กฎเหล็กของสถาปนิกสาว

"ถ้าพายยังลบเส้นนี้ทิ้งอีกรอบ มินจะเอาคัตเตอร์กรีดหัวใจพี่ทิ้งจริงๆ ด้วยนะคะ!" แฟ้มกระดาษชาร์จสีน้ำตาลถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องสมุดคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เสียงดังปัง จนแก้วกาแฟเย็นที่วางอยู่ข้างๆ สะเทือนจนน้ำกระฉอกออกมาเล็กน้อย มินยืนเท้าเอว หอบหายใจน้อยๆ หน้าตาบูดบึ้ง ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงที่กำลังนั่งไขว่ห้างหมุนเก้าอี้เล่นไปมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว พายชะงักมือที่กำลังหมุนดินสอ 2B เหลือบมองเจ้าของผลงานที่ตอนนี้แก้มป่องกลายเป็นกระรอกโมโหหิว เขากลับอมยิ้มกวนๆ แกล้งทำเป็นถอนหายใจยาวเหยียดแล้วยกมือขึ้นยอมแพ้ "โหน้องมินครับ... ผิดพลาดนิดเดียวเองน่า จะดุเป็นยายเพ็ญประจำหอไปได้" พายลากเสียงกวนประสาท ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนมินต้องถอยหลังกรูด "อีกอย่าง สถาปนิกที่ดีต้องมีความยืดหยุ่นในชีวิตบ้างสิครับ มาเคร่งเครียดกับสเกลลิเมตรเศษส่วนแบบนี้ เดี๋ยวหน้าแก่เร็วนะ เราเพิ่งจะปีหนึ่งเอง" "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะคะ!" มินปัดมือหนาที่ยื่นมา108ก้านจะดีดหน้าผากเธอออกอย่างรวดเร็ว "นี่คือโปรเจกต์ส่งอาจารย์นะพี่พาย ไม่ใช่การบ้านเด็กประถม! มินวางแผนไว้หมดแล้ว วันนี้ต้องตัดโมเดลโครงสร้างชั้นสอง พรุ่งนี้ทำแลนด์สเคป และมะรืนนี้เคลียร์เล่มพรีเซนต์ แต่นี่อะไรล่ะ... พี่พายมาถึงก็รื้อกระดาษทิ้งไปครึ่งกองแถมบอกว่ามันเชยเนี่ยนะ!" รินที่นั่งเงียบๆ เป็นกองหนุนอยู่มุมโต๊ะรีบยกมือปรามเบาๆ พร้อมกับส่งสายตาเห็นใจมาให้เพื่อนรัก "เอ่อ... มินใจเย็นก่อน แกหายใจเข้าลึกๆ นะคะ เดี๋ยวเส้นเลือดในสมองแตกเอา" รินหันไปมองหน้าเดือนคณะสุดกวนแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้ "ส่วนพี่พายคะ ช่วยกรุณาเกรงใจแผนงานของน้องเขาหน่อยเถอะค่ะ น้องวางไทม์ไลน์ไว้ยิ่งกว่าตารางบินแอร์อินเดียซะอีก" พายหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาไม่ได้รู้สึกสะดุ้งสะเทือนกับเสียงบ่นของมินเลยสักนิด ตรงกันข้าม... ภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังยืนชี้หน้าด่าเขาด้วยความโมโหแบบนี้ กลับเป็นสิ่งที่เขาเฝ้ารอมาตั้งแต่ก้าวเข้าห้องสมุดแล้ว "ก็เพราะว่ามันเป๊ะเกินไปไงครับ" พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะจนมินต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นแดดอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนมินเผลอกลั้นหายใจ "ชีวิตจริงมันไม่มีอะไรตรงเป๊ะตามเรขาคณิตหรอกนะมิน สถาปัตยกรรมที่ดีมันต้องมี 'พื้นที่ว่าง' ให้ลมหายใจและความรู้สึกได้แทรกตัวเข้ามาบ้าง... เหมือนหัวใจของคนเรานี่แหละ" "ฮั่นแน่! เริ่มเลี่ยนแล้วนะคะ!" มินหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะคำพูดหยอดไม่เลือกสถานที่ของคนตรงหน้ากันแน่ เธอรีบกอดอกเชิดหน้าหนี "มินไม่คุยด้วยแล้วค่ะ เสียเวลาทำงาน! ถ้ารusแผนงานมินพังอีกรอบ มินจะฟ้องพี่เต้จริงๆ ด้วย!" "โอ๊ะ! เอาพี่เต้มาอ้างเหรอครับเนี่ย" พายเลิกคิ้วสูง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "มันบอกว่าช่วงนี้ติดเกมจนไม่ยอมนอน เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง... แต่ว่านะ..." พายโน้มตัวลงมา กระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "ถ้ามินยอมยกเลิกแผนงานเครียดๆ นี่ แล้วไปนั่งกินบิงซูกับพี่ที่ร้านหน้ามอตอนนี้ พี่สัญญาว่าจะช่วยตัดโมเดลให้จนถึงตีสามเลย... ว่าไงครับ?" มินใจกระตุกวูบหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว ข้อเสนอของเขามันช่างเย้ายวนใจเหลือเกินในยามที่เธอกำลังสมองตันและง่วงงุนจากการอดนอนติดต่อกันสองคืน แต่ทว่า... ศักดิ์ศรีของสถาปนิกสาวผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบจะยอมจำนนให้กับการล่อลวงแค่นี้ได้ยังไง! "ไม่ค่ะ! มินไม่ไป! ใครจะไปยอมเสียเวลากับคนชิลล์ๆ อย่างพี่กันล่ะคะ!" มินสะบัดหน้าหนี พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นไหว "กลับไปนั่งที่เดิมแล้วหยิบคัตเตอร์ขึ้นมาตัดกระดาษฟิวเจอร์บอร์ดตามแบบเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!" พายถอนหายใจเบาๆ แววตาที่มองเธอมันมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาทนั้นอย่างแนบเนียน ชายหนุ่มยอมเดินกลับไปนั่งประจำที่อย่างว่าง่าย แต่สายตาคมยังคงจับจ้องทุกอิริยาบถของคนตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าก้มตาคำนวณสเกลด้วยความหงุดหงิด ห้องสมุดกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงใบมีดคัตเตอร์กรีดลงบนแผ่นกระดาษและเสียงถอนหายใจเป็นระยะของมิน พายแอบมองเสี้ยวหน้าของน้องปีหนึ่งที่ขมวดคิ้วจนแทบจะเป็นปม เขายกสมุดสเกตช์ภาพของตัวเองขึ้นมา วาดรูปกระรอกน้อยหน้าตาบูด Bบึ้งกำลังถือไม้บรรทัดลงไปอย่างเผลอไผล เวลาล่วงเลยไปจนเกือบสองทุ่ม ไฟในห้องสมุดเริ่มทยอยปิดทีละดวง รินขอตัวกลับหอพักไปก่อนหน้านี้แล้วเพราะมีธุระด่วน ตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่เขากับเธอสองคนที่ยังคงนั่งอยู่ท่ามกลางกองกระดาษและเศษกาว "เสร็จสักที..." มินครางอู้อี้ในลำคอ ฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความอ่อนระลอก โมเดลจำลองโครงสร้างตึกเสร็จสมบูรณ์ทันกำหนดเวลาเป๊ะ แม้ว่ามันจะเกือบทำให้เธอตายคากองงานก็ตาม พายมองคนที่หลับตาพริ้มอยู่ตรงข้าม เขายื่นมือไปหยิบเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ติดอยู่บนเส้นผมสีน้ำตาลนุ่มของเธอออกอย่างเบามือ นิ้วเรียวสัมผัสโดนพวงแก้มเนียนแผ่วเบาจนมินสะดุ้ง ลืมตาขึ้นมองด้วยความตกใจ "พี่พาย..." "เก่งมากครับ เด็กดื้อ" พายยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่มีความกวนประสาทเจือปนอยู่เลย ทำให้มินรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เธอรีบขยับตัวถอยห่าง หลบสายตาคู่นั้นที่ทรงพลังเกินกว่าจะรับไหว "มิน... มินเก็บของก่อนนะคะ" เธอละล่ำละลักหยิบสมุดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อแก้เก้อ แต่จังหวะนั้นเอง หน้าจอสมุดโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชท เป็นข้อความจากบัญชีของพายที่ส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ ทั้งที่เขาก็นั่งอยู่ตรงหน้าเธอเนี่ยนะ? มินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอเหลือบมองหน้าจอแล้วกดเปิดอ่านโดยไม่ทันคิด *(ข้อความในแอปพลิเคชันแชท)* **Pai.Pie:** "อันที่จริง... ที่พี่รื้อแผนงานเราทิ้ง ไม่ใช่เพราะมันเชยหรอกนะ" **Pai.Pie:** "แต่เพราะพี่ไม่อยากให้มินเหนื่อยเกินไปต่างหาก... แล้วก็..." **Pai.Pie:** "พี่แอบชอบเวลาที่มินหันมาโวยวายใส่พี่มากกว่าตอนตั้งใจเรียนซะอีก" **Pai.Pie:** "เป็นแฟนกับพี่เถอะนะ ยัยสถาปนิกขี้โวยวาย" มินเบิกตากว้างจนแทบจะถล่นออกจากเบ้า หน้าของเธอร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกเมื่อรู้ตัวว่าเผลออ่านข้อความสารภาพรักแบบไม่ทันตั้งตัวเข้าเต็มเปา! เธอลนลานรีบนิ้วจิ้มหน้าจอเพื่อจะกด "ยกเลิกข้อความ" หรือทำอะไรสักอย่างเพื่อหนีความอาย แต่ด้วยความสั่นและรีบร้อนเกินไป นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มผิดพลาด... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความส่งกลับจากเครื่องของพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน มินชะงักค้าง แข็งทื่อราดกับเก้าอี้ ดวงตากลมโตค่อยๆ เงยขึ้นสบตากับคนตรงข้ามที่ตอนนี้กำลังก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองด้วยรอยยิ้มกว้างที่หุบแทบไม่ลง พายเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉายชัดในดวงตาคู่นั้น ขณะที่เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบาแต่ชัดเจนท่ามกลางความเงียบ "ส่งสติกเกอร์หัวใจกลับมาแบบนี้... แปลว่าตกลงใช่ไหมครับ?" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความป่วนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!