ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็ก คือกลิ่นอายแห่งความพ่ายแพ้ที่ชัดเจนที่สุด บูรพานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ สภาพของอดีตผู้ทรงอิทธิพลผู้เคยชี้เป็นชี้ตายใครต่อใครในมหานครแห่งนี้ บัดนี้เหลือเพียงร่างกายที่สะินสะสะเทือนด้วยความเหนื่อยล้า และดวงตาที่แดงก่ำจากการอดนอน ตรงหน้าของเขาคือโต๊ะไม้ตัวเตี้ย มีเพียงตะเกียงน้ำมันดวงเดียวที่ส่องแสงสีส้มสลัว ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "คุณช้าไปสามนาทีนะ กรินทร์" เสียงแหบพร่าของบูรพาเอ่ยขึ้น ทลายความเงียบงันที่กดทับมานานนับชั่วโมง รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนพ่ายแพ้ แม้ในยามที่จนตรอก เขาก็ยังไม่ทิ้งมาadของนักล่าผู้เคยอยู่บนจุดสูงสุด กรินทร์ไม่ได้ตอบทันที ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาทมิฬที่เคลื่อนตัวได้ เขาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ประสานมือทั้งสองข้างไว้บนตัก ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจบูรพานิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักราคาของชีวิตมนุษย์คนหนึ่ง "เวลาสามนาทีที่เสียไป... ผมใช้มันเพื่อคิดทบทวนว่า จะส่งคุณไปให้ตำรวจตระเวนชายแดนสอบสวน หรือจะปล่อยให้คุณเน่าตายอยู่ในห้องใต้ดินแห่งนี้โดยที่ไม่มีใครหาศพบเจอดี" เสียงของกรินทร์เรียบสนิท ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิรอบตัว บูรพาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและน่าสมเพช "คิดว่าฉันกลัวความตายอย่างนั้นหรือ? แกก็แค่เด็กเมื่อวานซืนที่โชคดีพบหลักฐานบางอย่าง... แต่อย่าลืมนะกรินทร์ ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังฉันน่ะ มันไม่ใช่แค่คนธรรมดา ถ้าแกฆ่าฉัน ความลับเรื่องครอบครัวของแก... ก็จะลงโลงไปพร้อมกับฉันด้วย" คำพูดนั้นสะกิดถูกแผลเป็นในอديต ดวงตาของกรินทร์ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ภาพเหตุการณ์วันที่สูญเสียคนที่รักที่สุดผุดขึ้นมาในหัว แต่มันถูกกดจมลงไปอย่างรวดเร็วด้วยความเยือกเย็นที่ถูกฝึกฝนมานับแรมปี กรินทร์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แสงไฟจากตะเกียงส่องกระทบใบหน้าด้านหนึ่งของเขา ทำให้เงาสลับมืดสว่างดูน่าเกรงขาม "คุณคิดว่าผมมาที่นี่เพื่อต่อรองเรื่องความลับงี่เง่าพวกนั้นหรือครับ บูรพา?" กรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงกระดูก "ความจริงเรื่องครอบครัวผม ผมตามสืบมาครึ่งชีวิต ผมรู้ดีกว่าใครว่าใครคือคนสั่งการ... และคนๆ นั้น ก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าหมากตัวใหม่อย่างคุณจะรอดหรือจะตาย" สีหน้าของบูรพาเปลี่ยนไปในทันที รอยยิ้มเยาะหยันหายวับไปจากใบหน้า ความตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นในแววตาที่พยายามซ่อนไว้ "แก... แกหมายความว่ายังไง" "หมายความว่า คุณหมดประโยชน์แล้วอย่างไรล่ะครับ" กรินทร์หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลจากกระเป๋าเสื้อโค้ทออกมาวางไว้บนโต๊ะ ค่อยๆ เลื่อนมันไปตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างใจเย็น "ในนี้คือสำนวนฟ้องข้อหาฆาตกรรม อำพรางศพ และฟอกเงิน ซึ่งมีลายมือชื่อและหลักฐานทางการเงินของคุณมัดแน่นหนา ถ้าคดีนี้ขึ้นสู่ศาล... บทลงโทษเดียวที่คุณจะได้รับคือการฉีดยาพิษ หรือไม่ก็จำคุกตลอดชีวิตในแดนประหาร" บูรพากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่วางอยู่บนตักเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย "แต่..." กรินทร์เว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่บีั้นทอนจิตใจของอีกฝ่าย "ผมยังมีทางเลือกอื่นให้คุณ" ดวงตาของบูรพาเปล่งประกายความหวังขึ้นมาวูบหนึ่ง แม้จะพยายามรักษาฟอร์ม "ทางเลือกอะไร?" "เซ็นชื่อในเอกสารสารภาพผิดชุดนี้ ซัดทอดไปให้ถึง 'นายใหญ่' ของคุณ เปิดเผยเส้นทางการเงินทั้งหมดและรายชื่อเครือข่ายใต้ดินที่เหลืออยู่" กรินทร์ยื่นปากกาหมึกซึมด้ามหรูไปให้ "ถ้าคุณทำ... ผมจะจัดหาเส้นทางหลบหนีให้ออกนอกประเทศ ให้คุณไปใช้ชีวิตที่เหลือในบั้นปลายอย่างสุขสบายในดินแดนที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง" บูรพานิ่งอึ้ง มองปากกาในมือกรินทร์สลับกับใบหน้าที่อ่านไม่ออกของชายหนุ่ม สมองของอดีตผู้ทรงอิทธิพลกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว การทรยศนายใหญ่หมายถึงการถูกตามล่าไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว แต่มันก็ยังดีกว่าการตายอย่างไร้ค่าในห้องขังมืดๆ แห่งนี้ "ฉันจะเชื่อใจแกได้ยังไง..." บูรพาเค้นเสียงถาม ความลังเลฉายชัดเจน "คุณไม่มีสิทธิ์เลือกความเชื่อใจหรอกครับ บูรพา" กรินทร์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบขาดราวกับใบมีด "คุณมีเวลาตัดสินใจแค่สามลมหายใจเท่านั้น... ถ้าหมดเวลานี้ ผมจะออกไป และประตูห้องนี้จะถูกปิดตายไปตลอดกาล" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เสียงลมหายใจหอบถี่ของบูรพาและเสียงสะท้อนของหยดน้ำที่รั่วไหลจากเพดานดังชัดเจนในความเงียบ หนึ่ง... สอง... บูรพามือสั่นเทายื่นออกไปหยิบปากกา ดวงตาฉายแววจำยอมและความแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก "ไอ้เด็กเวรเอ๊ย..." เขากัดฟันกรอด เตรียมจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ ทว่า... ก่อนที่ปลายปากกาจะสัมผัสกับกระดาษแผ่นนั้น *ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวทะลุกำแพงปูนเข้ามา ตามด้วยกระจกหน้าต่างด้านบนที่แตกกระจายละเอียดเป็น The shards of glass! กรินทร์สัญชาตญาณไวกว่าความคิด ร่างสูงกระโจนหลบลงหลังโต๊ะไม้ทันที แรงกระแทกทำให้โต๊ะพลิคว่ำและตะเกียงน้ำมันล้มลง ไฟลุกท่วมพื้นห้องใต้ดินในพริบตา ท่ามกลางความโกลาหลและควันไฟที่ตลบอบอวล เมื่อกรินทร์เงยหน้าขึ้นพร้อมชักอาวุธปืนพกออกมาเตรียมพร้อม ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ดวงตาคมกริบต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง บูรพานอนฟุบอยู่กับพื้น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากขมับซ้ำรอยกระสุนนัดเดียวจอด ดวงตาเบิกโพลงไร้ซึ่งลมหายใจ เสียชีวิตคาที่โดยที่ยังไม่ทันได้เซ็นชื่อ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... บนโต๊ะที่ตอนนี้ถูกไฟเผาไหม้ มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กถูกเสียบไว้ด้วยมีดพกสั้นสลักสัญลักษณ์รูป 'ดอกกุหลาบสีดำ' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของ 'ลลิล' หญิงสาวผู้เป็นคู่คิดคนสนิทและเป็นเพียงคนเดียวที่เข้าถึงจิตใจของเขา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ