กาแฟหนึ่งแก้วแทนคำขอโทษ

"ถ้าแกยังไม่เลิกทำหน้าหมาหงอยเหมือนโดนเจ้าของทิ้งแบบนั้น ฉันจะเอาชานมไข่มุกปาใส่หน้าแกจริงๆ ด้วยนะไอ้พาย" เสียงเต้เพื่อนสนิทตัวดีดังขึ้น พร้อมกับแรงตบป้าบลงบนไหล่กว้างของพายอย่างหมั่นไส้ ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ตรงโต๊ะประจำใต้ตึกคณะวิศวะฯ สายตาคมกริบของเดือนคณะปีสามตอนนี้กลับทอดมองเลยผ่านกลุ่มเพื่อน ไปหยุดอยู่ที่ร่างเล็กของเด็กปีหนึ่งคณะสถาปัตย์ที่กำลังเดินหัวเสียถือกระดาษโมเดลผ่านไปลิบๆ เมื่อวานนี้... พายยอมรับเลยว่าเขาแกล้งยัยน้องมินแรงเกินไปหน่อย ก็ใครใช้ให้แม่คุณทำหน้าดุใส่เวลาเขาเข้าไปทักเล่า ยิ่งเวลาเจ้าตัวพองขนใส่ ทำแก้ป่องแล้วฮึดฮัดเถียงคำไม่ตกฟาก มันชวนให้มือมันเขี้ยวอยากจะแกล้งหยอกให้หลุดฟอร์มเล่นเสียทุกที ผลลัพธ์ก็เลยกลายเป็นว่ามินงอนจนควันออกหู บล็อกแชตทุกช่องทางแถมยังทำท่าเหมือนจะหยิบไม้บรรทัดทีทีมาฟาดกบาลเขาให้ได้ถ้าเดินเข้าใกล้ในระยะสามเมตร "ก็ใครจะไปรู้ว่าน้องเขาจะโกรธจริงจังขนาดนั้นวะเต้" พายถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหนายกแก้วกาแฟเย็นขึ้นดูดจนหมดแก้ว ก่อนจะขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิง "ปกติเห็นเถียงสู้ยิบตา นึกว่าจะใจแข็งกว่านี้ ที่ไหนได้... ส่งสายตาพิฆาตใส่เหมือนฉันไปฆ่าใครตายมาอย่างงั้นแหละ" "สมน้ำหน้า อยากกวนตีนเขาดีนัก" เต้หัวเราะร่วนอย่างสะใจ "แล้วนี่วางแผนจะง้อยังไง หรือจะปล่อยให้รุ่นน้องเขาเกลียดขี้หน้าไปจนเรียนจบสถาปัตย์ปีห้า?" "ใครบอกว่าจะปล่อย" พายหรี่ตามองแก้วกาแฟในมือ รอยยิ้มเจ้าเลื้อนที่เป็นเอกลักษณ์ผุดขึ้นที่มุมปากทันที "คนอย่างพายวิศวะฯ ซะอย่าง ง้อสไตล์วิศวะมันต้องมีกิมมิคเว้ย" ทางด้านตึกคณะสถาปัตย์ มินกำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าโต๊ะทำงานออกแบบท่ามกลางกองกระดาษชานอ้อยและคัตเตอร์คมก్రిบ ใบหน้าเนียนใสยุ่งเหยิงเพราะโปรเจกต์ส่งอาจารย์สัปดาห์หน้าแถมอารมณ์ยังหงุดหงิดค้างมาจากเหตุการณ์เมื่อวานไม่หาย "แก เป็นไรเนี่ย หน้าบึ้งเชียว หน้าตาน่ารักนะแต่ทำหน้าเหมือนตูดแบบนี้ เดี๋ยวก็ขึ้นคานหรอกยัยมิน" รินเพื่อนสนิทสาวสวยคณะเดียวกันเดินถือแก้วกาแฟสดหอมกรุ่นเข้ามาหย่อนตัวนั่งลงตรงข้าม พร้อมกับยื่นขนมปังปิ้งให้ "ก็ไอ้รุ่นพี่ตัวแสบคนนั้นน่ะสิริน!" มินโวยวายออกมาทันที มือบางตบโต๊ะเบาๆ อย่างขัดใจ "เมื่อวานมาแกล้งเอาแฟ้มงานฉันไปซ่อนแถมยังทำท่าล้อเลียนอีก น่าหมั่นไส้ที่สุด! ถ้าเจอหน้าอีกทีนะ ฉันจะเอาคัตเตอร์กรีดหัวใจ... เอ้ย กรีดกระดาษโชว์ต่อหน้าเขาเลยคอยดู!" "แหม... ปากบอกว่าเกลียด แต่เมื่อคืนฉันเห็นแกนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ถอนหายใจอยู่สามรอบนะมิน ว่าแต่พี่พายเขาก็หล่อดีออกนะ แกล้งเพราะรักหรือเปล่าแก" "รักบ้าอะไรล่ะ! นั่นมันซาตานในร่างวิศวกรชัดๆ!" มินสะดุ้งโหยงรีบปฏิเสธเสียงสูง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัวว่าอาการร้อนผ่าวที่แก้มนั้นไม่ได้มาจากความโกรธเลยสักนิด ก๊อกๆ! เสียงเคาะโต๊ะเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ทั้งมินและรินต้องหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งของรุ่นปีสามในเสื้อช็อปสีกรมท่าคุ้นตาปรากฏตัวขึ้น พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์แต่แฝงความรู้สึกบางอย่างที่ทำเอาคนมองใจสั่นไหวอย่างไม่ทันตั้งตัว พายยืนกอดอกพิงเสา มองเจ้าของโต๊ะที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความตกใจ "เอ่อ... ขออนุญาตินะครับ พอดีมีคนฝากของมาให้เด็กสถาปัตย์ที่กำลังหัวร้อนคนหนึ่งแถวนี้ กลัวว่าถ้าปล่อยให้สมองช็อตตายไปก่อนส่งโปรเจกต์ คณะสถาปัตย์จะขาดบุคลากรสำคัญ" พายพูดทีเล่นทีจริง พร้อมกับวางแก้วกาแฟทรงสวยจากร้านโปรดของมินลงบนโต๊ะ ข้างๆ กันนั้นมีกระดาษโน้ตโพสต์อิตสีเหลืองแปะอยู่ พร้อมลายมือหวัดๆ แต่เป็นระเบียบว่า — *"กาแฟหนึ่งแก้วแทนคำขอโทษจากพี่สุดหล่อ เลิกงอนแล้วคืนดีกันเถอะนะเด็กดื้อ"* มินกะพริบตาปริบๆ มองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่มีแววตาออดอ้อนนิดๆ ซ่อนอยู่ภายใต้มาGกวนประสาทนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองชุด รอยยิ้มที่พยายามกลั้นไว้แทบจะหลุดออกมาอยู่รำไร แต่ด้วยความฟอร์มจัด มินจึงรีบหุบยิ้มแล้วเชิดหน้าขึ้นทันที "ใครบอกว่าฉันอยากได้กาแฟของพี่คะ! แล้วใครบอกว่าฉันงอน! เอาคืนไปเลยนะ ฉันไม่รับ!" มินรีบดันแก้วกาแฟคืน แต่มือหนากลับเร็วกว่าคว้าแก้วนั้นไว้ พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม "แน่ใจเหรอว่าไม่รับ... ชิมดูก่อนสิ หวานน้อยแต่กลมกล่อมนะ เหมือนเจ้าของแก้วแถวนี้ไม่มีผิด" พายกระซิบเสียงนุ่ม ทุบหัวใจมินจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก "พี่พาย! คนฉวยโอกาส!" มินหน้าแดงแจ๋ โวยวายเสียงดังลั่นตึกจนเพื่อนๆ คณะอื่นหันมามอง "ฮ่าๆๆ เอาเป็นว่าพี่วางไว้ตรงนี้นะครับ ตั้งใจทำโปรเจกต์ล่ะ เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับไปกินชาบูไถ่โทษ ห้ามปฏิเสธด้วย ไม่งั้นพี่จะมานั่งเฝ้าตรงนี้จนกว่าเธอจะเลิกเรียนเลย" พายทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มละลายใจ ก่อนจะโบกมือลาแล้วเดินผิวปากจากไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้มินนั่งใจเต้นแรงหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกอยู่คนเดียว รินที่นั่งดูเหตุการณ์ทั้งหมดอมยิ้มกริ่ม ยื่นมือไปสะกิดแขนเพื่อนรักเบาๆ "อุ๊ย แก... กาแฟร้านนี้หวานน้อย หรือคนส่งเขากลัวว่าคนรับจะเขินจนเบาหวานขึ้นตากันแน่เนี่ย" มินค้อนใส่เพื่อนตาคว่ำ รีบคว้าแก้วกาแฟมาถือไว้โดยซ่อนรอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้เลยสักนิด มือบางเปิดโทรศัพท์มือถือที่ปิดแจ้งเตือนไว้ตั้งแต่เมื่อวานตั้งใจจะกดยกเลิกบล็อกและพิมพ์ข้อความด่าเขาสสักหน่อย แต่ปลายนิ้วกลับเผลอพิมพ์ส่งข้อความออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว *[Chat]:* *(มิน): คนบ้า... ใครจะไปกินชาบูด้วย* *(พาย): พิมพ์แบบนี้แปลว่าตกลงนะเด็กน้อย เจอกันเลิกเรียนครับ :P* *(มิน): ใครตกลงกัน! พี่พาย! เดี๋ยวก่อนสิ—!* มินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบกดปุ่มยกเลิกข้อความทันทีแต่สายเกินไป เพราะหน้าจอขึ้นสถานะว่า **"Read"** พร้อมกับที่ข้อความใหม่เด้งกลับมาทันทีด้วยความเร็วแสง *(พาย): อ่านแล้ว ห้ามเบี้ยวด้วยนะ ยัยตัวแสบของพี่* หัวใจของมินกระตุกวูบ ร้อนผ่าวไปทั้งหน้าจนแทบจะระเบิดตรงนั้น ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เธอพยายามจะพิมพ์ปฏิเสธ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าไลน์ก็ดังขึ้นหน้าจอ พร้อมกับรูปโปรไฟล์ของคนที่กำลังก่อกวนหัวใจเธออยู่ตอนนี้โชว์หร่าขึ้นมาขัดจังหวะ... ชาพีชหวานน้อย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความป่วนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!