การเผชิญหน้าริมรันเวย์

แรงลมมหาศาลจากการพัดตัวของไอพ่น Boeing 777 สะบัดชายเสื้อสูทสีดำสนิทของกรินทร์จนโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมผสานกับไอความร้อนจากพื้นคอนกรีตรันเวย์แผดเผาผิวกายจนแสบร้อน แต่ความเดือดดาลภายในอกของชายหนุ่มกลับหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก เบื้องหน้าของเขา ห่างไปเพียงสิบเมตร บูรพายืนอยู่ตรงนั้น... ผู้ทรงอิทธิพลผู้ซ่อนมืออันชุ่มเลือดไว้ภายใต้ร่มเงาแห่งความมั่งคั่ง รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของอีกฝ่ายไม่ได้จางหายไปเลย แม้ว่ารอบกายจะเต็มไปด้วยเสียงคำรามดังกึกก้องของเครื่องยนต์ที่กำลังเตรียมทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า "นายมาช้าไปหน่อยนะ กรินทร์... หรือว่าความแค้นของนายมันเริ่มเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลาเสียแล้ว?" เสียงของบูรพาถูกกลืนหายไปครึ่งหนึ่งด้วยเสียงคำรามของเครื่องบินที่กำลังเร่งเครื่องเต็มกำลัง แต่กรินทร์อ่านริมฝีปากนั้นออกอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย เขาไม่ตอบคำถามโง่ๆ นั้น มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทสัมผัสความเย็นเยียบของด้ามโลหะที่ซ่อนอยู่ "ความแค้นของฉันไม่เคยหมดอายุหรอก บูรพา..." กรินทร์เอ่ยลอดไรฟัน น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาจนน่ากลัว "แต่มันสุกงอมพอที่จะเด็ดหัวแกมาบูชายัญให้กับครอบครัวของฉันได้ต่างหาก" บูรพาหัวอกลั่น หัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้บอดี้การ์ดมือดีของมันจะถูกลลิลสกัดเอาไว้ได้ทันที่อาคารผู้โดยสารขาออก แต่ตัวมันเองกลับดูมั่นอกมั่นใจเสียเหลือเกินว่า ความตายไม่มีทางมาเยือนมันในค่ำคืนนี้ รันเวย์ส่วน 04/22 ของสนามบินร้างแห่งนี้ถูกใช้เป็นลานประลองเฉพาะกิจ แสงไฟนำร่องสีส้มกระพริบถี่ๆ สะท้อนกับหยาดเหงื่อที่ไหลรินข้างขมับของกรินทร์ ความกดดันจากมวลอากาศและความตึงเครียดของสถานการณ์ทำให้ลมหายใจแทบขาดห้วง ทุกวินาทีที่ผ่านไปเชื่องช้าประหนึ่งภาพสโลโมชั่น "แกคิดว่าเอกสารในมือลลิลจะทำลายฉันได้จริงๆ น่ะหรือ?" บูรพาตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องบินที่กำลังวิ่งเร่งความเร็วบนรันเวย์ขนานกันไป ความห่างลดลงเรื่อยๆ แสงไฟจากปีกเครื่องบินกวาดผ่านร่างของพวกเขาทั้งสองคนสลับกับความมืดมิด กรินทร์ไม่ปล่อยให้จิตวิทยาตื้นเขินของอีกฝ่ายมาสั่นคลอนสมาธิ เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ระยะห่างสิบเมตรถูกร่นลงเหลือเพียงเอื้อมมือ บูรพาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาที่ปราศจากความลังเลใจใดๆ ของชายหนุ่ม ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาของผู้ชายที่สูญเสียทุกอย่างจนไม่มีอะไรต้องเสียอีกต่อไปแล้ว "เอกสารนั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้น..." กรินทร์กระซิบชิดใบหูของบูรพา ขณะที่ทั้งคู่ต้องก้มตัวต่ำลงเล็กน้อยเพื่อต้านทานแรงลมพายุหมุนจากใบพัดเครื่องบินที่กำลังเทคออฟผ่านไป เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องจนแก้วหูแทบแตก ทว่าเสียงหัวใจของคนทั้งคู่กลับเต้นดังยิ่งกว่า บูรพาพยายามจะชักปืนพกออกจากซองรักแร้ แต่มือของกรินทร์เร็วกว่า เขาคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบที่อัดแน่นด้วยความโกรธแค้นหลายปีทำให้กระดูกข้อมือของบูรพาแทบแหลกคามือ ชายแก่ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก "แกมัน... สัตว์ประหลาด!" บูรพาเค้นเสียงด่าทอดวงหน้าบิดเบี้ยว "ใช่... ฉันคือสัตว์ประหลาดที่แกสร้างขึ้นมาเอง" กรินทร์แสยะยิ้มเย็นชา นัยน์ตาคมกริบสะท้อนภาพใบหน้าหวาดกลัวของศัตรูตัวฉกาจ "และตอนนี้ ถึงเวลาที่สัตว์ประหลาดตัวนี้จะทวงคืนทุกอย่างแล้ว" นิ้วเรียวยาวของกรินทร์ปลดล็อกเซฟปืนที่แย่งมาได้ และจ่อปากกระบอกเข้าที่หน้าอกของบูรพาพอดี นาทีแห่งการตัดสินใจมาถึงแล้ว ความแค้นที่สะสมมานานนับทศวรรษกำลังจะได้รับการชำระสะ้าง ณ วินาทีนี้ ทว่า... ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของกรินทร์ก็สั่นระรัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมกับเบอร์แปลกปลอมที่เขาไม่ได้บันทึกไว้ แต่มันคือเบอร์ตรงจากเครื่องมือสื่อสารฉุกเฉินของลลิล—คู่คิดคนสำคัญที่ควรจะคุมสถานการณ์อยู่ที่ปลายรันเวย์ กรินทร์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความสังหรณ์ใจที่กระโชกเข้ามาอย่างรุนแรง เขาชะงักนิ้วที่กำลังจะเหนี่ยวไก ปล่อยให้บูรพาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นคอนกรีตอย่างหมดสภาพ มือข้างหนึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างลังเล ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงคลื่นวิทยุแทรกซึ้ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคย—แต่เต็มไปด้วยอำนาจเหนือกว่า—จะดังลอดเข้ามาในโสตประสาท *"ถ้าคุณเหนี่ยวไกเด็กแก่คนนั้น... ผู้หญิงของคุณที่อยู่ในห้องควบคุมระบบการบิน จะไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้อีกต่อไปนะครับ กรินทร์..."* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ