โดนเพื่อนปั่น หัวใจเริ่มสั่น

"แก... อาการแบบนี้เขาเรียกคลั่งรักค่ะเพื่อนสาว ไม่ใช่แค่คิดถึงโปรเจกต์ตึกคณะสถาปัตย์อะไรนั่นหรอกนะ!" เสียงของรินดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงเครื่องชงกาแฟและเสียงจอแจในคาเฟ่ใต้คณะ มินสะดุ้งสุดตัวจนหลุดออกจากภวังค์ เผลอทำหลอดดูดน้ำคว่ำลงไปในแก้วชาเขียวมัทฉะจนน้ำกระเซ็นโดดเลอะขอบโต๊ะ เธอรีบคว้าทิชชูมาเช็ดลนลาน ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อทันทีโดยไม่รู้ว่าเป็นเพราะความร้อนของห้องหรือเพราะคำพูดจี้ใจดำของเพื่อนสนิทกันแน่ "พูดอะไรของแกย่ะริน! ใครคลั่งรัก ใคร! ไม่มี๊!" มินเสียงสูงปรี๊ด ปฏิเสธเสียงแข็งกลบเกลื่อนพิรุธสุดฤทธิ์ พลางหลบสายตาวาววับรู้ทันของรินที่หรี่มองมาอย่างจับผิด "ไม่มีตรงไหนก่อนปากกา? แกถอนหายใจไปแปดรอบตั้งแต่เรานั่งลงตรงนี้แล้วนะมิน ตั้งแต่ตอนที่รุ่นพี่สุดหล่อสายกวนของแก... เอ่อ ใครนะ? พาย! เออ พี่พายสุดหล่อติดโปรเจกต์ด่วนที่ต่างจังหวัดสองวัน แกก็ทำหน้าเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง เดินชนเสาโรงอาหารไปรอบหนึ่ง แล้วก็นั่งเหม่อมองโทรศัพท์มือถือทุกๆ ห้าวิ อาการหนักขนาดนี้ หมอโรงพยาบาลไหนก็รักษาไม่หายหรอกค่ะ นอกจากเจ้าของไข้เขาจะบินกลับมา" มินเม้มริมฝีปากแน่น เถียงไม่ออกเพราะทุกอย่างที่รินพูดมันคือความจริง... เออจริง ยอมรับก็ได้! ปกติเวลาที่รุ่นพี่ตัวแสบคนนั้นไม่อยู่ มินควรจะรู้สึกโล่งอก หายใจได้เต็มปอด ไม่ต้องมาคอยต่อปากต่อคำหรือโดนหยอดจนหัวใจเต้นผิดจังหวะแทบทุกวันสิ แต่นี่... ทำไมมันกลับเคว้งคว้างพิกล เหมือนโลกทั้งใบขาดสีสันกวนๆ ไปซะอย่างนั้น "ฉัน... แค่กังวลเรื่องงานโมเดลต่างหากเล่า พี่พายเขาไม่อยู่ แล้วใครจะช่วยแก้แบบโครงสร้างให้ฉันล่ะยะ" มินหาข้ออ้างเสียงอ่อย มือเรียวเล็กหมุนแก้วน้ำในมือเล่นแก้เขิน "อ๋อเหรอจ๊ะ? งานโมเดลหรือคนคุมงานกันแน่ที่หายไป" รินยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "สารภาพมาซะดีๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ยัยคุณหนูสถาปัตย์ผู้หยิ่งทะนง ถึงขั้นนั่งนับถอยหลังรอให้รุ่นพี่วิศวะสุดกวนกลับมามอเนี่ย" "ริน!" มินโวยวายหน้าแดงแจ๋ ยกมือขึ้นปิดปากเพื่อนสนิทที่หัวเราะคิกคักชอบใจใหญ่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อนึกถึงใบทะเล้นรอยยิ้มมุมปากและเสียงทุ้มๆ ที่ชอบกระซิบกวนประสาทข้างหู เวลาที่เขาอยู่ใกล้... ครืดดด! เสียงสั่นเตือนของสมาร์ทโฟนบนโต๊ะดึงสติของทั้งคู่ให้หันขวับไปมองพร้อมกัน หน้าจอแสดงผลแจ้งเตือนข้อความแชตจากแอปพลิเคชันสีเขียว พร้อมชื่อที่ทำให้มินสะดุ้งเฮือกยิ่งกว่าเดิม *[Pai Engineering]*: "น้องมินครับ คิดถึงพี่กันบ้างไหมเอ่ย พอพี่ไม่อยู่ มอเงียบเหงาแย่เลยเนอะ" มินอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เหมือนคนทำความผิดแล้วเจ้าตัวโผล่มาเจอพอดี ข้อความบ้าอะไรเนี่ย ส่งมาทำไมตอนนี้เล่า! รินที่แอบชะโงกหน้ามามองเห็นข้อความเข้าพอดีก็ส่งเสียงกรี๊ดเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "อุ๊ยตายแล้ว! ตายๆๆๆๆ เจ้าตัวเขาก็ส่งมาหยอดเหยื่อถึงที่เลยแม่จ๋า แกดูสิมิน เขาก็คิดถึงแกเหมือนกันแหละน่า ตอบกลับไปเลยค่ะคุณสาว!" รินยุยงส่งเสริมเต็มที่ มินรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา นิ้วเรียวสั่นระริกด้วยความประหม่า ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง ใจหนึ่งอยากจะพิมพ์ด่ากลับไปสักย่อหน้าฐานที่ชอบมาปั่นหัวกันให้อาการออก แต่อีกใจหนึ่ง... นิ้วมันกลับซื่อตรงพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันยั้งคิด *[Min Arch]*: "ใครคิดถึงพี่กันวะคะ! เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว กลับมาเคลียร์งานโมเดลของฉันเลยนะ!" พิมพ์เสร็จปุ๊บ มินก็กดส่งปั๊บด้วยความเร็วแสง แต่พอข้อความเด้งขึ้นหน้าจอเท่านั้นแหละ... สติที่หลุดลอยไปไกลก็กลับเข้าร่างทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเผลอพิมพ์หางเสียงหลุดความรู้สึกออกไปแถมยังใช้น้ำเสียงกระเง้ากระงอดเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่โหยหาคนพี่ขนาดไหน! *ฉิบหายแล้ว... ยัยมินแกพิมพ์อะไรลงไปเนี่ย!* มินรีบใช้นิ้วกดค้างที่ข้อความเพื่อจะกดยกเลิกข้อความ (Unsend) ให้ไวที่สุด แต่ปลายนิ้วยังไม่ทันได้สัมผัสปุ่มยกเลิก สถานะในแชตก็ขึ้นเครื่องหมายอ่านทันที พร้อมกับข้อความตอบกลับจากอีกฝั่งที่เด้งสวนขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับเขานั่งรอจ้องหน้าจอมือถืออยู่ตลอดเวลา *[Pai Engineering]*: "อ้าว... ปากแข็งจังเลยน้า แต่เผลอพิมพ์มาซะน่ารักขนาดนี้ พี่ใจบางหมดแล้วนะเนี่ยเด็กดื้อ" *[Pai Engineering]*: "อีกสิบนาทีเจอกันครับ... พอดีพี่เคลียร์งานเสร็จไว และบังเอิญ... ยืนอยู่หลังเสาโต๊ะพวกแกพอดีเลย" มินชะงักกึก เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าวไปหมด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ค่อยๆ หันขวับกลับไปมองด้านหลังช้าๆ ตามสัญชาตญาณ... และที่ตรงนั้น ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ร่างสูงโปรดในชุดนักศึกษาปีสามกางเกงยسمแบรนด์โปรดกำลังยืนกอดอกพิงเสาปูน ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ดวงตาพราวระยับมาให้ พร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์ในมือที่ยังคงสว่างวาบคาตา!