การตัดสินใจครั้งใหญ่

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มลอยอวนตัดกับกลิ่นอับชื้นของคลังเอกสารใต้ดิน บูรพานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีชา สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่วางตา แสงไฟจากหลอดนีออนสลัวๆ สาดส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมของกรินทร์ เงาสะท้อนในแว่นตาไร้กรอบของบูรพาไหววูบตามจังหวะการเคลื่อนไหว "คุณรู้มากเกินไปแล้วนะ กรินทร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันมาร่วมสิบนาที "ข้อมูลระดับนั้น... แม้แต่คนในสภาความมั่นคงบางคนยังไม่มีสิทธิ์แตะต้องด้วยซ้ำ แล้วคุณ เด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามาในวงการนี้ไม่นาน กลับวางหมากได้อย่างแนบเนียน... จนน่ากลัว" กรินทร์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เขายังคงยืนเอามือซ้ายสอดกระเป๋าเสื้อกั๊ก มือขวาเคาะนิ้วเบาๆ บนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า จังหวะที่สม่ำเสมอนั้นสะท้อนถึงความนิ่งสงบภายในจิตใจที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม "ความรู้ไม่ได้สงวนไว้เฉพาะผู้ที่มีอำนาจหรอกครับ คุณบูรพา" กรินทร์แย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "แต่บางครั้ง... คนที่อยู่เบื้องหลังเงาต่างหาก ที่มองเห็นความจริงทั้งหมดชัดเจนยิ่งกว่าคนที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟเสียอีก" บูรพาหรี่ตาลงเล็กน้อย ความระแวงฉายชัดขึ้นในแว่นตาคู่นั้น เขาขยับตัวโน้มไปข้างหน้า ประสานมือเข้าหากันเพื่อกดดันคู่สนทนา "คุณกำลังเล่นกับไฟ กรินทร์ ไฟที่พร้อมจะแผดเผาคุณและทุกคนรอบตัวให้เป็นจุล... รวมถึงผู้หญิงคนนั้นด้วย ลิลิน ใช่ไหมล่ะ?" เพียงแค่ชื่อของลลิลถูกเอ่ยออกจากปากของชายตรงหน้า อุณหภูมิรอบตัวราวกับดิ่งวูบลงทันที นัยน์ตาคมกริบของกรินทร์เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาในเสี้ยววินาที กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน แม้ภายนอกจะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดก็ตาม "อย่าดึงเธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" กรินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและเย็นชาจนน่าขนลุก มันเป็นน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่ถูกเก็บกดไว้อย่างมิดชิด "เรากำลังพูดถึงข้อเสนอของคุณ... ไม่ใช่ชีวิตส่วนตัวของผม" บูรพากลับหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและน่ารังเกียจ "ฮึ... หวงเสียจริงนะ ความอ่อนแออย่างเดียวที่คุณมี ก็คือการแคร์ใครสักคนนี่แหละ กรินทร์" เขายืดตัวพิงพนักโซฟาอีกครั้ง ผายมือออกกว้างราวกับผู้ชนะ "เอาล่ะ ในเมื่อคุณกล้ามาหาผมถึงที่นี่ แสดงว่าคุณมีไพ่ตายในมือ... ว่ามาสิ ว่าคุณต้องการแลกเปลี่ยนอะไรกับความลับที่ผมถืออยู่" กรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา เขารู้ดีว่าเวลานี้ความใจร้อนจะทำลายทุกสิ่งที่อุตส่าห์อดทนสร้างมานานแรมปี การเปิดเผยตัวตนบางส่วนในวันนี้ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือ "เหยื่อล่อ" ชิ้นโตที่เขาจงใจโยนลงไปในน้ำ เพื่อดูว่าปลาตัวใหญ่จะตื่นกลัวหรือฮุบเหยื่อเข้าไปเต็มคำ "ผมไม่ได้มาเพื่อแลกเปลี่ยนครับ" กรินทร์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้อีกหนึ่งก้าว โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของบูรพาโดยไม่กะพริบ "แต่ผมมาเพื่อ... ยื่นคำขาด" บูรพาชะงัก สีหน้าแปลกใจระคนไม่พอใจฉายขึ้นทันที "คำขาด? กับผมเนี่ยนะ?" "ใช่ครับ" กรินทร์หยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อโค้ทออกมาวางกระแทกบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังทึบ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของคนฟัง เอกสารแผ่นบนสุดเผยให้เห็นตัวเลขบัญชีลับและชื่อบริษัทนอกอาณาเขต ซึ่งเป็นเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงระหว่างบูรภากับเครือข่ายค้ามนุษย์ข้ามชาติ บูรพาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย แม้จะพยายามเก็บอาการไว้ แต่มือที่ประสانกันเริ่มเกร็งแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "เอกสารชุดนี้เป็นเพียงแค่ 'เศษเสี้ยว' ของหลักทั้งหมดที่ผมเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรอง" กรินทร์อธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังบอกเล่าสภาพอากาศในยามบ่าย "ถ้าผมเกิดเป็นอะไรขึ้นมา หรือถ้าลลิลต้องรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายเล็บ... ข้อมูลทั้งหมดจะถูกส่งต่อไปยังสำนักข่าวต่างประเทศและหน่วยงานปราบปรามการทุจริตสากลภายในสามวินาที" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินอีกครั้ง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดออกได้ บูรพากัดฟันกรอด ขากรรไกรของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวลูกคนนี้ จะกล้าเดินหมากตานี้ได้อย่างเลือดเย็นและไร้ช่องโหว่ขนาดนี้ "แก... แกมันปีศาจชัดๆ กรินทร์" บูรพาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังอย่างปิดไม่มิด "ขอบพระคุณสำหรับคำชมครับ" กรินทร์ยิ้มรับอย่างสุภาพ น้ำเสียงราบเรียบทว่าเฉียบคม "ผมก็แค่... คนที่สูญเสียทุกอย่างไปจนไม่มีอะไรจะให้เสียอีกแล้ว ต่างจากคุณ... ที่ยังมีอาณาจักรจอมปลอมนี้ให้ต้องปกป้อง" กรินทร์หมุนตัวกลับเตรียมจะเดินออกจากห้องใต้ดิน ทิ้งให้บูรพานั่งเคืองแค้นอยู่เบื้องหลัง ความสำเร็จในการทดสอบปฏิกิริยาครั้งนี้ทำให้เขารู้แล้วว่า บูรพากลัวการล่มสลายมากกว่าความตาย และนั่นคือจุดอ่อนที่เขาจะใช้เด็ดหัวอีกฝ่ายในไม่ช้า ทว่า... ในจังหวะที่มือหนากำลังจะผลักบานประตูเหล็กให้เปิดออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก เสียงฝีเท้าที่ไม่ได้มาแค่คนเดียว และไม่ได้มาอย่างเป็นมิตร ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำคุ้นหูที่ดังลอดเข้ามาจากด้านหลังบานประตู บูรพาที่เพิ่งนั่งหน้าซีดอยู่บนโซฟา กลับแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที ราวกับสถานการณ์พลิกกลับตาลปัตรในพริบตา "คิดเหรอ... ว่าคุณเป็นคนเดียวที่มีแผนสำรอง, กรินทร์?" บูรพาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน กรินทร์ชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบเมื่อเงาร่างที่ทาบทับลงบนบานประตูจากแสงไฟด้านนอก ไม่ใช่หน่วยรักษาความปลอดภัยที่เขาคาดการณ์ไว้ แต่เป็นร่างระหงของใครบางคนที่เขาไม่มีวันคิดว่าจะมาอยู่ที่นี่ได้ในเวลานี้ บานประตูเหล็กค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้และพบกันใหม่ในตอนถัดไป "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ"