อย่ามายิ้มแบบนั้น!

"บอกแล้วไงคะว่าเอกสารชุดนี้ต้องใช้กระดาษปอนด์ร้อยปอนด์หนาพิเศษ ไม่ใช่กระดาษรีไซเคิลจากกองขยะคณะวิศวะของรุ่นพี่!" เสียงหวีดแหลมปนความหงุดหงิดของมินดังลั่นห้องสโมสรนักศึกษา จนโต๊ะประชุมไม้สักแทบสะเทือน ร่างบางในชุดนักศึกษาปีหนึ่งรีบกอดแฟ้มงานสีน้ำตาลแน่นราวกับมันคือสมบัติชิ้นสุดท้ายของชีวิต ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองจนแก้มใสๆ ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห ตรงข้ามกันนั้น พายในฐานะประธานโครงการค่ายอาสาปีนี้กลับนั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาได้รูปประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูยังไงก็กวนประสาทเสียไม่มี ดวงตาคมกริบพราวระยับมองร่างเล็กที่กำลังยืนฮึดฮัดเหมือนแมวเปอร์เซียขนฟูเวลาโดนขัดใจ "โธ่ น้องมินครับ... เอ๊ย น้องมินคะ" พายแกล้งเปลี่ยนคำสรรพนามทันทีที่เห็นคิ้วเรียวขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นโบ "พี่แค่เห็นว่ากระดาษรีไซเคิลมันช่วยลดโลกร้อน แถมยังคูลๆ ดิบๆ ดีออก เหมาะกับสถาปนิกแนวรักษ์โลกจะตายไป" "รักษ์โลกอะไรล่ะคะ! งานโปรเจกต์ส่งอาจารย์นะ ไม่ใช่ขยะเปียกที่จะได้เอามา DIY ตามใจชอบ!" มินกระแทกเสียงใส่ พร้อมกับวางแฟ้มกระดาษลงบนโต๊ะเสียงดังปังจนเตّที่นั่งอยู่มุมห้องถึงกับสะดุ้ง ทำท่าจะลุกขึ้นมาห้ามศึกแต่ก็โดนสายตาปรามๆ จากพายส่งไปให้เสียก่อน "ดุจังเลยอ่ะ ตัวแค่นี้เอาแรงมาจากไหนเยอะแยะเนี่ย" พายแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดหูทำท่าทางหวาดกลัวเกินจริง ทั้งที่แววตาพราวระยับนั้นกำลังสนุกกับการได้แกล้งคนตรงหน้าจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ "ถ้าดุบ่อยๆ ระวังหน้าแก่เร็วนะคะ สถาปนิกสาว เดี๋ยวหนุ่มๆ เค้าจะเมินเอา" "เรื่องของมินค่ะ! จะแก่หรือจะพังยังไงก็เงินในกระเป๋าของมิน ไม่ใช่ภาระของรุ่นพี่หน้ามึนแถวนี้!" มินตอกกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ มือเล็กกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "สรุปคือรุ่นพี่จะไปปริ้นต์เอกสารใหม่ให้ดีๆ หรือจะให้มินเอาแฟ้มนี้ฟาดหัวรุ่นพี่ก่อน ถึงจะยอมทำตามระเบียบที่ตกลงกันไว้คะ" บรรยากาศในห้องสโมสรเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่หัวใจของมินกลับเต้นระรัวด้วยความโกรธปนความประหม่าแปลกๆ เมื่อร่างสูงของรุ่นพี่ตัวดีค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อยจนเธอนึกถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ พายโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้จางๆ จากตัวของคนตัวเล็ก ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก "ถ้าบอกว่าเลือกข้อสอง... จะยอมให้ฟาดจริงๆ เหรอคะ?" น้ำเสียงนุ่มทุมกระซิบแผ่วเบaข้างใบหู พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาสติของมินกระเจิงไปชั่วขณะ มินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอื้ออึงจนคิดคำด่าไม่ออก ได้แต่ผลักอกกว้างของอีกฝ่ายออกห่างด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปถึงใบหู "รุ่นพี่พาย! ถอยไปไกลๆ เลยนะคะ คนฉวยโอกาส!" เต้ที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่มุมห้องอดไม่ได้ที่จะยกมือถือขึ้นมาแอบถ่ายภาพโมเมนต์ชวนอมยิ้มนี้ไว้ พร้อมกับกดส่งเข้าแชตกลุ่มพร้อมข้อความสั้นๆ ว่า *'เพื่อนกูโดนเด็กมันตบรางวัลด้วยความหมั่นไส้แน่คืนนี้'* ก่อนที่หน้าจอโทรศัพท์ของพายจะสั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มลับที่ทำให้เจ้าตัวต้องหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ พายเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กที่กำลังยืนหายใจฟึดฟัดด้วยความโมโหไม่เลิก รอยยิ้มเอ็นดูฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้นอย่างปิดไม่มิด "โอเคๆ ยอมแล้วค่ะ ยยอมไปปริ้นต์ใหม่ให้เดี๋ยวนี้เลย" พายยกมืออมยิ้ม ยอมถอยหลังออกไปสองก้าวตามคำบัญชา แต่ก่อนจะเดินออกจากห้อง เขากลับหันมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่ทำเอามินอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ "แต่อย่าเพิ่งคิดหนีไปไหนนะคะ... เพราะหลังจากนี้ มีเรื่องให้เราต้อง 'เคลียร์' กันยาวๆ แน่" พูดจบ รุ่นพี่ตัวแสบก็หมุนตัวเดินฮัมเพลงออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้มินยืนกำหมัดแน่นอยู่คนเดียวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในอกที่สลัดไม่หลุด รินที่เพิ่งเปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมแก้วชานมไข่มุกในมือ ชะงักกึกเมื่อเห็นเพื่อนรักยืนหน้าแดงก่ำหายใจหอบถี่ราวกับไปวิ่งมาราธอนมาหมาดๆ "อุ๊ย แก... ไปรบราฆ่าฟันกับใครมาทำไมหน้าแดงขนาดนั้น หรือว่า... โดนรุ่นพี่พายเขาหยอดใส่อีกแล้วล่ะสิ?" มินหันขวับไปค้อนใส่เพื่อนสนิททันที "พูดมากน่าริน! ใครเขาจะไปโดนหยอด แกนี่นะ..." ทว่าในจังหวะที่มินกำลังจะหันไปหยิบกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวกลับหอพัก จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ ปรากฏชื่อบัญชีของคนเพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่ส่งตรงเข้ามาหน้าจอแบบจะแจ้ง *Py.Phai: "เย็นนี้เลิกงานแล้ว... พี่จองตัวไปเลี้ยงข้าวไถ่โทษนะ ห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นพรุ่งนี้จะสั่งปริ้นต์กระดาษรีไซเคิลทั้งกองจริงๆ ด้วย"* มินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปคว้ามือถือขึ้นมาหมายจะกดบล็อกให้รู้แล้วรู้รอด แต่ปลายนิ้วกลับดันเผลอไปโดนปุ่มกดโทรออกวิดีโอคอลหาอีกฝ่ายเข้าอย่างจังโดยไม่ได้ตั้งใจ! หน้าจอโทรศัพท์ตัดเข้าสู่โหมดการโทรออกทันที พร้อมกับสัญญาณเสียงตู๊ด... ยาวนานที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องเงียบงัน และก่อนที่มินจะทันได้กดตัดสาย ภาพใบหน้าหล่อเหลากวนประสาทของพายก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยทักทายกลับมาทันควันด้วยรอยยิ้มกริ่ม "อ้าว... คิดถึงพี่เร็วจังเลยเหรอคะเนี่ย คนสวย?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความป่วนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!