งานเลี้ยงฉลองความรวย

คราบเขม่าสีดำที่ก้นกระทะเหล็กใบใหญ่ถูกขัดจนขึ้นเงาสะท้อนแสงไฟจากเตาฟืน หลินซูเหยาใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นกับรากบัวและสมุนไพรจีนในหม้อดินเผาขนาดใหญ่ กลิ่นหอมหวานละมุนลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณลานบ้านท้ายหมู่บ้าน เสียงหัวเราะครื้นเครงของคนงานหนุ่มฉกรรจ์สิบกว่าชีวิตที่ช่วยกันลำเลียงฟืนและจัดโต๊ะไม้ตัวยาวดังประสานเสียงกันอย่างคึกคัก "พี่ซูเหยาครับ กลิ่นนี่มันช่างยั่วน้ำลายเสียจริง กระดูกหมูตุ๋นหม้อนี้คงใช้เวลาเคี่ยวมาครึ่งค่อนคืนแล้วกระมังครับ?" อาเฉียง เด็กหนุ่มในหมู่บ้านที่มารับจ้างขุดแปลงผักในไร่เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตาเป็นประกายจ้องมองหม้อดินเผาตาไม่กะพริบ ซูเหยาแย้มรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู นางปาดเหงื่อที่ผากด้วยหลังมือเบาๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "สมุนไพรจีนพวกนี้ช่วยบำรุงกำลังและขับไล่ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักได้ดีครับ วันนี้ทุกคนช่วยงานในไร่จนเสร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี แถมยังช่วยขุดแนวกันดินเพื่อป้องกันแผนการสกปรกของคนตระกูลเฉินได้อย่างทันท่วงที มื้อนี้ถือเป็นการเลี้ยงขอบคุณและฉลองความรวยก้าวแรกของเรา... ทุกคนต้องกินให้อิ่มหนำสำราญนะครับ" คำว่า 'แผนการสกปรกของคนตระกูลเฉิน' ทำให้บรรยากาศรอบเตาเงียบลงไปครู่หนึ่ง ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายยังคงติดตา เมื่อสายสืบชาวบ้านมารายงานว่า แม่สามีตัวแสบแอบติดสินบนอันธพาลในอำเภอให้นำ "ยาพิษชนิดช้า" มาปนเปื้อนในแหล่งน้ำใต้ดินของไร่ เพื่อหวังทำลายพืชผลและให้ร้ายซูเหยาว่าเป็นแม่ครัวไร้จรรยาบรรณ โชคดีที่ดวงตาคู่คมของซูเหยาหรี่แคบลงทันทีเมื่อวิเคราะห์เบาะแส นางตระหนักได้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่การทะเลาะวิวาทของครอบครัวไร้ยางอายอีกต่อไป แต่มันคือ "แผนการชั่วร้าย" ที่ถูกชักใยอยู่เบื้องหลังโดยมีกลุ่มอำนาจมืดในเมืองหลวงหนุนหลังอยู่! แต่ในเมื่อแผนการนั้นถูกซูเหยาและเฉินมู่หยางซ้อนแผนตลบหลังด้วยการสับเปลี่ยนตัวอย่างน้ำและส่งหลักฐานให้อำเภอจัดการจนพวกมันหน้ามืดตามัวไปแล้ว ในตอนนี้จึงไม่มีสิ่งใดต้องกังวลอีก สิ่งสำคัญที่สุดคือการเยียวยาจิตใจและเติมพลังให้คนงานที่เหน็ดเหนื่อย "เอาล่ะครับ! ยกหม้อตุ๋นนี้ลงได้ มื้อนี้เรามีเมนูเด็ดสามอย่าง..." ซูเหยาประกาศเสียงGดังฟังชัด เรียกเสียงเฮลั่นจากคนงานทั้งหมด จานแรกคือ **"หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงฮ่องเต้"** เนื้อหมูคัดพิเศษส่วนติดมันสามชั้น หั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าพอดีคำ เคี่ยวกับน้ำตาลเคี่ยวไหม้ ซีอิ๊วชั้นดี และเหล้าจีนจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก หนังหมูสีแดงฉ่ำวาวราวกับอัญมณี ส่งกลิ่นหอมของโป๊ยกั๊กและอบเชยตลบอบอวลไปทั่วขุนเขา เมนูนี้ซูเหยาตั้งใจทำเพื่อสื่อถึงความอุดมสมบูรณ์ที่กำลังจะหลั่งไหลเข้ามาในครอบครัว จานที่สองคือ **"ปลาทอดกรอบราดซอสสามรสเปรี้ยวหวาน"** ปลาแม่น้ำสดๆ ตัวโต เนื้อแน่น หนังกรอบสีทองอร่าม ราดด้วยน้ำซอสเคี่ยวจากน้ำมะขามเปียกเคี่ยวกับพริกกระเทือนและน้ำตาลทรายแดง รสชาติจัดจ้านกลมกล่อม กระตุ้นต่อมรับรสให้ตื่นตัว และจานสุดท้ายที่ถือเป็นไฮไลท์ประจำค่ำคืนนี้คือ **"ผัดผักกาดแก้วน้ำมันหอยเห็ดหอมสด"** ผักกาดแก้วปลูกด้วยมิติลับในพื้นที่พิเศษ กรอบหวานสดชื่น ตัดเลี่ยนจากความมันของหมูสามชั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ เฉินมู่หยาง สามีหนุ่มในชุดทหารปลดประจำการ เดินเข้ามาโอบไหล่ภรรยาด้วยความรักและภาคภูมิใจ สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของภรรยาที่เปื้อนเขม่าจางๆ เขายกมือขึ้นเช็ดคราบเขม่าที่แก้มให้นางอย่างทะนุถนอม ท่ามกลางสายตาแซวเล่นของเหล่าคนงาน "เหนื่อยเจ้ามากแล้วนะซูเหยา อาหารพวกนี้... หอมยั่วยวนจนข้าอดใจรอไม่ไหวแล้วครับ" มู่หยางกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความอบอุ่น "ถ้าสามีหิวแล้ว ก็เชิญนั่งหัวโต๊ะได้เลยครับ วันนี้เราจะกินกันให้พุงกาง ฉลองที่เราจัดการพวกงูพิษในคราบคนได้สำเร็จ!" ซูเหยาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจ เสียงตะเกียบกระทบชามกระเบื้องเคลือบดังระงม พร้อมกับรอยยิ้มและความสุขที่อบอวลไปทั่วบริเวณบ้านท้ายหมู่บ้าน ความเหน็ดเหนื่อยจากการทำไร่และเผชิญหน้ากับศัตรูถูกชะล้างด้วยรสชาติอาหารอันยอดเยี่ยมและบรรยากาศแห่งชัยชนะ ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารมื้อใหญ่ท่ามกลางเสียงหัวเราะครื้นเครงนั้นเอง... *ปัง!* เสียงถีบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหว เศษไม้กระเด็นกระُดอนไปคนละทิศคนละทาง ร่างของหญิงสูงวัยในชุดผ้าแพรเนื้อดีแต่ยับยู่ยี่ พร้อมด้วยชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงอีกสี่คนพุ่งพรวดเข้ามาในลานบ้านอย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าของแม่สามีตระกูลเฉินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองอาหารเต็มโต๊ะด้วยความริษยา "นังตัวดี! แกกินอยู่กันอย่างสุขสบายบนความพินาศของครอบครัวฉันอย่างนั้นรึ!" แม่สามีแผดเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ซูเหยาค่อยๆ วางตะเกียบในมือลงอย่างช้าๆ นางไม่แม้แต่จะสะดุ้งตกใจ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมองผู้มาเยือนด้วยความเหยียดหยาม ก่อนที่นางจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประสานมือไว้ที่หน้าท้องท่าทางสง่างามรากับคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ "โอ้... คุณแม่สามีผู้ประเสริฐ มาได้จังหวะเสียจริงครับ อาหารเพิ่งจะตั้งโต๊ะร้อนๆ สนใจจะร่วมวง 'กินข้าวหม้อสุดท้าย' ก่อนที่จะต้องไปนอนกรงขังในอำเภอสักหน่อยไหมล่ะครับ?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของซูเหยาด้วยดีเสมอมานะครับ