รอดหวุดหวิด

กลิ่นอับชื้นของคลังสินค้าเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยาผสมปนเปไปกับกลิ่นสนิมเหล็กและคราบน้ำมันเครื่องอย่างชัดเจน กรินทร์กลืนก้อนความฝืดคอลงคออย่างเงียบเชียบ ขณะที่แผ่นหลังแนบสนิทไปกับเสาปูนเปลือยขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยร้าว ดวงตาคมกริบภายใต้เงาหมวกแก๊ปสีดำทึบจับจ้องไปยังความเคลื่อนไหวเบื้องล่าง ระยะห่างเพียงสิบเมตรคือชายฉกรรจ์สามคนในชุดสูทสีเข้ม กำลังเดินตรวจตราพร้อมอาวุธปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างแน่นหนา แสงไฟฉายสาดส่องกวาดไปมาตัดกับความมืดมิดของโกดังร้าง เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะที่บีบเค้นหัวใจให้เต้นระรัว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่กรินทร์หวาดกลัว... สิ่งที่น่ากังวลที่สุดในเวลานี้คือรอยรองเท้าเปื้อนโคลนที่เขาเผลอทิ้งไว้ตรงทางเข้าด้านทิศเหนือต่างหาก *พลาดไปก้าวเดียว... เจ้าพวกนั้นก็คงเจอรอยเท้าและรู้ตัวทันทีว่ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแอบย่องเข้ามาสำรวจอาณาจักรของมัน* กรินทร์คิดในใจอย่างสงบ สติสัมปชัญญะถูกดึงกลับมาจดจ่ออยู่กับปัจจุบันอย่างสมบูรณ์แบบ ความสุขุมเยือกเย็นที่หล่อหลอมมาจากอดีตอันเจ็บปวดทำหน้าที่เป็นเกราะคุ้มกันไม่ให้มือที่กำด้ามมีดสั่นไหวแม้แต่น้อย "เฮ้ย ทางนั้นเป็นไงบ้างวะ?" เสียงทุ้มห้าวตะโกนก้องมาจากมุมมืดของชั้นลอย "เงียบกริบ ไม่มีหมาตัวไหนกล้าเข้าใกล้หรอวะ ช่วงนี้ลูกน้องของนายใหญ่จัดการเรียบ" เสียงตอบกลับดังขึ้น พร้อมกับเสียงพ่นควันบุหรี่สีขาวโพลนลอยล่องขึ้นสู่เพดานสูง กรินทร์อาศัยจังหวะที่ผู้คุมทั้งสองกำลังละสายตาจากการหันไปคุยกัน ขยับกายอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวดิ่งพายุดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร รองเท้าผ้าใบไร้เสียงสัมผัสพื้นผิวคอนกรีตอย่างแผ่วเบaที่สุด เขาพุ่งตัวหลบเข้าไปหลังลังไม้ลังใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยชิ้นส่วนอะไหล่นำเข้า ซึ่งเป็นฉากหน้าในการฟอกเงินของบูรพา สายตาคมกวาดมองหาทางหนีทีไล่ ทว่าในสถานการณ์ที่ถูกปิดตายเช่นนี้ การจะเดินออกไปทางเดิมย่อมหมายถึงการเดินไปสู่ความตายอย่างแน่นอน บูรพาไม่ใช่คนโง่... ตาข่ายข่าวสารที่มันขึงไว้ทั่วเมืองย่อมรัดกุมพอที่จะดักจับหนูสกปรกอย่างเขาได้ทุกเมื่อ นิ้วเรียวยาวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต หยิบวัตถุชิ้นเล็กๆ ออกมา มันคือ "ธำรงระบุพิกัด" รุ่นทหารใช้งาน ซึ่งเขาเพิ่งถอดมาจากข้อมือของลูกน้องบูรพาที่หมดสติไปในห้องควบคุมชั้นใต้ดินเมื่อสิบนาาทีก่อน กรินทร์ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเฉียบคม เขาวางอุปกรณ์ชิ้นนั้นทิ้งไว้ใต้ลังไม้ผุกร่อน พร้อมกับตั้งเวลาให้มันส่งสัญญาณหลอกไปยังจุดอับสัญญาณอีกด้านหนึ่งของโกดัง ซึ่งอยู่ห่างออกไปราวสองร้อยเมตร เพื่อดึงดูดความสนใจของฝูงหมาล่าเนื้อทั้งหมดให้พุ่งเป้าไปผิดที่ผิดทาง "ถ้าพวกแกชอบตามล่าเงา... ฉันก็จัดเงาปลอมๆ ให้พวกแกวิ่งไล่เล่นก็แล้วกัน" เขากระซิบกับความมืดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยปลอมก็ดังขึ้น "ตี๊ด... ตี๊ด..." เบาๆ จากมุมอับที่เขานำเครื่องไปวางไว้ "เฮ้ย! นั่นมันเสียงสัญญาณจากโกดังโซน C นี่หว่า! ไปดูเร็w!" หัวหน้าชุดลาดตระเวนตะโกนลั่นด้วยความตกใจ ก่อนที่ฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่จะวิ่งกรูไปยังทิศทางตรงกันข้ามอย่างลนลาน แสงไฟฉายสั่นไหวตามจังหวะการวิ่งทิ้งให้บริเวณที่กรินทร์หลบซ่อนอยู่กลับคืนสู่ความมืดมิดอีกครั้ง นี่คือโอกาสทอง... กรินทร์ไม่รอช้ารีบพุ่งตัวออกทางหน้าต่างระบายอากาศด้านหลังที่ถูกทุบจนกระจกแตกกระจาย เขาเกี่ยวร่างเพรียวแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามลอดผ่านช่องแคบๆ ออกมาได้อย่างหวุดหวิด ลมเย็นยามค่ำคืนปะทะเข้ากับใบหน้าชุ่มเหงื่อทันทีที่เขาร่วงหล่นลงสู่พื้นหญ้ารกชะฎาริมแม่น้ำ เสียงหอบหายใจเบาๆ ดังขึ้นสลับกับเสียงสายน้ำไหลเชี่ยวกราก กรินทร์ก้มมองรอยขีดข่วนบนแขนเสื้อที่ขาดวิ่นเล็กน้อยจากเศษกระจก แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย ความคิดในหัวพุ่งตรงไปยังลลิล ผู้หญิงคนเดียวที่รอคอยการกลับมาของเขาพร้อมกับเอกสารลับชุดสุดท้ายที่จะกระชากหน้ากากของบูรพาให้ร่วงหล่นลงมา เขากำลังจะก้าวเท้าเดินไปยังจุดนัดพบ ทว่าเสียงฝีเท้าฝีหนืดย่ำลงบนพงหญ้าแห้งกรอบทางด้านหลังกลับหยุดชะงักฝีเท้าของเขาไว้ทันที "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้... หนูชุกชุมจังเลยนะครับ คุณกรินทร์" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังขึ้นจากความมืดมิดใต้เงาต้นโพธิ์ใหญ่ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาอย่างช้าๆ แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน บูรพายืนไขว่ห้างถือไม้เท้าหัวสิงห์สีทอง มองตรงมาที่เขาด้วยแววตาสนุกสนานราวกับแมวJกำลังเล่นกับหนูจนมุม ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ จากใจ "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ"