คู่หูที่ไม่มีใครต้องการ

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ปะปนมากับละอองฝุ่นสีเทาในดันเจี้ยนชั้นที่สาม คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของเรย์ให้ตื่นตัวอย่างเต็มพิกัด ไม่ใช่เสียงเตือนจากระบบ ไม่ใช่แสงแรกของวัน แต่เป็นกลิ่นอายแห่งความตายที่โชยมาตามกระแสลมใต้ดิน นี่คือเขตแดนของ 'ก๊อบลินนักแม่นธนู' เผ่าพันธุ์ที่นักล่ามือใหม่มักประเมินต่ำไปเสมอ และมักจะต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยลมหายใจ "ถ้ายังดึงดันจะพุ่งเข้าไปตรงจุดอับสายตานั้นอีกสักครั้ง ฉันคงต้องเปลี่ยนสถานะจาก 'มันสมองของปาร์ตี้' มาเป็น 'คนขุดหลุมศพ' ให้เธอแทนแล้วล่ะนะ ลูน่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ท่ามกลางความมืดของผนังหินศิลาแลง เรย์ยืนพิงเสาหินด้วยท่าทางผ่อนคลาย มือเรียวบางกำลังดีดการ์ดสีเทาหม่นในสำรับมือถือเล่นอย่างใจเย็น สายตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองประเมินสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็วราวกับกำลังคำนวณสมการคณิตศาสตร์ ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว ร่างของหญิงสาวในชุดเกราะหนังสีเพลิงกำลังทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ปีกนกสีแดงสดที่เคยแผ่สยายอยู่ด้านหลังบัดนี้ห่อลู่ลงด้วยความเหนื่อยหอบ ไอความร้อนที่แผ่ออกจากตัวเธอเริ่มเบาบางลงจนน่าใจหาย ร่างกายของลูน่าเต็มไปด้วยรอยแผลถลอกและรอยไหม้จากลูกธนูอาบกรด แขนข้างขวาสั่นเทาจนแทบจะถือหอกประจำตัวไม่ไหว "ฮ... ฮื่อ! นายจะพูดเหน็บแนมกันสักหน่อยมันจะตายหรือไง เรย์!" ลูน่ากัดฟันกรอด ฝืนเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มด้วยสายตาฮึดฮัด แม้สภาพของเธอจะดูไม่จืดเลยก็ตาม ดวงตากลมโตสีเพลิงคู่นั้นฉายแววทั้งเจ็บใจและดื้อรั้น เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ฉันแค่วิเคราะห์พลาดไปนิดเดียวเองน่า ใครจะไปรู้ว่าไอ้เจ้าตัวหัวหน้าฝูงมันจะซ่อนการ์ด 'กับดักวิญญาณ' ไว้ใต้พื้นดินกันเล่า!" "นิดเดียวอย่างนั้นหรือคะ?" เรย์ปรายตามองการ์ดเวทมนตร์ระดับ D ที่ตกอยู่ใกล้ตัวหญิงสาว มันคือการ์ด 'พุ่งทะยานโลกันตร์' การ์ดสายโจมตีพิกัดสูงที่หากใช้ถูกจังหวะจะสร้างความเสียหายมหาศาล แต่มันมีข้อเสียร้ายแรงคือ 'ไร้การป้องกันระหว่างร่าย' "การ์ดใบนั้นกินมานาถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของเธอ แถมยังมีดีเลย์ร่ายเวทสวินาทีเต็ม ในสถานการณ์ที่ศัตรูมีจำนวนมากกว่าสามต่อหนึ่ง และมีตัวแปรเป็นมือธนูซุ่มยิง การพุ่งเข้าไปแบบไร้แนวป้องกันก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าแถวรอรับความตายหรอกนะคะ ลูน่า" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ แต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่ทำให้ลูน่าเถียงไม่ออก ฮันเตอร์สาวเผ่าวิหคเพลิงเม้มริมฝีปากแน่น เธอยอมรับในใจอย่างเงียบ ๆ ว่าสิ่งที่เรย์พูดนั้นถูกต้องทุกประการ ความหุนหันพลันแล่นและความมั่นใจในพละกำลังของตัวเองเกือบทำให้เธอต้องจบชีวิตลงที่ดันเจี้ยนนี้แล้ว หากไม่ได้ไพ่ตายและการคำนวณเส้นทางถอยร่นของเรย์เข้ามาช่วยดึงเธอกลับมาจากเงื้อมมือของความตายในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ป่านนี้วิญญาณของเธอกคงสลายกลายเป็นละอองมานาไปนานแล้ว "แล้ว... แล้วนายจะเอายังไงต่อล่ะ เจ้าชายเย็นชา?" ลูน่าเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความอับอาย เธอพยายามพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นยืน แม้ขาจะยังสั่นพับ ๆ อยู่ก็ตาม "ดูสภาพเราตอนนี้สิ มานาฉันเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ แถมพวกมันกำลังล้อมวงเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ แล้วด้วย" เรย์ไม่ตอบทันที เขาก้มลงหยิบการ์ดขึ้นมาจัดเรียงใหม่อย่างคล่องแคล่ว เสียงสับการ์ดเบา ๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ งดงามและเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง ในโลกแห่งนี้ ฮันเตอร์ทุกคนต่างพึ่งพิงพลังจากการ์ดที่ดรอปจากดันเจี้ยน ยิ่งการ์ดระดับสูงมากเท่าไหร่ พลังก็ยิ่งมหาศาลมากเท่านั้น แต่สำหรับเรย์ อดีตแชมป์การ์ดเกมผู้สูญเสียพลังเวทไปจากเหตุการณ์ทรยศเมื่อปีก่อน การ์ดไม่ใช่แค่เครื่องมือต่อสู้ แต่มันคือ 'หมากรุก' ทุกใบมีความหมาย ทุกย่างก้าวคือกลยุทธ์ "ใครบอกว่าเราจะต้องสู้ล่ะคะ" เรย์เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ลูน่ารู้สึกใจคอไม่ดีทุกครั้ง "หา? ไม่สู้แล้วจะให้ยืนรอความตายหรือไง!" "เราจะ 'เจรจา' ต่างหากล่ะคะ" สิ้นคำพูดของเรย์ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนเบา ๆ เสียงฝีเท้าแหบพร่าและเสียงคำรามต่ำในลำคอของพวกก๊อบลินดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหน้า เงาดำนับสิบเริ่มปรากฏขึ้นพร้อมกับประกายแสงสีเขียวจากปลายลูกธนูที่เล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ ลูน่าสะดุ้งสุดตัว เธอรีบยกหอกขึ้นตั้งรับโดยสัญชาตญาณ แม้จะรู้ว่าแรงที่มีอยู่แทบไม่เหลือให้เหวี่ยงมันออกไปได้แล้วก็ตาม แต่เธอก็ไม่ยอมตายโดยไม่สู้เด็ดขาด ทว่า เรย์กลับยื่นมือซ้ายออกไปแตะที่ไหล่ของเธอเบา ๆ เป็นเชิงห้าม "เชื่อใจฉันสิคะ... การ์ดในมือฉันใบนี้ ยังไม่ได้ใช้ตบเพื่อฆ่า แต่มันมีไว้เพื่อ 'เปิดทางรอด' ต่างหาก" เรย์สะบัดข้อมือเบา ๆ การ์ดเวทมนตร์สีดำสนิทที่มีลวดลายประหลาดพุ่งออกจากปลายนิ้ว ปักลงสู่พื้นเบื้องหน้าท่ามกลางความมืดมิด ทันใดนั้น ออร่าสีครามเข้มก็แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง กลืนกินรัศมีรอบตัวพวกเขาทั้งหมดเอาไว้ เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ทันที *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการใช้งานการ์ดลับ 'เงามายาประสาทสัมผัส' (ระดับ A)]* *[เงื่อนไขสำเร็จ: เบี่ยงเบนการรับรู้ของมอนสเตอร์ระดับต่ำได้ 100% เป็นเวลา 180 วินาที]* ก๊อบลินฝูงใหญ่ที่พุ่งเข้ามาหยุดชะงักกะทันหัน ดวงตาสีแดงก่ำของพวกมันกวาดมองไปรอบ ๆ ด้วยความสับสน ราวกับพวกมันสูญเสียเป้าหมายไปในพริบตา ก่อนที่พวกมันจะหันไปไล่ล่าเงาลวงตาที่เรย์สร้างขึ้นไปอีกทาง ลูน่าอ้าปากค้างด้วยความตะลึง เธอมองหน้าเรย์สลับกับกลุ่มก๊อบลินที่วิ่งผ่านหน้าพวกเขาไปราวกับพวกเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ "นาย... ทำได้ยังไงเนี่ย? นั่นมันการ์ดลวงตาระดับสูงเลยนะ นายเอามาจากไหน!" "มีความลับอีกเยอะค่ะ ที่เธอจะต้องเรียนรู้จากฉัน" เรย์เก็บสำรับการ์ดเข้ากระเป๋าด้วยท่าทางสบาย ๆ ก่อนจะหันมามองคู่หูตัวแสบที่ตอนนี้เนื้อตัวมอมแมมไม่ต่างจากลูกแมวตกน้ำ "แต่ก่อนอื่น... เราต้องออกไปจากชั้นนี้แล้วหาที่พักแผลให้เธอก่อน ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้ฉันคงต้องแบกศพเธอกลับกิลด์แน่ ๆ" ลูน่าส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แต่ก็ยอมเดินตามหลังชายหนุ่มไปเงียบ ๆ โดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ อีก ทั้งสองก้าวเดินผ่านอุโมงค์มืดมิด ลัดเลาะไปตามเส้นทางที่เรย์คำนวณไว้แล้วว่าปลอดภัยที่สุด บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบสงบลง เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของทั้งคู่ที่สะท้อนก้องไปกับผนังถ้ำ ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกายของลูน่าอีกครั้ง จนเธอแทบจะก้าวขาไม่ออก ทว่า... ในวินาทีที่พวกเขากำลังจะก้าวพ้นเขตอุโมงค์ชั้นที่สามเพื่อมุ่งสู่จุดพักผ่อน *กริ๊ง—!* เสียงระฆังใสราวกังสดาลดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วทั้งชั้นดันเจี้ยน ทั้ง ๆ ที่ในนี้ไม่ควรจะมีสิ่งของเช่นนั้นอยู่! เรย์หยุดชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาสีเทาเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เป็นปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากชายผู้เยือกเย็นคนนี้ *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบหลักระดับ SSS]* *[ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้เล่นนิรนาม' นอกเหนือระบบฐานข้อมูลดันเจี้ยน]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ประตูมิติแห่งความพินาศชั้นที่ 0 กำลังจะเปิดออกใน... 3... 2... 1...]* พื้นดินใต้เท้าของพวกเขายุบตัวลงอย่างฉับพลัน แรงดึงดูดมหศาลกระชากร่างของเรย์และลูน่าร่วงดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างที่ลึกยิ่งกว่าเดิม และก่อนที่สติของเรย์จะดับวูบลง เสียงทุ้มต่ำปริศนาก็ดังขึ้นข้างหู ราวกับกระซิบมาจากขุมนรก *"ยินดีต้อนรับสู่เกมกระดานจริง... เด็คการ์ดพินาศของเจ้า ได้เวลาเริ่มต้นตาเดินแรกแล้วล่ะนะ ผู้คุมกฎ"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดหน้าแรกไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!