การไล่าล่ากลางสายฝน

เสียงคำรามของเครื่องยนต์แปดสูบดังแข่งกับสายฝนที่กระหน่ำซัดลงมาบนถนนหลวงสายเปลี่ยวราวกับฟ้าพิโรธ เม็ดฝนหนาทึบพร่าพรายจนแทบมองไม่เห็นเส้นแบ่งช่องจราจร ทว่ากรินทร์ไม่มีเวลามาใส่ใจกับทัศนวิสัยที่ย่ำแย่ ในกระจกมองหลังของรถซีดานสีดำสนิท ปรากฏแสงไฟหน้าของรถเอสยูวีคันใหญ่สองคันที่ไล่กวดมาติดๆ ชนิดไม่ยอมลดละ ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ ทุกวินาที... "พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดไว้ครับ" ลลิลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทแม้ความตายกำลังหายใจรดต้นคอ มือเรียวบางกำลังงละล้าละลจัดการกับแฟ้มเอกสารดิจิทัลในแท็บเล็ตเพื่อเข้ารหัสข้อมูลครั้งสุดท้าย "ถ้าเราถูกบีบให้จนมุมบนสะพานข้ามแม่น้ำข้างหน้า โอกาสรอดของเราจะเป็นศูนย์" กรินทร์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่เหลือบมองกระจกมองข้าง ขากรรไกรของชายหนุ่มขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบภายใต้เงาความมืดหลังพวงมาลัยฉายแววเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว ภาพความทรงจำสีเลือดในอดีตแวบเข้ามาในหัว แต่มันถูกปัดตกไปอย่างรวดเร็วด้วยสติสัมปชัญญะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาจมดิ่งกับอดีต ชีวิตของพยานปากเอกที่นั่งเบาะหลังกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย และเขาคือคนเดียวที่จะพาอีกฝ่ายรอดออกไปจากขุมนรกนี้ได้ "ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากอะไรไปจากผมอีกแล้วครับ" กรินทร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งมิดชิดจนแรงจีอัดร่างของเขากับเบาะ รถซีดานพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงจนล้อปัดไถลไปกับพื้นเปียกชุ่ม แต่มือที่มั่นคงบนพวงมาลัยก็สามารถประคองรถให้กลับมาอยู่ในไลน์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เปรี้ยง! เสียงกระสุนปืนเจาะทะลุกระจกหลังดังสนั่น เศษกระจกนิรภัยแตกละเอียดเป็นเม็ดข้าวโพดร่วงกราวลงบนเบาะ พยานชายวัยกลางคนที่นั่งตัวสั่นงันท่ามกลางความหวาดกลัวกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ลลิลหันกลับไปมองด้วยความรวดเร็ว เธอใช้ร่างของตัวเองบังกระสุนนัดที่สองที่ตามมาติดๆ "ก้มลงครับ อย่าเงยหน้าขึ้นมาเด็ดขาด!" กรินทร์คำรามสั่งด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่สติของเขายังคงคมกริบดั่งใบมีดโกน ข้างหน้าคือทางโค้งหักศอกที่อันตรายที่สุดของเส้นทางนี้ ด้านซ้ายเป็นหน้าผาสูงชัน ด้านขวาเป็นราวสะพานเหล็กขึ้นสนิมที่กั้นระหว่างถนนกับหุบเหวเบื้องล่าง รถเอสยูวีคันนำของศัตรูเร่งเครื่องตีคู่ขึ้นมาทางด้านขวา หมายจะกระแทกให้รถของพวกเขาหลุดโค้งและร่วงหล่นลงไป บูรพา... ชายผู้กุมอำนาจมืดอยู่เบื้องหลัง คงกำลังนั่งจิบไวน์รอฟังข่าวความตายของพวกเขาในห้องทำงานหรูหราสินะครับ แต่ฝันไปเถอะว่ามันจะง่ายดายขนาดนั้น กรินทร์หักพวงมาลัยกะทันหัน รถซีดานพุ่งเข้าหาด้านข้างของรถเอสยูวีคันใหญ่อย่างไม่เกรงกลัว แรงปะทะทำให้เกิดเสียงเหล็กบดขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหวประกายไฟสีส้มสาดกระเด็นท่ามกลางสายฝน ศัตรูไม่คาดคิดว่าเขาจะเลือกวิธีที่บ้าบิ่นเช่นนี้ รถเอสยูวีเสียหลักหมุนคว้างไปชนกับราวสะพานจนพังยับเยิน กีดขวางเส้นทางของรถคันที่เหลือในขบวนทันที ทว่า ความโล่งใจยังไม่ทันได้ก่อตัวขึ้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบนำทางก็ดังขึ้นพร้อมกับสัญญาณเตือนน้ำมันใกล้หมด กรินทร์เหลือบมองหน้าปัด น้ำมันในถังเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์... ลลิลหันมามองเขา ดวงตาสื่อความหมายลึกซึ้งท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องโดยสาร "กรินทร์... ข้างหน้าคือทางตัน เขตก่อสร้างเก่าที่ถูกทิ้งร้าง ไม่มีทางไปต่อแล้วครับ" ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ สมองกำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ทางตันไม่ได้แปลว่าไร้ทางออกเสมอไป ในเมื่อพวกมันต้อนพวกเขาให้จนมุม เขาก็จะใช้ความจนมุมนี่แหละเป็นหลุมพรางฝังพวกมันเช่นกัน กรินทร์หักเลี้ยวรถพุ่งเข้าไปในเขตก่อสร้างร้าง ท่ามกลางโครงสร้างเหล็กและปูนเปลือยที่ตั้งตระหง่านท้าทายสายฝน เขาดับไฟหน้ารถสนิท ปล่อยให้ความมืดและเสียงฝนกลกลืนการเคลื่อนไหวของพวกเขา ทว่า ในวินาทีที่รถจอดสนิทและทุกคนกำลังจะถอนหายใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นล้อมรอบรถคันเก่งของพวกเขาไว้ทุกด้าน... ไฟฉายแรงสูงหลายดวงสาดส่องเข้ามาภายในห้องโดยสารจนสว่างจ้า ประตูรถฝั่งคนขับถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับกระบอกปืนสีดำสนิทที่จ่อตรงเข้ามาที่ขมับของกรินทร์ทันที "ลงมา... แกหมดทางหนีแล้ว ไอ้หนู" เสียงทุ้มต่ำเหี้ยมเกรียมเอ่ยขึ้นจากชายฉกรรจ์ในชุดสูทเปียกโชก กรินทร์ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้มือปืนชะงักไปชั่วขณะด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล เขายกมือขึ้นช้าๆ ตามคำสั่ง แต่สายตากลับมองข้ามไหล่ของมือปืนไปยังเงาร่างหนึ่งที่เพิ่งก้าวเดินออกมาจากความมืดเบื้องหลัง ร่างนั้นไม่ใช่สมุนลิลิตของบูรพา... แต่เป็นบุคคลที่กรินทร์ไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ สถานที่แห่งนี้ ในเวลาที่วิกฤตถึงขีดสุดเช่นนี้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้และพบกันใหม่ในตอนถัดไป "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ"