รอยร้าวในกลุ่มอำนาจ

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับคุกกรุ่นราวกับมีเปลวเพลิงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมกำมะหยี่สีเลือดหมู กรินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทอง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทอประกายความเยือกเย็น เขากำลังจ้องมองภาพถ่ายและรายงานลับบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ข้อมูลที่ถูกส่งต่ออย่างแนบเนียนกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ เมล็ดพันธุ์แห่งความระแวงถูกหว่านลงไปในดินแดนของศัตรูแล้ว และตอนนี้ มันกำลังงอกงามด้วยหยาดน้ำแห่งความหวาดระแวง ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์โอ่อ่าของบูรพา เสียงกระแทกของแก้วคริสตัลกระทบกับพื้นโต๊ะหินอ่อนดังสนั่นหวั่นไหว "แกแน่ใจแค่ไหน... ว่าไอ้สารรูปอย่างแกไม่ได้เป็นคนคาบข่าวนี้ไปบอกฝั่งนั้น?" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงกดดันและโทสะแผดออกมาจากลำคอของบูรพา ผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการสีเทา ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของเขาจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า—สารวัตรชาติ ลูกน้องคนสนิทผู้ร่วมเป็นร่วมตายและกุมความลับดำมืดของบูรพามานานนับทศวรรษ ชาติขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อสันกรามของเขาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากตัวสารวัตรไม่ได้แปลว่ายอมจำนน หากแต่เป็นความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน "ผมรับใช้ท่านมาสิบปี ท่านบูรพา... สิบปีที่ผมเอาชีวิตเข้าแลกกับทุกคำสั่ง คราบเลือดบนเสื้อพวกนี้ ไม่เคยมีสักครั้งที่เป็นของผมคนเดียว" ชาติเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาของนายตำรวจมือขวาไหววูบด้วยความเจ็บปวด "แต่สิ่งที่ผมได้รับในวันนี้ คือความสงสัยจากปากคนที่ผมเรียกว่านายอย่างนั้นหรือครับ?" บูรพาแค่นجหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา "สิบปีงั้นหรือ? ช่างเป็นตัวเลขที่ยาวนานพอจะทำให้คนเราเปลี่ยนใจไปสวามิภักดิ์กับใครก็ได้... โดยเฉพาะเมื่อมีเอกสารบัญชีลับของฉันไปโผล่อยู่ในมือของกรินทร์ แกจะอธิบายเรื่องนั้นว่าอย่างไร ชาติ?" เอกสารลับฉบับนั้นถูกปัดตกลงไปแทบเท้าของสารวัตร ชาติเหล่มองกระดาษแผ่นนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นนายตรงๆ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเคารพภักดิ์ เป็นความเย็นชาที่น่ากลัวขึ้นมาทีละน้อย "ท่านหลงกลเกมจิตวิทยาของเด็กนั่นเข้าแล้ว... กรินทร์มันไม่ได้ต้องการแค่ทำลายธุรกิจของเรา แต่มันต้องการทำลายความเชื่อใจระหว่างเราสองคนตั้งหาก ท่านไม่เห็นหรือครับว่าเอกสารนั่นมันปลอมแปลงขึ้นมาเพื่อยุยง?" ชาติพยายามอธิบายด้วยความอดทนครั้งสุดท้าย "หุบปาก!" บูรพาทุบโต๊ะเสียงดังลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "แกกล้าสั่งสอนฉันหรือวะ? หรือว่าช่วงหลังๆ มานี้ แกเริ่มใหญ่เกินตัวจนคิดจะเหยียบหัวฉันขึ้นไปแทนที่!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปธรรมได้ ชาติยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ความภักดิ์ดีที่เคยมีมาตลอดสิบปีพังทลายลงในชั่วพริบตา จากคำพูดที่เต็มไปด้วยความระแวงและไม่ไว้ใจของคนที่เขาเคยยอมตายให้ ในอีกด้านหนึ่ง ลลิลเดินเข้ามาในห้องทำงานของกรินทร์ เธอวางแฟ้มเอกสารชุดใหม่ลงบนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจเบาๆ สายตาคมปนห่วงใยจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย "คุณกำลังเล่นกับไฟนะกรินทร์..." ลลิลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง "การยุแยงให้บูรพากับชาติแตกคอกัน มันได้ผลเกินคาดก็จริง แต่ถ้าพวกมันไหวตัวทันและรู้ว่าเป็นฝีมือเรา เกมนี้อาจจะพลิกกลับมาแว้งกัดเราได้ทุกเมื่อ" กรินทร์วางแท็บเล็ตลงช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงเพียงเล็กน้อยเมื่อเป็นเธอ "ไฟน่ะ... มันไหม้ฝ่ายเราไม่ได้หรอกลลิล เพราะผมเป็นคนคุมทิศทางลมเอง" เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแต่ซ่อนความเจ็บปวดจากอดีตเอาไว้ลึกสุดซึ้ง "คนอย่างบูรพา ไม่เคยเชื่อใจใครนอกจากตัวเองอยู่แล้ว ความระแวงเป็นนิสัยสันดานของเขา ผมแค่หยิบยื่นหลักฐานปลอมๆ ไปสะกิดแผลเก่าให้มันเน่าเร็วขึ้นเท่านั้น... ไม่นานหรอก สุนัขล่าเนื้อตัวนั้นจะหันไปขย้ำคอเจ้านีย์เอง" ลลิลส่ายหัวเบาๆ เธอย่อมรู้ดีว่ากรินทร์ฉลาดและรอบคอบเพียงใด แต่ความแค้นในอดีตก็ทำให้เขาเดินเกมด้วยความดุดันอย่างไร้ความปรานี จนบางครั้งเธอก็อดเป็นห่วงความปลอดภัยของเขาไม่ได้ "ระวังตัวด้วยนะกรินทร์... ฉันสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้มันจะจบลงไม่ง่ายอย่างที่คิด" ทว่า ก่อนที่กรินทร์จะได้เอ่ยปากตอบอะไร เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ กรินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยจะเอ่ยลอดออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น *“นายกรินทร์... สินค้าที่คุณต้องการ ผมส่งไปถึงปลายทางแล้วนะ หวังว่าคุณจะชอบของขวัญชิ้นนี้”* กรินทร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อตระหนักได้ว่าเสียงนั้นไม่ใช่เสียงของบูรพา และไม่ใช่เสียงของชาติ—แต่เป็นเสียงของบุคคลที่สามที่ควรจะตายไปจากแผนการนี้ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อนแล้ว! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ และพบกันใหม่ในตอนถัดไป "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ"