เมื่อรุ่นพี่สายหยอดเริ่มทำงาน

"ถ้าเธอคิดว่ากาแฟแก้วนี้ขมแล้วนะ... ลองมาชิมคนชงดูหน่อยไหมล่ะ หวานกว่าไข่มุกในชานมไข่มุกร้านโปรดเธอแน่นอน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความขี้เล่นจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นแทบจะทันทีที่มินวางแก้วกาแฟอเมริกาโน่เย็นลงบนโต๊ะทำงานในห้องสโมสรนักศึกษา ร่างบางสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำแฟ้มเอกสารในมือร่วงกระจายลงพื้น ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายตัวสูงที่นั่งไขว่ห้างส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้อย่างคาดโทษ ให้ตายเถอะ! นี่เธอต้องมานั่งเคลียร์เอกสารโปรเจกต์งานคณะร่วมกับรุ่นพี่ตัวแสบคนนี้จริงๆ ใช่ไหมคะเนี่ย มินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ความขัดแย้งในอก ใบหน้าเนียนใสเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความหมั่นไส้ปนความเขินที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้สุดชีวิต รินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแอบส่งสายตายิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ พร้อมกับทำปากมسبุบมิบเป็นคำว่า 'เอาอีกแล้วนะแก' ชนิดที่ว่าต่อให้ไม่ได้ยินเสียงก็อ่านปากออกได้อย่างสบาย "รุ่นพี่พายคะ! นี่มันงานนะคะ ไม่ใช่เวทีประกวดหนุ่มฮอตประจำปี ช่วยกรุณาเอาสมองส่วนที่ใช้คิดเรื่องงานมาทำงานด้วยค่ะ ไม่ใช่เอาแต่คิดมุกเสี่ยวๆ ออกมาหยอดเด็กปีหนึ่งแบบนี้" มินโวยวายเสียงใส มือเรียวเคาะแฟ้มลงกับโต๊ะดังป้าบเพื่อเป็นการเรียกสติ พายหัวเราะในลำคอเบาๆ ท่าทางกวนประสาทนั้นช่างน่าตีเสียเหลือเกินในสายตาของคนตัวเล็ก ร่างสูงในชุดนักศึกษารีดเรียบแต่ปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ดเผยให้เห็นไหปลาร้าและผิวเนียนชวนมอง ขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานฝั่งของมินมากขึ้นโดยอ้างว่า "ขอดูเอกสารหน้าเมื่อกี้หน่อย" แต่ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอมันใกล้เกินความจำเป็นไปมากโข "พี่ก็ใช้สมองคิดเรื่องงานอยู่นี่ไงคะ... แต่สมองอีกซีกมันดันคิดถึงแต่หน้าเด็กสถาปัตย์แถวนี้ซะก่อน ทำไงได้ล่ะ ห้ามใจไม่ไหวจริงๆ" พายเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงออดอعน ดวงตาคมกริบพราวระยับจ้องมองพวงแก้มใสที่ตอนนี้แดงลามไปถึงใบหูอย่างนึกเอ็นดู มินเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นรำทำเพลงโครมครามจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยินเสียงมันไปด้วย ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบประสาทและหัวใจของเธอเกินไปแล้วนะคะ! ทำไมเขาถึงขยันทำให้เธอเสียอาการอยู่เรื่อยเลยล่ะ "พี่เต้ช่วยเพื่อนพี่ด้วยค่ะ! ดูมันดิ เอาแต่กวนประสาทอยู่นั่นแหละ งานการไม่เดินแล้วเนี่ย" มินหันไปขอความช่วยเหลือจากเต้ที่นั่งกดโทรศัพท์มือถืออยู่มุมห้อง เต้เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอ ส่งยิ้มแห้งๆ แบบขอไปทีตามประสาเพื่อนสนิทตัวแสบของพาย "เอาน่า น้องมิน... ปกติไอ้พายมันไม่ค่อยรับงานโปรเจกต์ประกวดออกแบบตึกคณะสถาปัตย์หรอกนะ แต่มันยอมมาเพราะใครล่ะ ลองคิดดูดีๆ สิครับ" พายหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทตัวเองทีหนึ่ง ข้อหาทำลายบรรยากาศความโรแมนติก (ในมโนของเขา) ก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาหวานเชื่อมใส่คนตัวเล็กที่ตอนนี้เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง บรรยากาศในห้องสโมสรเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงหัวใจของมินที่ดังแข่งกับความคิดในหัว มือเล็กเปิดหน้ากระดาษแปลนงานออกแบบสถาปัตยกรรมตรงหน้าเพื่อหลบสายตาคู่นั้น แต่กระดาษแผ่นเดิมกลับเบลอจนแทบมองไม่เห็นตัวหนังสือเพราะสมาธิถูกดึงไปอยู่ที่คนตัวสูงข้างๆ เสียหมด "ถ้างานนี้ไม่ผ่านนะ...หนูจะโทษรุ่นพี่คนเดียวเลย คอยดูสิคะ!" มินพยายามทำเสียงดุกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลเลยสักนิดในสายตาของพาย "ถ้างานไม่ผ่าน...พายยอมให้หนูลงโทษตามใจชอบเลยค่ะ แต่อםถ้างานผ่าน...เราไปฉลองกันสองคนนะ" พายกระซิบเสียงนุ่มชิดริมใบหูโดยอาศัยจังหวะที่รินลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จางๆ จากตัวเขา มินผุดลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ไถลถอยหลังไปกระแทกตู้เก็บเอกสารเสียงดังสนั่น ใบหน้าหวานง้ำงอด้วยความเขินจัดจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้คั้น พายระเบิดหัวเราะร่าออกมาอย่างชอบใจที่ได้แกล้งเด็กดื้อสำเร็จอีกครั้ง จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของมินก็ดังขึ้น *'Ping!'* มินก้มลงมองหน้าจออัตโนมัติ ปรากฏว่าเป็นข้อความจากแอปพลิเคชันสนทนาสีเขียวที่ส่งตรงมาจากบัญชีส่วนตัวของพาย ทั้งๆ ที่เขาก็นั่งอยู่ตรงนี้แท้ๆ แต่กลับส่งข้อความเข้ามาสะกิดใจเธอ ดวงตากลมโตเลื่อนไปอ่านข้อความบนหน้าจออย่างไม่ทันตั้งตัว— **[Parn_Phai]:** *'พี่ไม่ได้หยอดเก่งเพราะซ้อมบทมานะ... แต่เพราะหัวใจมันสั่งให้บอกกว่าชอบเด็กสถาปัตย์คนนี้เข้าแล้วจริงๆ ต่างหากล่ะ ถ้าใจอ่อนแล้ว... ส่งสติ๊กเกอร์หัวใจกลับมาบอกด้วยนะคนดี'* มินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับประโยคสารภาพรักแบบไม่ทันตั้งตัวที่พ่นออกมากลางวันแสกๆ แบบนี้ ร่างบางรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาหมายจะพิมพ์ปฏิเสธกลับไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่ด้วยความลốngลานและมือไม้สั่นระริก ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มส่งสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตสีแดงแป๋นพ่วงด้วยคำว่า 'รักนะ' ออกไปอย่างไร้การควบคุม! ฉิบหายแล้ว... มินอยากจะมุดแผ่นดินหนีตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด! พายที่นั่งมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กผ่านหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง ชะงักไปเล็กน้อยก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นจนเต็มใบหน้าหล่อเหลา เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับมินที่ยืนหน้าซีดเผือดตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน พร้อมกับที่ประตูห้องสโมสรถูกเปิดผางเข้ามาอย่างแรงด้วยฝีมือของรินที่เดินกลับเข้ามาพอดี แล้วเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่หยุดนิ่งสนิท "ส่งหัวใจมาให้แบบนี้... แปลว่าตกลงเป็นแฟนพี่แล้วใช่ไหมคะคนดี?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความป่วนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!