นาทีระทึกใจ

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนตักของลลิลสะท้อนแสงสีฟ้าเรืองรอง ตัดกับความมืดสลัวของห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทุกวินาทีที่แถบสถานะการดาวน์โหลดขยับไปข้างหน้า เปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย เก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์... เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินหินอ่อนด้านนอก ใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงพูดคุยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นของบุรุษที่ลลิลจดจำได้ขึ้นใจ—บูรพา "ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครรอดสายตาไปได้ ถ้าเอกสารชุดนั้นหลุดออกไป พวกแกเตรียมตัวหาหลุมฝังศพได้เลย" เสียงของบูรพาดังลอดผ่านรอยต่อของบานประตูไม้สักหนา หัวใจของหญิงสาวกระหน่ำรัวรากลองศึก ฝ่ามือที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ เหลืออีกเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ข้อมูลลับทั้งหมดก็จะอยู่ในมือ แต่ทว่า เงาตะคุ่มของร่างสูงใหญ่เริ่มทาบทับลงบนกระจกฝ้าหน้าประตูแล้ว เสียงกุญแจกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง บ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังจะไขเข้ามา ลลิลหอบหายใจถี่กระชั้น สมองขาวโพลนจนคิดแผนสำรองไม่ออก เธอรู้ดีว่าหากถูกจับได้ในสถานที่แห่งนี้ จุดจบของเธอคงไม่ใช่แค่การถูกคุมขังอย่างแน่นอน แอด... เสียงบานประตูถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับลำแสงไฟฉายกราดเข้ามาในความมืด ทว่า ก่อนที่ปลายลำแสงจะกวาดมาถึงมุมโต๊ะทำงานที่ลลิลซ่อนตัวอยู่ ร่างเงาของใครบางคนก็พุ่งวาบออกไปจากเสาต้นริมห้อง พร้อมกับเสียงกระแทกของลังเอกสารล้มคว่ำดังสนั่นหวั่นไหวที่มุมตึกฝั่งตรงข้าม "เฮ้ย! ใครวะ! ตามมันไป!" เสียงลูกน้องของบูรพาตะโกนลั่นด้วยความตกใจ ก่อนที่ฝีเท้าทั้งหมดจะวิ่งกรูไปยังทิศทางนั้น เสียงเอะอะโกลาหลกลบเกลื่อนเสียงระบบแจ้งเตือนการดาวน์โหลดที่เสร็จสิ้นสมบูรณ์พอดี ลลิลถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือบางรีบดึงแฟลชไดรฟ์ออกจากเครื่องด้วยความสั่นเทา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความโล่งอกปนความตกใจระคนกัน เธอมองผ่านช่องว่างของชั้นหนังสือออกไป เห็นแผ่นหลังอันคุ้นเคยของกรินทร์กำลังวิ่งล่อเป้าพวกมันออกไปทางประตูหนีไฟอย่างอาจหาญ ชายหนุ่มจงใจเสี่ยงอันตรายเพื่อซื้อเวลาให้เธอรอดพ้นจากปากเหสวแห่งความตาย ความห่วงใยพวยพุ่งขึ้นมาจุกอก ลลิลกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอรู้ดีว่ากรินทร์ทำเช่นนี้ทำไม และเธอต้องไม่ทำให้การเสียสละของเขาต้องสูเปล่า หญิงสาวเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋าสะพายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอาศัยความมืดลัดเลาะไปตามเส้นทางหลบภัยอีกด้านหนึ่งอย่างเงียบเชียบ ผ่านไปสิบนาที บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลบูรพากลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความตึงเครียด กรินทร์ถูกต้อนจนมุมมาจนถึงระเบียงชั้นสองด้านหลัง ซึ่งเบื้องล่างคือสระว่ายน้ำและพื้นคอนกรีตแข็ง บูรพาก้าวออกมาจากเงาดำ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย มือข้างหนึ่งถือปืนพกสีดำสนิทเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของกรินทร์อย่างไม่ลังเล "เก่งมาก กรินทร์... กล้าดียังไงถึงมาเล่นตลกในบ้านของฉัน" บูรพาหัวเราะในลำคอ แววตาดุดันราวกับสัตว์ป่าที่ต้อนเหยื่อจนจนมุม "แกคิดจริงๆ หรือว่าการเบี่ยงเบนความสนใจตื้นๆ แค่นั้น จะช่วยปกป้องผู้หญิงคนนั้นได้?" กรินทร์ยืนนิ่งสงบ สุขุมเยือกเย็นดังเช่นเคย แม้ความตายจะอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ปลายนิ้วเหนี่ยวไก ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบกายเพื่อประเมินสถานการณ์ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในแววคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย "คุณคิดว่าตัวเองกุมความลับทั้งหมดไว้แล้วอย่างนั้นหรือครับ, บูรพา?" กรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "บางที... สิ่งที่คุณกำลังตามหา อาจจะไม่เคยอยู่ในตู้เซฟใบนั้นเลยก็ได้" คิ้วหนาของบูรพาขมวดเข้าหากันทันที ความสงสัยฉายชัดขึ้นในแววตา "แกหมายความว่ายังไง?" กรินทร์ไม่ตอบคำถาม แต่กลับค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปช้าๆ จนส้นเท้าเกือบชิดขอบระเบียง เขาสบตากับบูรพาตรงๆ ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตนเองเบาๆ "เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะครับ" ทันใดนั้นเอง ไฟทั่วทั้งคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดสนิทกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในชั่วพริบตา เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นหวั่นไหว และในเสี้ยววินาทีแห่งความโกลาหลนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นที่ข้างหูของบูรพา—จากด้านหลังที่ควรจะว่างเปล่า! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ และพบกันใหม่ในตอนถัดไป ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ