โปรเจกต์นรกกับคนแปลกหน้า

"บอกฉันทีว่านี่คือฝันร้าย แล้วขอร้องล่ะ... ช่วยปลุกฉันให้ตื่นจากตู้คอนเทนเนอร์อบอ้าวกลางแดดแปดสิบองศานี่ที!" เสียงโวยวายของมินดังลั่นห้องประชุมโปรเจกต์ภาคฤดูร้อน จนรินเพื่อนสนิทสายซัพพอร์ตต้องรีบเอื้อมมือมาปิดปากแทบไม่ทัน สภาพของเด็กปีหนึ่งคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในตอนนี้แทบไม่ต่างจากลูกแมวตกน้ำ ทั้งเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดมาอย่างเนี๊ยบยับยู่ยี่เพราะการหอบกระดาษฟิวเจอร์บอร์ดวิ่งสี่คูณร้อยเมตรฝ่าดงทีนรุ่นพี่มาหมาดๆ และหยดเหงื่อที่เกาะพราวอยู่บนขมับ แต่ดูเหมือนความเดือดเนื้อร้อนใจของเธอจะไม่ได้เข้าûโสตประสาทของคนตัวสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะเลยสักนิด พาย—รุ่นพี่ปีสามคณะวิศวกรรมศาสตร์ ดีกรีเดือนคณะที่สาวๆ ทั้งตึกพากันกรี๊ดสลบ กำลังใช้ปากกาหมึกซึมราคาแพงเคาะโต๊ะเป็นจังหวะกวนประสาท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตางอนยาวช้อนขึ้นมองเด็กปีหนึ่งตัวเล็กที่กำลังยืนหายใจฟึดฟัดด้วยความโมโห "เสียงดังเอะอะไปก็ไม่ได้ช่วยให้โปรเจกต์เสร็จเร็วกลมหรอกนะน้อง หน้าตาก็น่ารักดี... แต่ทำไมท่าทางถึงได้เหมือนไดโนเสาร์ใกล้สูญพันธุ์แบบนั้นล่ะครับ" พายเอ่ยปากแซوةด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มเจือแววหยอกเย้า แววตาระยิบระยับคู่นั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเขากำลังสนุกที่ได้แกล้งเธอกลางวงประชุม มินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อนพยายามระงับสติอารมณ์ไม่ให้กระโจนข้ามโต๊ะไปกระชากคอเสื้อรุ่นพี่จอมกวนคนนี้ "นี่รุ่นพี่! พวกเราไม่ได้สมัครใจมาอยู่กลุ่มเดียวกันนะคะ ระบบสุ่มบ้าบออะไรเนี่ย ถึงได้จับเอาเด็กสถาปัตย์สายเนี้ยบมาอยู่ร่วมชะตากรรมกับวิศวะสายชิลอย่างพี่ได้!" "อ้าว พูดแบบนี้ก็ใจร้ายไปหน่อยนะน้องมิน" เต้ เพื่อนสนิทของพายที่นั่งขนาบข้างรีบเอ่ยชงพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เพื่อนพี่คนนี้ถึงภายนอกจะดูเรื่อยเปื่อย แต่เรื่องงานรับรองว่าเนี๊ยบยิ่งกว่าไม้บรรทัดเหล็กของน้องอีกนะ... จริงไหมวะไอ้พาย" พายไม่ตอบคำถามของเพื่อน แต่กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่มินยืนอยู่จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางสะอาดๆ ลอยปะทะจมูก ร่างบางชะงักกึก ถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณจนสะโพชนิดชนเข้ากับขอบโต๊ะประชุมด้านหลัง "ถ้ารู้สึกว่าพี่กวนประสาทมาก..." พายโน้มใบหล่อเหลาลงมาใกล้จนมินต้องเบี่ยงหน้าหนี หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามราวกับจะทะลุกระดูกซี่โครง "ก็ตั้งใจทำโปรเจกต์นี้ให้รอดสิครับ... พี่ไม่ใจร้ายกับคนขยันหรอกนะ แต่ถ้าใครดื้อ... พี่มีวิธีลงโทษเด็กดื้อหลายแบบเลยล่ะ" คำพูดกำกวมกับรอยยิ้มมุมปากนั่นทำเอาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ มินเม้มปากแน่นด้วยความขัดแย้งในใจ ระหว่างความโกรธที่พุ่งปรี๊ดกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอกจนหายใจไม่ทั่วท้อง เธอเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ที่สุด... รอยยิ้มที่เหมือนรู้ทันและจงใจปั่นป่วนหัวใจคนอื่นเล่นชัดๆ! ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุจนแทบไหม้ หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของมินก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับการแจ้งเตือนข้อความแชตจากแอปพลิเคชันยอดฮิต นิ้วเรียวรีบคว้าขึ้นมาหวังจะกดหนีสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นชื่อบัญชีผู้ส่งที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ—เป็นชื่อของคนที่กำลังยืนค้ำหัวเธออยู่ตอนนี้เป๊ะๆ! นิ้วมือซุกซนของพายไวกว่าความคิด เขาถือวิสาสะเอื้อมมือมาแตะหน้าจอโทรศัพท์ของเธอเบาๆ พร้อมกับพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง ก่อนที่แชตข้อความสารภาพรักสุดหวานเลี่ยนจะถูกกดส่งออกไปหาเพื่อนสนิทในกลุ่มรวมคณะแบบไม่ทันตั้งตัว! มินเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นข้อความที่ถูกส่งออกไป—*“พี่พายสุดหล่อขา... เลิกกวนประสาทแล้วมารักกับหนูเถอะค่ะ”*—เธอยังไม่ทันจะได้กดกดยกเลิกข้อความนรกนั่นทัน พายก็หัวเราะร่อออกมาเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี "อุ๊ย... มือลั่นไปหน่อยครับ" พายกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาสติของมินกระเจิดกระเจิง "แต่ถ้าจะเปลี่ยนจาก 'มือลั่น' เป็น 'ใจลั่น' จริงๆ... พี่ก็พร้อมรับผิดชอบเสมอนะครับน้องมิน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาเปิดหน้าแรกของความป่วนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!