เกมที่เริ่มเดิน

กลิ่นหอมของกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารเก่าๆ ลอยอบอวลอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของ 'ทรงวุฒิ' เลขาคนสนิทและมือขวาผู้กุมความลับทั้งหมดของบูรพา แม้จะเป็นเวลาบ่ายคล้ายฝนจะตก บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมกรุกระจกใสกันเสียงแห่งนี้กลับเย็นเยียบด้วยแรงดันอากาศจากเครื่องปรับอากาศ และที่สำคัญกว่านั้นคือความระแวดระวังที่แผ่ออกมาจากตัวของทรงวุฒิเอง “ผมไม่คิดว่าคนระดับคุณกรินทร์ จะสนใจแฟ้มข้อมูลคดีเก่าๆ ที่ถูกปัดตกไปแล้วพวกนี้” ทรงวุฒิเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือน นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนทองคำขาวเกลี้ยงยังคงพลิกเอกสารในแฟ้มสีน้ำตาลเข้มสลับไปมาอย่างใจเย็น ราวกับต้องการทดสอบความอดทนของคนที่นั่งอยู่เบาะตรงข้าม กรินทร์นั่งไขว่ห้างอย่างผ่อนคลาย ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ไปถึงดวงตา ดวงตาคู่คมสีนิลคู่นั้นกวาดมองความเคลื่อนไหวทุกตารางนิ้วในห้องนี้อย่างเงียบเชียบ เขารู้ดีว่าทรงวุฒิไม่ใช่คนที่จะซื้อได้ด้วยเงินตราธรรมดา หรือแม้แต่คำขู่ที่ไร้น้ำหนัก ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย เสียงเนื้อผ้าของสูทราคาแพงเสียดสีกันเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าทรงพลัง “ของบางอย่าง ถ้าปล่อยให้มันนอนสงบนิ่งอยู่ในสุสานแห่งความลับ มันก็เป็นแค่กระดาษเก่าๆ ครับคุณทรงวุฒิ... แต่ถ้าเราหยิบมันขึ้นมาปัดฝุ่นถูกเวลา มันอาจจะกลายเป็นกุญแจดอกสำคัญที่ไขประตูห้องทำงานของคุณบูรพาให้กว้างขึ้นก็ได้นะครับ” ทรงวุฒิชะงักมือที่กำลังพลิกหน้ากระดาษ ดวงตาหลังกรอบแว่นสายตาคมกริบตวัดขึ้นมองหน้าผู้มาเยือนทันที บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก “คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ คุณกรินทร์” เสียงของทรงวุฒิต่ำลง เจือแววเตือนสติอย่างชัดเจน “บูรพาไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่นด้วยได้ และผม... ก็ไม่มีเวลามาเดินหมากไร้สาระกับคนที่สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว” คำพูดพาดพิงถึงอดีตและครอบครัวที่มอดไหม้ไปในกองเพลิงเมื่อหลายปีก่อน ไม่ได้ทำให้กรินทร์สะเทือนใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาของเขากลับยิ่งลุ่มลึกและเยือกเย็นขึ้นไปอีก กรินทร์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มือประสานกันบนตักอย่างสุภาพชน “ผมไม่ได้มาเพื่อล้อเล่นครับคุณทรงวุฒิ และผมรู้ดีว่าคุณบูรพากำลังทำอะไรลับหลังคณะกรรมการบริหาร... แฟ้มคดีที่คุณกำลังอ่านอยู่นั้น มันไม่ได้บอกหรอกครับว่าใครคือฆาตกรตัวจริง แต่มันกำลังบอกว่า *ใคร* เป็นคนเซ็นชื่ออนุมัติงบประมาณก้อนสุดท้ายก่อนที่พ่อแม่ผมจะตายต่างหาก” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ทรงวุฒิจ้องมองกรินทร์ราวกับต้องการจะทะลุเข้าไปในความคิดของอีกฝ่าย ชายสูงวัยกว่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่ขมับ ทั้งที่อุณหภูมิในห้องนี้ค่อนข้างต่ำ “คุณมีหลักฐานอะไร” ทรงวุฒิถามเสียงแหบพร่า กรินทร์ไม่ตอบด้วยคำพูด เขาเพียงแต่หยิบแฟ้มหนังสีดำสนิทอีกเล่มหนึ่ง วางลงบนโต๊ะกระจกแล้วเลื่อนไปตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างช้าๆ “หลักฐานชิ้นนี้ยังไม่ได้อยู่ในมือของตำรวจ... และยังไม่ได้อยู่ในมือของคุณบูรพา” กรินทร์เว้นจังหวะ สายตาคมกวาดมองปฏิกิริยาของอีกฝ่าย “ถ้าคุณเลือกที่จะร่วมมือกับผม คุณจะได้ทั้งความปลอดภัย และอำนาจที่มากกว่าการเป็นแค่เงาของใครบางคน แต่ถ้าคุณเลือกปฏิเสธ... ผมเกรงว่าพรุ่งนี้เช้า เอกสารชุดนี้คงไปนอนรออยู่บนโต๊ะของอัยการสูงสุดแล้วล่ะครับ” ทรงวุฒิมองแฟ้มหนังสีดำสนิทตรงหน้า สลับกับใบหน้าที่นิ่งสงบราวน้ำผิวน้ำนิ่งสนิทของกรินทร์ มือที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย ความโลภ ความกลัว และสัญชาตญาณเอาตัวรอดกำลังตีกันอย่างรุนแรงในหัวสมองของมือขวาผู้กุมความลับ ในจังหวะที่ทรงวุฒมือกำลังเอื้อมไปแตะสันแฟ้มหนานั้น เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นสามครั้งติดกัน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ทั้งสองคนชะงัก ทรงวุฒิขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ “ผมสั่งแล้วว่าไม่ให้ใครรบกวนเวลาส่วนตัว” แต่ประตูกลับถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ลอยมาปะทะบรรยากาศ กลิ่นที่กรินทร์คุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่าอะไร ลลิลส่งยิ้มบางๆ ให้ทรงวุฒิ ก่อนจะหันมาสบตากับกรินทร์ที่นั่งรออยู่แล้ว แววตาของเธอนิ่งสงบ ทว่าซ่อนประกายความตื่นเต้นบางอย่างเอาไว้ “ขอโทษด้วยนะคะคุณทรงวุฒิ พอดีดิฉันมี ‘เอกสารด่วนที่สุด’ อีกชิ้นหนึ่ง ที่คิดว่าคุณกรินทร์น่าจะอยากเห็น ก่อนที่คุณจะตัดสินใจเซ็นสัญญาลับฉบับนี้” ลลิลวางซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองทับลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบกระจกเบาหู แต่กลับดังสะท้อนก้องไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในห้อง เมื่อกรินทร์ดึงภาพถ่ายใบล่าสุดออกจากซอง ดวงตาที่เคยเยือกเย็นมาตลอดกลับวับวามด้วยประกายไฟแห่งความแค้น ภาพถ่ายในมือระบุพิกัดชัดเจนว่าเป็นโกดังสินค้าลับริมแม่น้ำเจ้าพระยา... สถานที่ที่บูรพาเก็บซ่อน ‘ความจริง’ ที่เน่าเฟะที่สุดเอาไว้ และที่สำคัญที่สุด ในภาพนั้นปรากฏร่างของบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นั่น ยืนเคียงข้างบูรพาอย่างสนิทสนม บุคคลที่ทรงวุฒิคิดมาตลอดว่า... ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ จากใจ "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ"