กลยุทธ์ขยะทองคำ

กลิ่นอเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งตลบอบอวลอยู่ภายในซากปรักหักพังของชั้นที่สามแห่งดันเจี้ยนรกร้าง เสียงคำรามต่ำทุ้งดังก้องสะท้อนผ่านผนังหินสีดำสนิท ข่มขวัญทุกสรรพชีวิตให้สั่นสะท้าน "เรย์! เจ้ากิ้งก่าเกราะเหล็กกล้าตัวนั้นกำลังจะพุ่งชนเสาหลักแล้วนะคะ! ถ้าโครงสร้างตรงนี้พังลงมา เราถูกฝังกลบแน่!" เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของลูน่าดังขึ้น พร้อมกับประกายไฟสีชาดที่ลุกโชนขึ้นจากฝ่ามือเรียวบาง เธออยู่ในท่าเตรียมพร้อม ปีกเพลิงสีส้มสดสยายกว้างเพื่อพยุงร่างไม่ให้เสียการทรงตัวบนพื้นหินที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองไปยังเป้าหมายเบื้องหน้า—"อาร์มาดิลโก้เกราะเพชร" มอนสเตอร์ระดับบอสย่อย เลเวล 45 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหนาของผิวหนังและการพุ่งชนที่ทำลายล้างได้แม้กระทั่งกำแพงเหล็กกล้า ทว่า เรย์กลับยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินอ่อน ใบหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ดวงตาสสีนิลภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองแผ่นการ์ดเวทมนตร์สามใบที่ถืออยู่บนมือซ้าย สลับกับร่องรอยของรอยแยกบนพื้นดินและทิศทางลมที่พัดผ่านช่องระบายอากาศด้านบน สมองของเขาทำงานอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักร คำนวณความน่าจะเป็น มุมกระทบ และค่าความทนทานของมานาในอากาศด้วยความแม่นยำระดับเสี้ยววินาที "ยังไม่ใช่ตอนนี้..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น จนดูขัดแย้งกับสถานการณ์ความเป็นความตายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง "นายยังจะรออะไรอีกเล่า! เลเวลเราเพิ่งจะแตะ 12 เองนะ! การ์ดในเด็คของนายก็มีแต่พวกเศษขยะระดับ E ทั้งนั้น จะเอาอะไรไปงัดกับมัน!" ลูน่ากัดริมฝีปากแน่น เปลวไฟที่ปีกของเธอเริ่มกระพือรุนแรงขึ้นตามความเครียด "ใครบอกล่ะครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ลืมตัวไปหน่อย" เรย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงคุ้นเคย ก่อนจะปรับโทนเสียงให้สุภาพนุ่มนวลตามปกติ "ดิฉันหมายความว่า... ของมีค่ามักซ่อนอยู่ในที่ที่คนมองข้ามเสมอต่างหากล่ะคะ" ทันใดนั้นเอง อาร์มาดิลโก้เกราะเพชรก็ส่งเสียงร้องคำรามลั่น มันม้วนตัวเป็นทรงกลมกลายเป็นลูกตุ้มยักษ์หุ้มเกราะเพชรแวววาว พุ่งเข้าใส่เรย์และลูน่าด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศดังหวีดหวิว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนฝุ่นละอองบนพื้นลอยเคว้งคว้าง *ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!* พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงปะทะจากการวิ่งของมันทำให้หินก้อนใหญ่หลุดร่วงลงมาจากเพดานดันเจี้ยน ลูน่าเตรียมจะยกแขนขึ้นกางบาริเออร์เพลิงเข้าปะทะด้วยสัญชาตญาณ แต่เรย์กลับเอื้อมมือไปแตะไหล่เธอเบาๆ "ถอยหลังไปสามก้าว... แล้วจับตาดูให้ดีนะคะ" เรย์ดีดนิ้วเบาๆ การ์ดสามใบในมือถูกสลัดออกไปในอากาศอย่างแม่นยำ ใบแรก: **[หญ้าเน่าเฟะระดับ E]** ใบที่สอง: **[น้ำมันสนเจือจางระดับ E]** ใบที่สาม: **[เมล็ดถั่วหนามสนิมระดับ E]** หากมองด้วยตาเปล่า นี่คือเศษขยะราคาถูกที่แม้แต่พ่อค้าร, เร่ตามข้างทางยังไม่ชายตาแล เป็นการ์ดเลเวลต่ำที่สุดที่ใช้พื้นที่เก็บข้อมูลในระบบเด็คการ์ดน้อยที่สุด และไม่มีใครคาดคิดว่าจะนำมาใช้ประโยชน์ในการต่อสู้กับบอสระดับสูงได้เลยแม้แต่น้อย ทว่า ในมือของอดีตแชมป์การ์ดเกมผู้มองเห็น "สมการ" ของทุกสิ่ง การ์ดขยะเหล่านี้คือส่วนผสมของปฏิกิริยาเคมีที่สมบูรณ์แบบ *ฟรึ่บ!* เมื่อการ์ดทั้งสามใบสลายกลายเป็นละอองแสงสีเทา เรย์ก็ซัดการ์ดใบสุดท้ายตามลงไป—**[ศรลมเบาหวิวระดับ D]** กระแสลมบางเบาพัดพาละอองน้ำมันสนและกลิ่นฉุนของหญ้าเน่าเฟะให้กระจายตัวเป็นวงกว้างเคลือบทับอยู่บนพื้นผิวหินขัดมันตรงทางโค้งพอดีเป๊ะ ในขณะเดียวกัน เมล็ดถั่วหนามสนิมก็แตกตัวออกกลายเป็นเศษหนามขนาดเล็กนับร้อยชิ้นฝังตัวอยู่บนพื้นผิวลื่นนั้น *ครืนนน—!* อาร์มาดิลโก้เกราะเพชรที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง เมื่อสัมผัสเข้ากับชั้นน้ำมันสนและหญ้าเน่าเฟะที่ผสมกันจนกลายเป็นสารหล่อลื่นธรรมชาติ แรงเสียดทานที่เป็นศูนย์ทำให้มันไม่สามารถเบรกหรือเปลี่ยนทิศทางได้ทันที แรงเหวี่ยงมหาศาลส่งผลให้มันเสียการทรงตัวอย่างสมบูรณ์! *แคว่ก! เคร้ง!* เกราะเพชรที่แข็งแกร่งไถลไปครูดกับดงหนามสนิมที่เรย์โปรยไว้ หนามสนิมเหล็กกล้าแทรกซึมเข้าไปตามรอยต่อของเกราะที่ขัดสีกับพื้นหิน ปฏิกิริยาออกซิเดชันเร่งตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกิดความร้อนสูงและกัดกร่อนกลไกการล็อกเกราะของมอนสเตอร์โดยสมบูรณ์ *เปรี๊ยะ! โครมเบ้อเริ่ม!* ร่างยักษ์ของอาร์มาดิลโก้พุ่งชนเข้ากับเสาหินรับน้ำหนักของดันเจี้ยนชั้นที่สามเข้าอย่างจัง แรงกระแทกย้อนกลับทำให้เกราะเพชรที่เคยไร้เทียมทานแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เปลวไฟสีฟ้าอ่อนลุกท่วมร่างของมันจากปฏิกิริยาเคมีที่เรย์คำนวณไว้ก่อนหน้า มอนสเตอร์ยักษ์นอนแน่นิ่ง ดวงตาสดใสค่อยๆ หรี่แสงลงพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังระรัวในอากาศ [ติ๊ง! ผู้เล่น 'เรย์' และปาร์ตี้ เอาชนะ 'อาร์มาดิลโก้เกราะเพชร' (Boss Minion Lv.45) สำเร็จ!] [เนื่องจากเป็นการเอาชนะด้วยค่าพลังที่ต่ำกว่า 300% ระบบมอบโบนัสพิเศษ: ได้รับการ์ดหายาก 'เสียงกระซิบแห่งเทพพยากรณ์' (ระดับ S) จำนวน 1 ใบ] [ค่าประสบการณ์พุ่งทะยาน! ฮันเตอร์ 'ลูน่า' เลื่อนระดับสู่ เลเวล 18, ฮันเตอร์ 'เรย์' เลื่อนระดับสู่ เลเวล 15] ลูน่าอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน เปลวไฟที่ปีกของเธอถึงกับมอดดับลงชั่วขณะ เธอหันมามองเรย์สลับกับซากมอนสเตอร์ที่นอนแน่นิ่งตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจหาคำใดมาอธิบายได้ "มะ... เมื่อกี้... นายจัดการมอนสเตอร์เลเวล 45 ด้วยการ์ดขยะเลเวล E สามใบกับลมแค่พัดเดียวเนี่ยนะ?!" ลูน่าอุทานออกมาเสียงหลง สติแทบหลุดลอยออกจากร่าง "ไม่ใช่แค่ลมธรรมดานะคะ แต่เป็นความเข้าใจในฟิสิกส์และเคมีพื้นฐานของโลกใบนี้ต่างหากล่ะคะ" เรย์ขยับแว่นตาเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างพึงพอใจ "ในเกมการ์ด ไม่มีคำว่า 'ขยะ' หรอกค่ะ มีแต่ผู้เล่นที่ยังมองไม่เห็น 'มูลค่า' ที่แท้จริงของมันต่างหาก" เขาย่อตัวลงเก็บการ์ดเรืองแสงระดับ S ที่ระบบดรอปใหม่อย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลูน่าที่ยังคงยืนอ้าปากค้างอยู่ "ภารกิจชั้นที่สามลุล่วงด้วยดีแล้วนะคะ พักเหนื่อยสักครู่... แล้วเราค่อยไปต่อกันที่ชั้นที่สี่" ลูน่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากท้วงติดสิ่งใด บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในดันเจี้ยนลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอายความกดดันระดับมหึมาแผ่ซ่านออกมาจากประตูหินบานยักษ์ที่เพิ่งเปิดออกเองโดยไม่มีใครสัมผัส เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า—*ตึง... ตึง... ตึง...*—คล้ายกับเสียงหัวใจของยักษ์ใหญ่ที่กำลังเต้นระรัว หน้าจอระบบสีฟ้าเข้มที่ควรจะสงบลง กลับปรากฏข้อความเตือนภัยสีแดงฉานกระพือวิบวับด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ พร้อมเสียงสัญญาณเตือนดังสนั่นก้องกังวานในโสตประสาทของทั้งคู่ [คำเตือนระบบฉุกเฉิน!] [ตรวจพบการรุกรานจากสิ่งมีชีวิตนอกเหนือฐานข้อมูลดันเจี้ยน: 'ผู้คุมกฎแห่งเงาโบราณ' (ระดับ SSS)] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ประตูมิติเชื่อมต่อกับ 'หอคอยแห่งบาป' เปิดออกแล้ว... และมันกำลังจับจ้องมาที่พวกคุณ...] --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดหน้าแรกไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!