งานเลี้ยงหน้ากาก

กลิ่นอายของไวน์วินเทจราคาแพงระยับ คละเคล้าไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่ในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลวรากุล แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนกับหน้ากากแฟนซีหลากหลายลวดลายที่ผู้มาร่วมงานสวมใส่ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอันจอมปลอม เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ทว่ากลับไม่สามารถกลบความตึงเครียดที่แฝงอยู่ภายใต้หน้ากากเหล่านั้นได้เลย กรินทร์ยืนนิ่งอยู่มุมมืดของระเบียงทางเชื่อม สายตาภายใต้หน้ากากสีเงินลายกางเขนเหล็กกวาดมองฝูงชนเบื้องล่างด้วยความรู้สึกสมเพชระคนระแวดระวัง ในมือหนายกแก้วแชมเปญขึ้นจิบน้อยๆ รสชาติซ่าและฝาดเฝื่อนบนปลายลิ้นไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่ร้อนรุ่มของเขาสงบลงเลยแม้แต่น้อย ภาพความทรงจำอันเลวร้ายเมื่อสิบปีก่อนยังคงย้อนกลับมาหลอกหลอน ทว่าเป้าหมายที่อยู่เบื้องหน้าในคืนนี้สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด "ดูเหมือนคุณจะสนุกกับบรรยากาศตรงนี้นะครับ... หรือว่ากำลังคำนวณอยู่ว่า ถ้าแชนเดอเลียร์บนหัวตกลงมา จะมีสักกี่คนที่รอดชีวิต?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นข้างกาย น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจที่ถูกสะสมมาเนิ่นนาน กรินทร์ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเจ้าของเสียงคือใคร บูรพา—ชายผู้กุมชะตากรรมความเน่าเฟะทั้งหมดของเมืองนี้ไว้ในกำมือ บูรพากำลังสวมหน้ากากสีทองอร่ามรูปหน้าเสือดาว ดวงตาคมกริบที่ลอดผ่านช่องหน้ากากจ้องมองตรงมาที่เขาอย่างท้าทาย กรินทร์หันไปช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น "ความตายเป็นเรื่องน่าเบื่อครับท่านบูรพา โดยเฉพาะความตายที่เกิดขึ้นจากความประมาท... แต่ถ้าเป็นความตายที่ถูกวางแผนไว้อย่างประณีต มันมักจะงดงามและน่าจดจำเสมอ คุณว่าจริงไหมครับ?" บูรพากระตุกยิ้มมุมปาก เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายวัยกลางคนผู้นี้อย่างปิดไม่มิด มือภายใต้ถุงมือหนังสีดำหมุนแก้วบรั่นดีในมือไปมาอย่างใจเย็น "คนหนุ่มสมัยนี้มักจะพูดจาเกินตัวเสมอ ความงดงามที่คุณว่า บางครั้งอาจจะย้อนกลับมากลืนกินตัวคุณเองเข้าสักวัน ระวังตัวหน่อยเถอะครับ หน้ากากที่คุณสอยใส่อยู่ อาจจะปกปิดตัวตนที่แท้จริงได้ แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองแบบนั้น... มันปิดไม่มิดหรอก" กรินทร์ไม่สะทกสะท้านต่อคำขู่แฝงนัยน์นั้น เขารักษาระยะห่างอย่างสุภาพ ทว่าสายตากลับคมปลาบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก "ความแค้นเป็นเพียงภาพลวงตาครับท่านบูรพา สิ่งที่ผมสนใจมีเพียงความจริง... และความจริงมักจะปรากฏชัดเจนที่สุด เสมอเมื่อหน้ากากถูกถอดออก หวังว่าเมื่อถึงเวลานั้น ท่านจะยังคงรักษารอยยิ้มแบบนี้เอาไว้ได้นะ" บทสนทนาหยุดลงเพียงเท่านั้น เมื่อเสียงปรบมือดังขึ้นจากกลางห้องโถง เป็นสัญญาณของการเปิดงานเต้นรำอย่างเป็นทางการ บูรพาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกสนุก ก่อนจะเดินผละออกไปอย่างไร้เสียงฝีเท้า ทิ้งให้กรินทร์ยืนอยู่ลำพังกับความคิดของตนเอง ในขณะเดียวกัน ลลิลที่ยืนปะปนอยู่กับกลุ่มแขกผู้มีเกียรติไม่ไกลนัก ส่งสัญญาณมือเตือนสลับกับก้มมองหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือ ข้อมูลล่าสุดที่เธอเพิ่งเจาะเข้าระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์หลังนี้ยืนยันแล้วว่า บูรพาไม่ได้มาคนเดียว และมีกองกำลังติดอาวุธซ่อนตัวอยู่ชั้นใต้ดินไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน กรินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขารู้ดีว่าเกมนี้เดิมพันด้วยชีวิต การปะทะคารมเมื่อครู่เป็นเพียงการหยั่งเชิง แต่ศึกที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ทันใดนั้น ไฟทั่วทั้งคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่ง เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นระลอกหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงัดชวนขนหัวลุก กรินทร์รีบควักปืนเก็บเสียงออกมาจากสูทอย่างคล่องแคล่ว สายตาพยายามปรับให้คุ้นเคยกับความมืด เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังวิ่งตรงมายังระเบียงที่เขายืนอยู่ และก่อนที่เขาจะได้ขยับตัว แสงไฟฉายแรงสูงก็สาดส่องเข้ามาปะทะใบหน้า พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นชิดใบหูจากด้านหลัง "เกมโอเวอร์แล้วล่ะครับ... คุณกรินทร์" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ จากใจ "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ"