คะแนนโหวตความน่ารำคาญ

"ถ้านายยังไม่เลิกส่งข้อความมากวนประสาทฉันละก็ ฉันจะบล็อกเบอร์นาย ยึดไอแพดเครื่องนี้ แล้วเอาไปบริจาคให้เด็กอนุบาลแถวคณะจริงๆ ด้วยนะรุ่นพี่พาย!" เสียงใสๆ ที่ตวัดสูงขึ้นเกือบแปดหลอดดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ เรียกสายตาจากเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังนั่งสุมหัวทำงานโมเดลให้หันมามองเป็นตาเดียว แต่คนถูกเฉ่งอย่าง 'พาย' กลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด ร่างสูงโปรดในชุดนักศึกษาปีสามกางเกงยีนส์แบรนด์โปรดกำลังยืนกอดอกพิงเสาปูน ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ดวงตาพราวระยับมาให้ พร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์ในมือที่ยังคงสว่างวาบคาตา! ให้ตายเถอะ... มันน่าหมั่นไส้เสียจน 'มิน' อยากจะคว้าฟุตเหล็กฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักทีสองที ภาพเหตุการณ์เมื่อห้าวินาทีที่แล้วยังติดตรึงอยู่ในหัว เธอกำลังก้มหน้าก้มตาตัดโฟมทำโปรเจกต์ส่งอาจารย์หัวหมุน จู่ๆ มือถือเจ้ากรรมก็สั่นครืดคราดยาวเป็นหางว่าว แจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตเด้งขึ้นมารัวๆ ไม่ยั้ง พอเปิดดูก็พบว่าเป็นบัญชีของรุ่นพี่ตัวแสบที่ชอบโผล่มาป่วนเปี้ยนในชีวิตเธอไม่เว้นแต่ละวัน ส่งรูปถ่ายเซลฟี่ตัวเองทำปากจู๋แถมแคปชันชวนอ้วกมาให้ *[พายเองจ้า]: คิดถึงกันบอกได้นะ, ไม่ต้องเขินจนหน้าดำหน้าแดงขนาดนั้นหรอกเด็กน้อย* แถมตอนที่เงยหน้าขึ้นมองหาต้นตอ ก็เจอเข้ากับเจ้าตัวที่ยืนพิงเสายิ้มแป้นแล้นส่งซิกให้อย่างออกนอกหน้า เหมือนตั้งใจมาป่วนประสาทเธอยามบ่ายโดยเฉพาะ! "โห, น้องมินใจร้ายจจังอ่ะ" พายลากเสียงกวนประสาท ยืดตัวตรงแล้วสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวถูกบดบังด้วยเงาร่างสูงใหญ่ที่โน้มตัวลงมาหาเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นแดดอ่อนๆ ลอยแตะจมูกจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังกรูดไปชนโต๊ะทำงาน "พี่อุตส่าห์หวังดี ส่งกำลังใจไปให้ถึงโต๊ะทำงาน กลัวสถาปนิกน้อยจะเครียดจนสมองฝ่อ นี่พี่ลงทุนเดินข้ามตึกมาหาเลยนะเนี่ย ไม่คิดจะพูดคำว่า 'ขอบคุณค่ะรุ่นพี่สุดหล่อ' ให้ชื่นใจหน่อยเหรอ" "ขอบคุณเหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะ!" มินเชิดหน้าขึ้น เถียงกลับทันควันโดยไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่อง "สิ่งที่รุ่นพี่ทำอยู่เนี่ย เขาไม่เรียกว่าส่งกำลังใจค่ะ เขาเรียกว่าก่อกวนการทำงาน! พี่ไม่มีงานมีการทำหรือไงคะ ถึงได้ว่างมาเดินตามตักตวงความรำคาญจากชาวบ้านเขาเนี่ย" "อ้าว พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกสิครับ" พายเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ยิ้มมุมปากจนลักยิ้มจางๆ ข้างแก้มโผล่ออกมา "พี่ไม่ได้ว่าง... แต่พี่ตั้งใจมาต่างหาก" "อื้อหือ! เลี่ยนมากค่ะคุณพี่ ไปไกลๆ เลยนะ ไป๊!" มินโบกมือไล่ราวกับไล่แมว, หน้าเนียนๆ เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเคืองปนเขินที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้สุดฤทธิ์ "โธ่ มินอ่า..." เสียงทุ้มทอดอ่อนลงนิดหน่อย แววตากวนประสาทเมื่อครู่ไหวระริกคล้ายมีความเอ็นดูล้นปรี่ซ่อนอยู่ "ก็เห็นเรานั่งหน้าดำคร่ำเครียดกับไอ้โฟมพลาสติกนี่มาสามชั่วโมงติดแล้ว กลัวตับไตไส้พุงจะพังเอา ก็เลยอยากแวะมาหาเรื่องคุยให้ผ่อนคลาย" "ฉันผ่อนคลายลงเพราะอยากจะหยิกแขนนายให้เนื้อเขียวต่างหากล่ะ!" น้ำเสียงฮึดฮัดและท่าทางพองขนเหมือนแมวเปอร์เซียกำลังโกรธ ทำให้พายหลุดหัวเราะพรืดออกมาเสียงดัง เขาชอบเสียจริงเวลาที่แม่ตัวแสบประจำปีหนึ่งคนนี้สติหลุด เพราะมันทำให้ใบหน้าเรียบเฉยที่ชอบทำฟอร์มเก๊กใส่เขาทลายลงเหลือเพียงเด็กสาวจอมโวยวายที่น่ารักน่าฟัดเป็นบ้า "โอเคๆ ยอมแพ้แล้วครับ ยอมเป็นคนน่ารำคาญอันดับหนึ่งในใจน้องมินก็ได้" พายยกมือสองข้างขึ้นยอมจำนนระดับไหล่ ดวงตาพราวระยับจ้องมองอีกฝ่ายไม่วางตา "ว่าแต่... ได้ตำแหน่งนี้มาครองแล้ว มีรางวัลพิเศษอะไรให้พี่ไหมล่ะครับ เช่น พาไปเลี้ยงชานมไข่มุกแก้วใหญ่ หรือว่า... ยอมไปกินข้าวเย็นกับพี่สองต่อสองดีล่ะ?" "ยะ... ให้อยู่ห่างๆ สิไม่ว่า!" มินเสียง สูงปรี๊ด รีบหันหลังขวับกลับไปก้มหน้าก้มตาเก็บเครื่องเขียนบนโต๊ะกลบเกลื่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมาให้เห็น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร หน้าด้านหน้าทนเป็นที่หนึ่งแถมยังขยันหยอดคำพูดใจสั่นใส่เธออยู่เรื่อย แพ้ทาง... เธอกำลังจะแพ้ทางไอ้รุ่นพี่คนนี้ราบคาบอยู่แล้วเชียว! "แหม ปฏิเสธเสียงแข็งเชียวนะระวังเถอะ..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้ใบหูจนมินสะดุ้งเฮือก รีบเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน พายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่แถวลาดไหล่ ดวงตาคู่คมทอดมองด้วยความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก "ปากบอกว่าน่ารำคาญ... แต่เมื่อกี้ตอนพี่เดินเข้ามา แอบเห็นแอบมองจอโทรศัพท์ยิ้มอยู่คนเดียวตั้งนานสองนาน คิดอะไรอยู่หรือเปล่าหึ?" "ใคร! ใครยิ้มคะ! ไม่มีซะหน่อย มโนไปเองแล้วรุ่นพี่!" มินเสียงสั่นระรอย รีบคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพายไหล่แบบลวกๆ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู "ฉันจะรีบเอาโมเดลไปส่งอาจารย์แล้วค่ะ! หลีกทางเลยนะ!" พูดจบก็ทำท่าจะก้าวเดินหนี แต่พายกลับขยับตัวมาขวางทางไว้กึ่งหนึ่งด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าแดงก่ำนั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาสติของมินกระเจิงไปไกล "งั้นเย็นนี้... เลิกเรียนแล้ว เจอกันที่โรงอาหารคณะวิศวะนะ ห้ามเบี้ยวล่ะ ไม่งั้นพี่จะเดินมาตามถึงห้องนี้แน่" มินอ้าปากค้าง จะอ้าปากเถียงกลับสักคำแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ตัวแสบหมุนตัวเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีจากไปทิ้งให้เธอยืนเค่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่คนเดียวกลางโถงทางเดิน ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้มันเกิดมาเพื่อผลาญพลังชีวิตเธอดำรงชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ชัดๆ! มินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กำลังจะก้าวเท้าเดินตามหลังเพื่อนสาวอย่างรินที่เพิ่งเดินถือแก้วกาแฟกลับมาจากมุมตึก แต่ทว่า... เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *Krit.P: ส่งรูปภาพ* นิ้วเรียวชะงักค้างกลางอากาศ มินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยระคนหงุดหงิด เธอตวัดนิ้วกดเปิดหน้าจอเพื่อจะเข้าไปบล็อกการติดต่อตามที่ขู่ไว้ แต่ภาพที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอแชตกลับทำให้ร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน... มันไม่ใช่รูปเซลฟี่กวนประสาทอย่างเคย... แต่เป็นภาพ *'แผ่นหลังของเธอในตอนนี้'* ที่กำลังยืนหน้าแดงก้มหน้ามองโทรศัพท์อยู่ โดยมีฉากหลังเป็นเงาร่างสูงของพายที่กำลังหันมายิ้มแฉ่งให้กล้อง พร้อมกับข้อความบรรยายใต้ภาพที่ถูกส่งตามมาติดๆ ว่า... *[พายเองจ้า]: แอบถ่ายมุมนี้ตอนเขิน... น่ารักเป็นบ้าเลยว่ะ* ลมหายใจของมินสะดุดกึกในลำคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนตื่นตระหนก เมื่อตระหนักได้ว่า... เขายังไม่ได้เดินจากไปไหนไกลเลยสักนิด! แล้วก่อนที่เธอจะทันได้หันกลับไปมองหาเจ้าของข้อความ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็หยุดลงตรงหน้า พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นชิดริมใบหูจากด้านหลังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "หันมาหน่อยสิครับ... คนน่ารำคาญอันดับหนึ่งของผม" [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ยัยน้องมินกับพี่พายนะคะ รักกก!]