเทียมเกวียนได้สบายๆ เลยทีเดียว" "เรื่องแค่นี้เองครับท่านพี่..." หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม "เงินในกระเป๋าตุงแล้ว เย็นนี้ข้าจะทำอาหารชุดใหญ่ฉลองความสำเร็จให้ท่านทานเป็นพิเศษ รับรองว่าท่านจะต้องติดใจจนลืมทางกลับค่ายทหารทีเดียว!" กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นเริ่มโชยชายออกมาจากห้องครัวเล็กๆ ยามพลบค่ำ บรรยากาศแสนสุขกำลังโอบกอดครอบครัวตระกูลเฉินไว้อย่างอบอุ่น ทว่า... ในขณะที่ตะหลิวในมือของหลินซูเหยากำลังผัดคลุกเคล้าเมนูเด็ดให้ออกมามีสีสันน่ารับประทาน เสียงเคาะประตูกรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้มารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ไม่ใช่เสียงชาวบ้านทั่วไปที่มาซื้อของ... แต่เป็นเสียงเคาะที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและคุ้นเคยอย่างยิ่งของคนตระกูลใหญ่ฝั่งสามี เฉินมู่หยางขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเงาตะคุ่มของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญปรากฏขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับการมาถึงของแขกยามวิกาลที่จะพลิกสถานการณ์ความสงบสุขนี้ให้สั่นคลอนในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความสุขและร่วมลุ้นไปกับก้าวแรกอันงดงามของหลินซูเหยานะครับ