ข้อมูลที่หายไป

เสียงกระแทกของนิ้วเรียวบนแป้นพิมพ์โลหะผสมดังเป็นจังหวะถี่กระชั้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องนิรภัยใต้ดิน แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนลงบนใบหน้าตึงเครียดของลลิล หยดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผมของเธอ แม้ระบบระบายอากาศจะทำงานอย่างเต็มกำลัง แต่อุณหภูมิภายในห้องกลับรู้สึกร้อนระอุราวกับเตาไฟ กรินทร์ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่เบื้องหลัง สายตาคมกริบดั่งใบมีดจับจ้องเส้นโค้ดที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน มีเพียงความเคลื่อนไหวเล็กน้อยที่กรามซ้ายที่ขบเข้าหากันเป็นระยะ ซึ่งเป็นสัญญาณเดียวที่บ่งบอกว่าความอดทนของเขากำลังเดินทางมาถึงขีดจำกัด "ไม่ได้ผลค่ะ... เอ๊ย ขออภัยครับ" ลลิลเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยก่อนจะรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อหันมาสบตากับกรินทร์ "ดิฉันหมายถึง... มันถูกล็อกด้วยระบบเข้ารหัสแบบทหารครับคุณกรินทร์" กรินทร์ไม่ตอบคำเขายังคงนิ่งเงียบ ทว่าความกดดันรอบตัวกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก นิ้วมือที่ประสานกันไว้ที่หน้าท้องเริ่มออกแรงบีบเข้าหากัน ข้อมูลส่วนแรกที่พวกเขาเพิ่งดึงออกมาจากเซิร์ฟเวอร์สำรองได้เผยให้เห็นเครือข่ายการทุจริตและการฟอกเงินระดับชาติ แต่ไฟล์ที่สำคัญที่สุด—ไฟล์ที่บรรจุรายชื่อผู้มีอิทธิพลตัวจริงและหลักฐานมัดตัวบูรพา—กลับว่างเปล่า ถูกแทนที่ด้วยไอคอนรูปแม่กุญแจสีแดงฉาน "บูรพามันฉลาดกว่าที่เราคิด" กรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "มันรู้ว่าเราต้องมาที่นี่ มันถึงได้ทิ้งเหยื่อล่อชิ้นใหญ่ไว้ให้เราตายใจ ขณะที่ความลับทั้งหมดถูกเก็บไว้กับตัวมันคนเดียว" "เราเจาะเข้าไปตรงๆ ไม่ได้หรอกครับ โครงสร้างรหัสผ่านนี้ไม่ใช่แค่คีย์ธรรมดา แต่มันผูกติดอยู่กับไบโอเมตริกซ์... พูดง่ายๆ คือ ถ้าไม่ใช่ร่านม่านตาและชีพจรของบูรพาโดยตรง ต่อให้เราใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทั้งระบบ ก็ต้องใช้เวลาถอดรหัสไม่ต่ำกว่าสิบปี" ลลิลถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้า เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคู่วาร์โรว์ฉายแววสิ้นหวังอย่างปิดไม่มิด กรินทร์ก้าวช้าๆ เข้าไปใกล้หน้าจอ มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ที่ลลิลนั่งอยู่ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูกเธอ ทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก เขาก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว "ความอดทนคืออาวุธที่ดีที่สุดของนักล่า ลลิล... และบูรพาเองก็คงคิดไม่ถึงว่า เราไม่ได้ต้องการจะถอดรหัสไฟล์นั้นตั้งแต่แรก" ลลิลหันขวับมามองหน้าเขา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "คุณหมายความว่ายังไงคะ... เอ่อ หมายถึงยังไงครับ?" กรินทร์ไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คล้ายกับรอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กับดัก ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากอธิบายแผนการขั้นต่อไป เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็กรีดร้องขึ้นทั่วทั้งห้อง ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบวาบสลับมืด หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งสามจอดับวูบลงพร้อมกัน เหลือเพียงข้อความตัวอักษรสีขาวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางจอหลัก *‘ยินดีต้อนรับสู่กับดัก กรินทร์... แกมาช้าไปสามก้าว’* สิ้นเสียงข้อความนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังห้องนิรภัยที่พวกเขาไร้ทางหนีทีไล่นี้ ประตูนิรภัยเหล็กกล้ากำลังเลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ พร้อมระบบล็อกอัตโนมัติจากภายนอก ลลิลหน้าถอดสี รีบคว้าปืนพกสั้นขึ้นมาปลดเซ็ต "เราติดกับแล้ว!" แต่กรินทร์กลับไม่มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งสงบ ทอดสายตามองไปยังกล้องวงจรปิดมุมห้องที่กำลังกะพริบแสงสีแดง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะอย่างไร้ความเกรงกลัว แล้วเสียงทุ้มกังวานของใครบางคนก็ดังผ่านลำโพงบลูทูธภายในห้อง เป็นเสียงที่ทั้งคู่คุ้นเคยดี—เสียงของบูรพาที่หัวเราะเยาะอย่างสะใจ "แกคิดว่าแกเป็นคนเดียวที่เดินหมากเป็นงั้นเหรอ กรินทร์... คนที่ตายในห้องนี้ ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นแกต่างหาก!" ดวงตาของกรินทร์หรี่แคบลงประกายวับวาดด้วยความดุดัน เขายื่นมือไปหยิบแฟลชไดรฟ์ตัวจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานคอมพิวเตอร์ขึ้นมา—สิ่งที่ลลิลแอบคัดลอกไว้ได้ทันท่วงทีก่อนระบบจะล่ม และในวินาทีที่ประตูนรกกำลังจะปิดตายสนิท กรินทร์ก็หันมาสบตากับลลิลด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้น "เตรียมตัวให้ดี... ได้เวลาเล่นเกมของจริงแล้ว" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินและตื่นเต้นไปกับบทนี้นะครับ