การลอบสังหารในเรือนจำ

กลิ่นอับชื้นของคุกใต้ดินผสมปะปนกับกลิ่นคาวสนิมเลือด เป็นสิ่งที่กรคุ้นชินเสียจนมันแทบจะไม่สร้างความกระอักกระอ่วนใดๆ ให้แก่ประสาทสัมผัสของเขาอีกต่อไปแล้ว ทว่า เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบและผิดจังหวะบนพื้นหินปูน กลับดึงสติของชายหนุ่มให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดอันมืดมน "นายครับ... สถานการณ์ไม่สู้ดีเลย" เสียงกระซิบแหบพร่าของลูกน้องคนสนิทดังขึ้นที่เบื้องหลัง พร้อมกับร่างที่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก กรินทร์ยังคงยืนนิ่งสงบ สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองผ่านซี่กรงเหล็กหนาเข้าไปภายในห้องขังเดี่ยว ที่ซึ่ง 'บูรพา' อดีตผู้ทรงอิทธิพลผู้กุมชะตากรรมของเมืองนี้ นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงไม้สกปรก สภาพของบูรพาในยามนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงของความเย่อหยิ่งจองหองในอดีต ร่างกายเต็มไปด้วยรอยช้ำและบาดแผลจากการสอบสวน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่กรินทร์กังวล... สิ่งที่ทำให้แววตาคู่คมหรี่แคบลงด้วยความระแวง คือความเงียบงันที่ผิดปกติในโซนกัก "มันเกิดอะไรขึ้น ลลิลติดต่อไปทางไหนหรือยัง" กรินทร์เอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสกดดันที่ทำให้ผู้ฟังต้องกลืนน้ำลายลงคอ "คุณลลิลพยายามสกัดกั้นการเคลื่อนไหวข้างนอกอยู่ครับ แต่ทว่า... ทางผู้คุมเวรผลัดนี้ถูกซื้อตัวไปหมดแล้ว พวกมันส่ง 'มือสะอาด' เข้ามาจัดการ ปิดปากบูรพาก่อนที่เราจะได้คำสารภาพ!" ยังไม่ทันสิ้นคำพูด ร่างเงาดำทะมึนสามร่างในชุดเครื่องแบบผู้คุม แต่สวมหน้ากากผ้าปิดบังใบหน้ามิดชิด ก็พุ่งเลี้ยวโค้งมุมตึกทางเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ในมือของแต่ละคนถือเหล็กแหลมยาวที่ถูกลับจนคมกริบ สะท้อนกับแสงไฟตะเกียงวับแวม กรินทร์ไม่แม้แต่จะขยับตัวถอยหลัง เขาก้าวออกไปวางขวางหน้าประตูห้องขังด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ร่างสูงโปร่งภายใต้เสื้อโค้ทสีเข้มแผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างเงียบเชียบ "พวกแกไม่ใช่ผู้คุม" กรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขาม "และนายเหนือหัวของพวกแก คงจะนอนไม่หลับจริงๆ สินะ ถึงได้ส่งพวกสุนัขรับจ้างชั้นต่ำมาเดินหาความตายในที่แบบนี้" มือสังหารตรงกลางไม่พูดพร่ำทำเพลง มันพุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับเหล็กแหลมที่แทงตรงเข้าสู่ลำคอของกรินทร์ด้วยความเร็วสูง ทว่า ชายหนุ่มกลับเอี้ยวตัวหลบได้อย่างแม่นยำราфกับสายน้ำไหลผ่าน ปล่อยให้คมเหล็กเฉียดผ่านเนื้อผ้าไปเพียงนิดเดียว ในจังหวะเสี้ยววินาทีนั้น กรินทร์คว้าข้อมือของมือสังหารบิดเข้าหาตัวอย่างรุนแรง เสียงกระดูกลั่นกรอบดังขึ้นท่าศาลาคุกใต้ดิน พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกลืนหายไปด้วยความเด็ดขาดของกรินทร์ ชายหนุ่มไม่รอช้า ซัดศอกเข้าที่ลิ้นปี่จนร่างนั้นทรุดฮวบคราบพื้น "จัดการคนที่เหลือ อย่าให้มันรอดไปได้แม้แต่คนเดียว" กรินทร์ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด การต่อสู้ในพื้นที่แคบๆ ดำเนินไปอย่างดุเดือดและรวดเร็ว มือสังหารอีกสองคนพยายามรุมเข้าใส่ แต่ด้วยทักษะการต่อสู้ระยะประชิดอันแพรวพราวและจิตใจที่นิ่งสงบราфกับผิวน้ำในบึงลึก กรินทร์สามารถปลดอาวุธและจัดการพวกมันนอนแน่นิ่งไปทีละคนได้อย่างเลือดเย็น โดยไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงโลหะกระทบกันดังแกร๊กจากด้านหลังทำให้กรินทร์ต้องหันขวับกลับไปมอง ภายในห้องขัง... มือสังหารอีกคนหนึ่งที่หลบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด กำลังเงื้อมมีดสั้นเล่มใหญ่หมายจะปักลงกลางอกของบูรพาที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียง! "อั๊ก...!" บูรพาส่งเสียงร้องออกมาได้เพียงแผ่วเบา ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวยามที่ความตายคืบคลานเข้ามาประชิด กรินทร์พุ่งตัวเข้าหาซี่กรงเหล็กด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือทั้งสองข้างคว้าจับซี่กรงเหล็กหนาแน่นแล้วออกแรงกระชากสุดกำลัง ด้วยพละกำลังที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความโกรธและสัญชาตญาณดิบ ทำเอาข้อต่อปูนซีเมนต์รอบซี่กรงถึงกับร้าวราน *เปร้ง!* กรินทร์ใช้จังหวะที่ซี่กรงขยายตัวพอให้เบียดร่างผ่านเข้าไปได้ เขารemove ตัวเองพุ่งเข้าไปในห้องขัง คว้าแขนของมือสังหารไว้ได้ทันก่อนที่คมมีดจะฝังลงในเนื้อของบูรพา "แกคิดว่าจะพรากความลับไปจากฉันได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ" กรินทร์กระซิบข้างหูของมือสังหารด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราфกับมาจากขุมนรก ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกลงไปในแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาของผู้บุกรุก กรินทร์บิดข้อมือของมันจนมีดหลุดร่วงลงพื้น ก่อนจะกดร่างนั้นกระแทกกับผนังหินอย่างแรงจนสลบเหมือดในคราเดียว ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องขังอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจโรยรินของบูรพาที่ดังสะท้อนก้อง กรินทร์ยืนมองศัตรูคู่อาฆาตที่นอนเนื้อตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า เขาค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำ ใช้มือประคองศีรษะของบูรพาให้เงยขึ้นมาสบตากัน "แกเกือบตายแล้ว บูรพา" กรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความอันตราย "และคนที่ส่งคนมาฆ่าแก... ก็คงรู้ดีว่าถ้าแกปากแข็งต่อไป แกจะไม่เหลือค่าอะไรอีกเลยในสายตาของพวกมัน" บูรพายิ้มเยาะออกมาด้วยริมฝีปากที่แห้งผากและเปื้อนเลือด ดวงตาที่เคยทรงอำนาจฉายแววสมเพชเวทนา ทั้งต่อตนเองและต่อชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า "แกคิดว่า... แกชนะแล้วอย่างนั้นสินะ กรินทร์..." บูรพาหัวเราะในลำคออย่างน่าสมเพช "แกคิดว่าการรู้ความจริงเรื่องคืนนั้น จะทำให้ความเจ็บปวดในใจของแกมันหายไปได้งั้นรึ?" กรินทร์นิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบเมื่อคำพูดนั้นจี้เข้าที่จุดเปราะบางในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันมาตลอด ทว่า สีหน้าของเขายังคงนิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ "พูดมา... ว่าใครคือบงการตัวจริง" กรินทร์กดเสียงต่ำลง คล้ายต้องการกดดันให้บูรพายอมจำนน บูรพาไม่ตอบทันที เขาเหลือบสายตาไปมองที่หน้าประตูห้องขัง มิตรสหายหรืออาจจะเป็นผู้ร่วมมืออีกคนหนึ่งกำลังก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ ที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วทางเดินมืดมิด "น่าประทับใจจริงๆ ครับ คุณกรินทร์... ไม่นึกเลยว่าคุณจะมาไกลถึงขนาดนี้" เสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ ทำให้กรินทร์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างในเงาดึงฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้มาเห็น ณ สถานที่แห่งนี้... คนที่ควรจะยืนอยู่เคียงข้างและปกป้องความลับนี้ร่วมกับเขามาโดยตลอด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ