ความโกรธแค้นที่ปะทุ

เสียงก้องกังวานของเอกสารแฟ้มลับที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักทองดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับเสียงคำรามจากขุมนรกที่กักเก็บความเกลียดชังมาเนิ่นนาน กรินทร์ยืนนิ่งสนิท ตัวตนของเขายามนี้ไม่ได้แผ่รังสีความสุขุมเยือกเย็นดั่งเช่นเคย ทว่ามันกลับร้อนระอุราวกับลาวาใต้เปลือกโลกที่พร้อมจะระเบิดเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบตามจังหวะหัวใจที่สูบฉีดด้วยความโกรธแค้นสุดขีด เอกสารในมือสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความจริงอันโสมมที่เพิ่งปรากฏต่อหน้า—หลักฐานที่ยืนยันแน่ชัดว่าบูรพามิได้เพียงแค่ทำลายครอบครัวของเขาในอดีต แต่มันยังคงลอยหน้าลอยตาเหยียบย่ำซากศพเหล่านั้นเพื่อแสวงหาอำนาจต่อไปอย่างไม่รู้จบ "มันต้องชดใช้..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบ บัดนี้แหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอาฆาตมาดร้าย กรินทร์พึมพำลอดไรฟัน มือแกร่งกำมุมโต๊ะแน่นจนไม้เนื้อดีส่งเสียงลั่นเอี๊ยด ความมืดมิดในจิตใจที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ตลอดหลายปี บัดนี้กำลังพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี สัญชาตญาณดิบเถื่อนและการแก้แค้นเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น ก้าวเท้าขวาก้าวออกไปหมายจะหยิบอาวุธประจำกายที่ซ่อนไว้ในลิ้นชัก เพื่อมุ่งหน้าไปชำระบัญชีเลือดกับเป้าหมายในทันทีโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีกต่อไป "หยุดก่อนครับ กรินทร์" เสียงหวานนุ่มทว่าเด็ดเดี่ยวเอ่ยขึ้น พร้อมกับสัมผัสอุ่นละมุนที่แตะลงบนท่อนแขนกำยำ ลลิลไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวเขาในยามนี้จะอันตรายถึงชีวิต ดวงตาคู่สวยมองตรงเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะของชายหนุ่มโดยไม่หลบเลี่ยง กรินทร์ชะงักฝ่ามือที่กำลังเอื้อมคว้าด้ามปืน เขากัดฟันกรอด หันมามองหญิงสาวด้วยแววตาที่แทบจะแผดเผาทุกสิ่ง "ปล่อยผม ลลิล... วันนี้มันต้องจบ ผมรอเวลานี้มานานเกินไปแล้ว บูรพามันต้องตายด้วยมือผม!" "แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ?" ลลิลสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่หนักแน่นพอที่จะฉุดกระชากสติของเขากลับมา "คุณจะเอาชีวิตที่เหลือไปแลกกับเศษสวะอย่างมันอย่างนั้นหรือ? ถ้าคุณฆ่ามันตอนนี้ ตำรวจ สารพัดเงาสีดำของบูรพา และอำนาจมืดที่มันสร้างไว้ จะตามล่าคุณจนมุม คุณจะกลายเป็นแค่ฆาตกร... ไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ที่ทวงความยุติธรรมให้ครอบครัวอีกต่อไป" คำพูดนั้นราวกับสายน้ำเย็นจัดที่ราดรดลงบนกองเพลิงโทสะ กรินทร์ชะงักงัน ลมหายใจที่หอบกระชั้นเริ่มผ่อนช้าลงทีละน้อย ความโกรธเกรี้ยวที่เคยพุ่งพล่านถึงขีดสุดเริ่มถูกความจริงอันโหดร้ายเข้าแทนที่ ร่างกายที่เกร็งเครียดค่อยๆ คลายลง เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังอย่างคนหมดแรง ดวงตาคู่คมหลับลงช้าๆ ปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่กลั้นมานานไหลรินผ่านสันจาม ลลิลขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เธอใช้สองมือประคองใบหน้าคมคายนั้นไว้อย่างทะนุถนอม นิ้วเรียวปาดคราบน้ำตาบนแก้มสากอย่างอ่อนโยน ไม่มีคำปลอบโยนใดยาว Aา มีเพียงความอบอุ่นจากฝ่ามือที่ส่งผ่านไปถึงหัวใจอันเปราะบางของชายหนุ่ม "คุณไม่ได้สูญเสียอยู่คนเดียวนะครับ... เรายังมีกันและกัน จำสัญญาที่เราให้ไว้ไม่ได้หรือครับ" ลลิลกระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากของเธอเกือบจะชิดกับใบหูของเขา กรินทร์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่ลุ่มลึกและรอบคอบกว่าเดิม เขายกมือขึ้นทาบทับมือของลลิลที่แก้มของตนเอง สัมผัสอุ่นซ่านช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บในใจออกไปได้จนหมดสิ้น ความเยือกเย็นที่เคยหายไป ค่อยๆ กลับคืนสู่แววตาคู่นั้นอีกครั้ง พร้อมกับแผนการใหม่ที่อันตรายและแยบยลยิ่งกว่าเดิม "ขอบคุณครับ... ลลิล" กรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กลับมามั่นคงดังเดิม "เกือบไปแล้ว... ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงตกหลุมพรางของมันสมบูรณ์แบบ" หญิงสาวคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดท่ามกลางความมืดมนของค่ำคืนนี้ "เราจะก้าวเดินไปด้วยกันครับ ไม่ว่าทางข้างหน้าจะมีอุปสรรคหรือเลือดสักเท่าไหร่" ทั้งสองสบตากันเนิ่นนานท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานเป็นหนึ่งเดียว บรรยากาศแห่งความตึงเครียดคลี่คลายลง ทว่ายังคงไว้ซึ่งความระแวดระวัง ทว่าในจังหวะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมห้องทำงานส่วนตัวนั้นเอง... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่นับถอยหลัง ทั้งกรินทร์และลลิลผุกผุดลุกขึ้นพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ ประตูห้องที่ควรจะถูกล็อกอย่างแน่นหนาจากด้านใน กลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ อย่างไร้เสียง พร้อมกับร่างเงาสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก "ขออภัยที่ขัดจังหวะเวลาอันแสนหวาน... แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณกำลังมองหาผมอยู่ใช่ไหมครับ, คุณกรินทร์" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้และพบกันใหม่ในตอนถัดไป ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ