ความลับในแบบร่าง

"บอกแล้วไงคะว่าตรงนี้มันต้องเฉียงเข้าสี่สิบห้าองศา ไม่ใช่ดึงเส้นตรงดื้อๆ แบบนี้!" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระแทกปากกาตัดเส้นลงบนโต๊ะเขียนแบบอย่างแรง รินยื่นหน้าเข้ามาใกล้กระดาษฟลิปชาร์ทแผ่นโตด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายเต็มทน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทตัวเล็กที่กำลังยืนเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง "ก็มินลองพยายามแล้วนี่นา! แต่สเกลมันไม่ได้จริงๆ อ่ะริน ด้านซ้ายมือมันปูดออกมาเหมือนซาลาเปาโดนทับชัดๆ" มินโวยวายเสียงดังพลางยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองจนผมเผ้ายุ่งเหิงไม่เป็นทรง ใบหน้าเนียนใสตอนนี้มอมแมมไปด้วยรอยดินสอ 2B ตรงแก้มข้างซ้ายจากความตั้งใจเกินเหตุ "ซาลาเปาบ้าอะไรล่ะยะ นี่มันโมเดลอาคารสาธารณะนะ ไม่ใช่ร้านติ่มซำ!" รินหัวเราะคิกคักก่อนจะยื่นกระป๋องน้ำอัดลมเย็นเฉียบมาแนบแก้มเพื่อนรัก "พักก่อนเถอะมิน แกนั่งหลังขดหลังแข็งมาสามชั่วโมงติดแล้วนะ เดี๋ยวตาแฉะก่อนส่งอาจารย์พอดี" มินรับกระป๋องน้ำมาถือไว้แต่โดยดี ดวงตากลมโตมองนาฬิกาแขวนผนังที่ฟ้องเวลาตีสองสิบห้านาที บรรยากาศภายในห้องสมุดคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ยามดึกสงัดเงียบเชียบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานแข่งกับเสียงถอนหายใจของเธอ โปรเจกต์มิดتอมตัวร้ายที่ต้องส่งพรุ่งนี้เช้ากำลังสูบพลังชีวิตเธอไปจนเกือบหมดก้อน ให้ตายเถอะ... ถ้าไม่ใช่เพราะรุ่นพี่ปีสามตัวแสบคนนั้นล่ะก็ เธอกคงไม่ต้องมานั่งแก้แบบรอบที่สี่แบบนี้หรอก! คิดถึงหน้าทีไรเป็นต้องฮึดฮัดทุกที พาย... ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ หน้าตาดีระดับเดือนคณะแต่ปากคอเราะร้ายเป็นที่หนึ่ง ชอบโผล่มาป่วนเวลาเธอหัวร้อน แล้วก็ชอบทำเป็นรู้ดีไปเสียทุกเรื่อง ทั้งที่ความจริงเขาเรียนวิศวะ ไม่ใช่สถาปัตย์สักหน่อย! *Rrrr...* เสียงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์มือถือที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะเรียกความสนใจ มินก้มมองหน้าจอที่มีชื่อของ 'รุ่นพี่ตัวกวน' โผล่ขึ้นมาพร้อมข้อความแจ้งเตือนยาวเหยียด **P’Pie:** *เด็กดื้อแถวนี้ยังไม่นอนอีกเหรอครับ หรือว่ากำลังนั่งร้องไห้เพราะทำโมเดลพังอยู่* **P’Pie:** *ส่งรูปหน้าตาตอนกำลังจะร้องไห้มาให้ดูหน่อย เร็วๆ * **มิน:** *ยุ่งน่า! ใครจะร้องไห้กันคะ ฉันแค่นั่งมองแบบด้วยความรักต่างหากล่ะ!* **P’Pie:** *รักแบบไหนถึงได้ขมวดคิ้วจนหน้าผากจะผูกโบได้อยู่แล้วเนี่ย... เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะสิครับ* มินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงงทันทีที่อ่านข้อความล่าสุด เงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้องสมุดที่ว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟนีออนสีนวลส่องกระทบโต๊ะอ่านหนังสือเป็นหย่อมๆ รินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังง่ำอยู่กับการลงสีทัศนียภาพจนไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ *เงยหน้าทำไม? หรือว่าเขาแอบส่งสายสืบมาดู?* มินรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง **มิน:** *อย่ามาอำนะ! ดึกป่านนี้แล้วพี่ยังไม่นอนอีกหรือไง หรือว่างมากจนไม่มีอะไรทำ* **P’Pie:** *ว่างครับ... โดยเฉพาะเวลาที่จะมาดูแลเด็กดื้อแถวนี้* **P’Pie:** *หันไปมองตรงกระจกใสฝั่งระเบียงสิครับ คนเก่ง* หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ มินหันขวับไปมองบานกระจกใสบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงด้านนอก ความมืดมิดยามวิกาลสะท้อนภาพบรรยากาศภายนอก แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอกลับไม่ใช่ความมืดนั้น... ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทและกางเกงยีนส์เซอร์ๆ กำลังยืนพิงราวระเบียง มือข้างหนึ่งถือกระป๋องกาแฟกระป๋องโปรด ส่วนมืออีกข้างถือโทรศัพท์มือถือแนบหูไว้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทเสมอ ในตอนนี้กลับนิ่งสนิท ทว่าประกายในแววตากลับอ่อนโยนจนน่าประหลาด พาย... มาทำอะไรที่นี่ตอนตีสองครึ่งเนี่ยนะ! มินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับภาพตรงหน้า รินเงยหน้าขึ้นตามเสียงขยับตัวของเพื่อนก่อนจะอุทานเบาๆ "อุ๊ย... นั่นพี่พายวิศวะไม่ใช่เหรอแก มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้อ่ะ" ไม่อดทนรอให้เพื่อนสาวได้แซوต่อ มินรีบผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วสาวเท้าเดินดุ่มๆ ไปที่ประตูระเบียงทันที แรงผลักบานประตูกระจกทำให้ลมเย็นยามดึกปะทะเข้าที่ใบหน้าจนเส้นผมปลิวไสว "พี่พาย! มาทำอะไรที่นี่คะ ดึกป่านนี้แล้วคณะสถาปัตย์ไม่ใช่เซבןนะที่จะมาเดินเล่นตอนตีสอง!" เสียงหวานตวาดแหวใส่ทันทีที่เดินออกไปประชิดตัวร่างสูง แม้จะมีความตื่นตระหนกเจืออยู่ในน้ำเสียงก็ตาม พายไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากนิดๆ ตามสไตล์ ชายหนุ่มกวาดสายตามองสำรวจสภาพมอมแมมของคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ "ก็เป็นห่วงเด็กแถวนี้กลัวว่าจะอดนอนจนสติหลุดไปซะก่อน... เลยแวะเอาเสบียงมาส่ง" พูดจบก็ยื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลใบเล็กที่ซ่อนไว้ข้างหลังมาตรงหน้า มินก้มมองด้วยความงุนงง ข้างในมีนมจืดอุ่นๆ ขนมปังปิ้งเนยนม และลูกอมรสมิ้นต์ที่เธอชอบกินเวลาเครียด "ใครบอกให้พี่ซื้อมาเล่า... ฉันไม่ได้ขอสักหน่อย" มินเบี่ยงหน้าหนี พยายามซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมาให้พ้นจากสายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้น "ไม่ได้ขอ แต่พี่อยากให้... ผิดตรงไหนล่ะครับ" พายก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกนิดจนมินต้องถอยหลังไปชนราวระเบียง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นไอฝนจางๆ ลอยเข้าจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวมันชวนอึดอัดชอบกล แต่ทว่า... จังหวะที่มินเงยหน้าขึ้นสบตากับเขานั่นเอง ที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ดวงตาคมกริบของพายในยามนี้ไม่มีแววหยอกล้อหรือความกวนประสาทเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง ความมุ่งมั่น และ... ความห่วงใยที่ส่งผ่านออกมาอย่างชัดเจนจนหัวใจดวงน้อยสั่นไหว มือใหญ่เอื้อมออกมาช้าๆ มินสะดุ้งเฮือก ตั้งท่าจะถอยหนีแต่ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขากลับแตะเบาๆ ที่พวงแก้มข้างขวาที่มีรอยดินสอเปื้อนอยู่ "เลอะหมดแล้วเด็กโง่..." เสียงทุ้มต่ำเอמהแผ่วเบa น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนเสียจนมินรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง พายใช้นิ้วโป้งเกลี่ยรอยดินสอออกให้อย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าผิวเนียนๆ จะช้ำ มินยืนแข็งทื่อเป็นหิน สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก หัวใจเต้นโครมครามดังแข่งกับเสียงจิ้งหรีดข้างทาง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องหลบสายตาวับWawนั้น "พี่... พี่พาย..." "ตั้งใจทำงานเถอะครับมิน..." พายลดมือกลลง แต่สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "พี่รู้ว่าคนเก่งของพี่เก่งมากแค่ไหน... แบบนี้มันต้องออกมาดีที่สุดแน่ๆ" คำว่า 'ของพี่' ลอยวนอยู่ในโสตประสาทซ้ำไปซ้ำมา จนมินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นน้ำอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มยื่นถุงเสบียงใส่มือเธอ ยีหัวเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดูก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังกว้างและกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมที่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ มินยืนกอดถุงกระดาษแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอก้มมองสิ่งของในมือสลับกับมองตามแผ่นหลังที่กำลังเดินลับหายไปทางบันไดหนีไฟ ทว่า... สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นกระดาษสมุดร่างแบบแผ่นที่พายถือติดมือมาด้วยเมื่อครู่ มันร่วงหล่นอยู่ที่พื้นระเบียงใกล้ๆ กระถางต้นไม้ ด้วยความสงสัย มินจึงก้มลงหยิบมันขึ้นมาตั้งใจจะวิ่งตามไปคืน แต่พอคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกดู... ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด นั่นไม่ใช่กระดาษทดเลขทั่วไป... แต่มันคือภาพร่างสถาปัตยกรรมของอาคารที่เธอกำลังนั่งแก้หัวหมุนอยู่เมื่อครี้! ไม่ใช่แค่ร่างแบบธรรมดา แต่ทุกสัดส่วน ทุกเส้นโค้ง และมุมองศาที่เธอนั่งแก้มาสามชั่วโมง ถูกแก้ไขด้วยลายมือดินสอเฉียบคม พร้อมกับโน้ตข้อความกำกับด้วยลายมือตัวบรรจงที่อ่านแล้วทำเอาหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด *‘ตรงนี้ปรับองศาตามนี้นะครับเด็กดื้อ... พี่คอยมองอยู่เสมอนะ’* และที่มุมกระดาษด้านล่าง... มีข้อความตัวโตที่เขียนทับด้วยปากกาแดงเอาไว้ว่า... *‘สู้ๆ นะครับแฟนเด็กของพี่’* มินอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ นี่เขาแอบดูเธอทำงานตลอดเวลาเลยอย่างนั้นเหรอ?! แล้วไอ้คำว่าแฟนเด็กนี่มันอะไรกันเล่า! มินรีบควAโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา กดพิมพ์ข้อความด้วยความลนลานจนพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกเพื่อจะเอาเรื่องคนฉวยโอกาส **มิน:** *พี่พาย! นี่มันอะไรกันคะ ใครเป็นแฟนพี่ฟะ! แล้วแอบดูฉันทำงานตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย! ส่งรูปบ้าอะไรมาเนี่ยยยย!* นิ้วเรียวกดส่งข้อความออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความเขินอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ทว่า... พิมพ์ไปได้ไม่ทันไร เธอก็เพิ่งมารู้ตัวว่าเธอกดส่งผิดห้องแชท! ฉิบหายแล้ว... เธอกดส่งข้อความสารภาพความรู้สึกทั้งเขินทั้งโกรธนี้ เข้าไปในกลุ่มรวมเพื่อนสนิทภาควิชาที่มีทั้งรินและเพื่อนๆ อีกห้าคนรวมอยู่ด้วย! มินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก รีบกดปุ่มยกเลิกข้อความอย่างลิบลน แต่มือเจ้ากรรมดันสั่นจนกดพลาดไปโดนปุ่ม 'ลบสำหรับทุกคน' ช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น! หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งรัวติดต่อกันไม่ยั้งจากเพื่อนในกลุ่มที่เริ่มส่งสติกเกอร์ตาโตและข้อความแซวกลับมาทันที มินยืนแข็งทื่อ หน้าซีดเผือด ทำอะไรไม่ถูก ร่างกายชาดิกราวกับโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ... พายุลูกใหญ่กำลังจะเข้าเสียแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความป่วนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!