ร่องรอยในเอกสารเก่า

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงที่สะสมมานานนับทศวรรษคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของห้องทำงานใต้หลังคา แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนดวงเดียวที่กะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนเงาร่างสูงโปร่งของกรินทร์บนผนังปูนเปลือย ชายหนุ่มยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้สักสีเข้ม ตัวโต๊ะเต็มไปด้วยกองแฟ้มเอกสาร สมุดบันทึกสีซีด และกล่องพลาสติกทึบแสงที่ถูกทิ้งร้างไว้ตั้งแต่คืนวันที่พ่อของเขาเสียชีวิตอย่างปริศนา ไม่มีคราบน้ำตา ไม่มีเสียงถอนหายใจ มีเพียงแววตาคู่คมที่ฉายแววเยือกเย็นและดุดันสะท้อนผ่านกรอบแว่นสายตา กรินทร์ค่อยๆ ใช้นิ้วเรียวยาวพลิกหน้ากระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่า เสียงกระดาษแห้งกรอบเสียดสีกันดังแกร็กกรากท่ามกลางความเงียบงัน "คุณแน่ใจเหรอครับว่าเราจะได้อะไรจากที่นี่?" เสียงนุ่มนวลแต่แฝงความกังวลของลลิลดังขึ้นจากมุมห้อง หญิงสาวกอดอกพิงชั้นหนังสือเก่า สายตาของเธอมองตรงไปยังแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความห่วงใย ลลิลคือคนเดียวที่ยืนหยัดเคียงข้างเขา ฝ่าฟันความมืดมนนี้มาด้วยกันโดยไม่เคยคิดถอย กรินทร์ไม่ตอบทันที เขายังคงจดจ้องอยู่กับสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายเล่มหนาที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชักลับของโต๊ะ นิ้วมือของเขาหยุดชะงักลงที่บรรทัดสุดท้ายของหน้ากระดาษ "พ่อไม่ได้บันทึกแค่เรื่องธุรกิจ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขาม "ท่านกำลังทำบัญชีรายชื่อของคนที่ฆ่าท่านเองต่างหาก" ลลิลขยับตัวเข้ามาใกล้ สัญชาตญาณความฉลาดทันคนทำให้เธอก้าวเท้าฝ่าความมืดเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างกายเขา ดวงตากลมโตเพ่งมองตัวอักษรลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกปากกาซึมสีน้ำเงินเข้ม บรรทัดเหล่านั้นไม่ใช่ตัวเลขการค้าปกติ แต่มันคือรหัสลับ ชื่อย่อ และสถานที่นัดหมาย กรินทร์ขยับแว่นเล็กน้อย แสงไฟกะพริบสาดส่องลงบนกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมา เป็นสำเนาสัญญาซื้อขายที่ดินแปลงใหญ่เมื่อยี่สิบปีก่อน และที่มุมล่างขวาของเอกสาร มีลายเซ็นกำกับไว้อย่างชัดเจน—ลายเซ็นที่พ่อของเขาขีดฆ่าด้วยหมึกแดงจนกระดาษขาดวิ่น ชื่อนั้นสะดุดตาและบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของกรินทร์ทันที *บูรพา* ชื่อของผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหลังความเน่าเฟะทั้งหมด คนที่เหยียบย่ำตระกูลของเขาให้จมดิ่งลงสู่ความอับais จนต้องแลกมาด้วยชีวิตของคนในครอบครัว กรินทร์กำมือแน่นจนกระดาษในมือยับยู่ยี่ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นเล็กน้อย บ่งบอกถึงคลื่นอารมณ์ความโกรธแค้นที่ถูกกัก เก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมเยือกเย็น "บูรพา..." ลลิลทวนชื่อนั้นเบาๆ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "เขาคือคนเดียวกับนักการเมืองท้องถิ่นที่กำลังลงสมัครเลือกตั้งใหญ่ใช่ไหมครับ?" "ใช่..." กรินทร์แค่นAยิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ "ไอ้สวะที่เหยียบศพคนอื่นขึ้นสู่อำนาจ... ฉันตามหามึงเจอเสียที" บรรยากาศในห้องทำงานเก่ากลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่แค่การไขปริศนาการตายของพ่อ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของสงครามล้างแค้นที่ไม่มีวันหวนกลับ ทว่า ในวินาทีที่กรินทร์กำลังจะหยิบเอกสารสำคัญอีกแผ่นขึ้นมาตรวจสอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่บันไดไม้ด้านนอก... *เอี๊ยด... เอี๊ยด...* เสียงนั้นหยุดลงที่หน้าประตูห้อง ทั้งกรินทร์และลลิลต่างชะงัก ลลิลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันไปสบตากับกรินทร์ที่หันขวับมามองประตูด้วยสัญชาตญาณนักล่า มือขวาของชายหนุ่มเอื้อมไปหยิบมีดพับด้ามทองเหลืองในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีการพูดจาใดๆ ทั้งสิ้น ลูกบิดประตูห้องค่อยๆ หมุนช้าๆ จากด้านนอก พร้อมกับบานประตูที่ถูกดันเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีดำสนิท กำลังก้าวเท้าเข้ามาในความมืดพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ จากใจ "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ"