จุดสิ้นสุดของปฐมบท

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยกรุ่นอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม้สักทอง ทว่ามันกลับไม่สามารถกลบความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาคู่คมของบูรพาได้เลย เอกสารในแฟ้มสีดำสนิทถูกพลิกเปิดออกทีละหน้าอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกจังหวะของการพลิกกระดาษกลับสร้างเสียงเสียดสีที่บาดลึกเข้าไปในความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว "น่าสนใจ... น่าสนใจเสียจริง" เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากริมฝีปากของบูรพา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง เขากำลังจ้องมองรายงานการเคลื่อนไหวทางการเงินและการสืบเสาะหาข่าวสารในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ซึ่งระบุอย่างชัดเจนว่ามีใครบางคนกำลังพยายามขุดคุ้ย รื้อฟื้น และปะติดปะต่อเรื่องราวในอดีต—อดีตที่เขาเพียรพยายามฝังกลบมันไว้ใต้กองเลือดและอำนาจมานานแรมปี "ท่านประธานครับ ให้ผมจัดการ..." บอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนสงเสงี่ยมอยู่มุมห้องเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ยังก่อน..." บูรพายกมือขึ้นห้าม ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ อย่างใช้ความคิด "การดิ้นรนของพวกมดปลวกที่พยายามจะโค่นต้นไม้ใหญ่ มักจะมีภาพที่น่าดูเสมอ... แต่สิ่งที่ฉันอยากรู้ยิ่งกว่า คือใครคือ ‘มือ’ ที่อยู่เบื้องหลังการเคลื่อนไหวครั้งนี้กันแน่" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องพักปลายสายตาอีกฟากหนึ่งของเมือง กรินทร์กำลังยืนทอดสายตามองผ่านกระจกบานใหญ่ลงไปยังเบื้องล่าง แสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืนสะท้อนลงบนนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความสุขุมและเยือกเย็น ภายในห้องที่เงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเขาและเสียงขยับตัวของลลิลที่เดินเข้ามาใกล้ "คุณกำลังคิดอะไรอยู่กรินทร์" ลลิลเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความกังวลเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าทุกย่างก้าวที่พวกเขากำลังเดินอยู่นั้น เต็มไปด้วยกับระเบิดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ กรินทร์ไม่ตอบทันที เขายังคงทอดสายตาออกไปไกล แผ่นหลังกว้างนั้นดูราวกับแบกรับภาระอันหนักอึ้งของโลกทั้งใบเอาไว้ "เราเดินมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้วครับลลิล... บูรพาเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว" ลลิลชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "คุณแน่ใจได้อย่างไร" "เพราะสัญชาตญาณของคนที่เคยสูญเสียทุกอย่างมาแล้ว สอนให้ผมรู้ว่า เมื่อหมาป่าเริ่มได้กลิ่นเลือด มันจะไม่ยอมกลับเข้าถ้ำเฉยๆ เป็นอันขาด" กรินทร์หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาคู่นั้นทั้งคมกริบและเปราะบางในเวลาเดียวกัน "และตอนนี้... บูรพาก็รู้แล้วว่ามีคนกำลังพยายามขุดคุ้ยอดีตของเขา" บรรยากาศในห้องอึมครึมลงถนัดตา ความตึงเครียดแผ่ขยายปกคลุมราวกับหมอกหนายามวิกาล ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่าการเปิดฉากเผชิญหน้าระหว่างเงาในอดีตและอำนาจในปัจจุบันได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว และนี่คือจุดสิ้นสุดของปฐมบทแห่งการชำระแค้น ที่ไม่มีพื้นที่เหลือให้สำหรับความลังเลใจอีกต่อไป ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน เสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน กลับทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก กรินทร์ส่งสัญญาณให้ลลิลถอยไปอยู่ในมุมมืด ก่อนที่เขาจะสาวเท้าเข้าไปใกล้ประตูช้าๆ พร้อมกับมือที่เอื้อมไปจับลูกบิดด้วยความระแวกระวัง เมื่อบานประตูถูกเปิดออก แสงไฟส mัวจากทางเดินสาดกระทบเข้ากับใบหน้าของแขกยามวิกาลผู้มาเยือน—บุคคลที่ทำให้ลมหายใจของกรินทร์ต้องหยุดชะงักไปชั่วขณะ เพราะคนๆ นั้นคือเงาในอดีตที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... และเธอกำลังส่งยิ้มเยือกเย็นให้เขาพร้อมกับกระซิบคำพูดที่เปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้และพบกันใหม่ในตอนถัดไป "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ"