แผนการจารกรรม

"เล่นสนุกอะไรกันอยู่หรือคะ... ดูเหมือนว่าฉันจะมาทันงานเลี้ยงน้ำชาพอดีสินะ" น้ำเสียงนั้นหวานหยาดเยิ้ม ทว่ากลับเยียบเย็นเสียจนเศษฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างกลางห้องสมุดใต้ดินถึงกับหยุดนิ่ง เซเรนแทบไม่กล้าหายใจ เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมขึ้นตามไรผมในเสี้ยววินาที ขณะที่สมองอันปราดเปรื่องกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในการเอาตัวรอดจากสถานการณ์เฉพาะหน้า ด้านข้างของเธอ ลูซิอานขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงโปร่งแผ่ไอความเย็นยะเยือกออกมาอย่างสัญชาตญาณ มือเรียวยาวกุมด้ามไม้กายสิทธิ์แน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ร่างระหงของศาสตราจารย์ฝึกหัดรุ่นพี่ก้าวพ้นเงาสลัวของชั้นหนังสือโบราณออกมา รอยยิ้มประดับอยู่บนเรียวปาก ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายความรู้สึก เธอไม่ได้พกพาอาวุธเวทใดๆ ในมือ นอกจากสมุดบันทึกปกหนังสีเข้มเล่มหนึ่ง แต่นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เพราะมันหมายความว่าอาณาเขตเวทมนตร์รอบตัวรัศมีสามสิบเมตรถูกเธอกลืนกินและควบคุมไว้หมดแล้วโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย "ศาสตราจารย์เฮเลน..." เซเรนเปล่งเสียงออกมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก "พวกเราแค่... กำลังค้นคว้าทฤษฎีบทของเวทมนตร์ไร้ขอบเขตตามที่ท่านอธิการบดีมอบหมายค่ะ" "ค้นคว้า?" เฮเลนทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอระหง ดวงตาคู่คมกวาดมองแผ่นศิลาโบราณและแผนผังโครงสร้างสถาปัตยกรรมที่พวกเขากางเกงเกลื่อนอยู่บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ "ด้วยการถอดรหัสผ่านเกราะเวทป้องกันระดับเจ็ดของหอสมุดใต้ดินอย่างนั้นหรือคะ เซเรน... เด็กน้อยผู้ปราดเปรื่อง เธอคิดว่าฉันโง่เขลาขนาดนั้นเชียวหรือ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลูซิอานก้าวเข้ามาบังร่างของเซเรนไว้ครึ่งหนึ่ง แม้เขาจะเกลียดการพึ่งพาคนอื่นและมักจะหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของตระกูลเวทมนตร์ตกอับเพียงใด แต่สัญชาตญาณดิบก็บอกชัดเจนว่า หากปล่อยให้เฮเลนขยับตัวมากกว่านี้ พวกเขาจะไม่แม้แต่มีโอกาสได้เอ่ยคำสั่งเสีย "ถ้าท่านรู้แล้วว่าพวกเรากำลังทำอะไร... ท่านก็คงรู้สินคะว่าข้างล่างนั่นมีอะไรซ่อนอยู่" เซเรนตัดสินใจเดิมพัน เธอตัดสินใจก้าวออกมาจากด้านหลังของลูซิอาน สบตากับศาสตราจารย์สาวตรงๆ ความรู้สึกด้อยค่าที่เคยกัดกินหัวใจยามยืนท่ามกลางเหล่าชนชั้นสูงถูกปัดเปรื่องทิ้งไป เหลือเพียงความกระหายใคร่รู้และสัญชาตญาณของนักวิชาการผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ความงมงาย "ห้องนิรภัยชั้นใต้ดินที่ถูกผนึกด้วยศิลาเวทโบราณ... สถานที่ที่เก็บกวาด 'ความล้มเหลว' ของสถาบันแห่งนี้เอาไว้ทั้งหมด" เฮเลนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวจากแรงดันมานาที่มหาศาลจนอากาศรอบตัวส่งเสียงหวีดหวิว "เธอกล้ามากนะที่พูดถึงมัน..." เฮเลนก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินก้องกังวาน "ห้องนิรภัยนั่นไม่ใช่สถานที่สำหรับเด็กนักเรียน หรือแม้แต่ศาสตราจารย์ฝึกหัดอย่างพวกเธอ มันคือหลุมศพของความทะเยอทะยานที่ถูกลืมเลือน และผู้ใดก็ตามที่ก้าวล่วงเข้าไป... จะต้องชดใช้ด้วยวิญญาณ" "แต่พวกเราไม่ได้ต้องการจะไปทำลายมันค่ะ" ลูซิอานเอ่ยแทรกขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น "พวกเราแค่วิเคราะห์แล้วว่า พลังงานที่รั่วไหลออกมาจากห้องนิรภัยกำลังจะทำลายโครงสร้างทั้งหมดของสถาบัน หากไม่เข้าไปแก้ไขตอนนี้ อีกสามวันข้างหน้า... ทั้งอาคารหลักจะพังทลายลงมาทับทุกคนที่อยู่ที่นี่ รวมถึงตัวท่านด้วย" คำพูดของลูซิอานทำให้เฮเลนชะงักฝีเท้าลง นางมองหน้าเด็กหนุ่มผู้มีแววตาดื้อรั้นคู่นั้น ก่อนจะเบนสายตาไปที่เซเรนซึ่งพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น หลักฐานและสมการคำนวณที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะบ่งบอกความจริงอย่างไร้ที่ติว่าสิ่งที่พวกเขากล่าวมานั้นไม่ใช่การโกหกเพื่อเอาตัวรอด เฮเลนถอนหายใจยาวนาน แววตาที่เคยก้าวร้าวแปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนยากจะหยั่งถึง นางปิดสมุดบันทึกในมือลงเบาๆ เสียงปกหนังกระทบกันดังทึบในความเงียบ "พวกเธอนี่มัน... สร้างความปวดหัวให้ฉันได้ไม่เว้นแต่ละวันจริงๆ" เฮเลนส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นวาดเป็นวงอากาศ ปรากฏละอองแสงสีฟ้าครามลอยล่องออกมาเปิดเผยทางลับที่ถูกอำพรางไว้ด้วยภาพลวงตา "ถ้าอยากลงไปนัก... ก็ตามมาค่ะ เด็กดื้อทั้งสองคน" เซเรนและลูซิอานสบตากันชั่วพริบตา ทั้งคู่พยักหน้ารับโดยไม่ต้องเอ่ยวาจา ความร่วมมือที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ถูกหล่อหลอมขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหอสมุดใต้ดิน เบื้องหน้าของพวกเขาคือทางเดินหินลาดชันที่ทอดยาวลงสู่ความมืดมิด ไอร้อนและกลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณที่ถูกกักเก็บมานานนับร้อยปีโชยปะทะใบหน้า ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูทางเข้า แผ่นศิลาเบื้องหลังก็ปิดสนิทลงด้วยเสียงสนั่นหวั่นไหว ราวกับประตูสู่ขุมนรกได้ถูกปิดตายและไม่มีวันหวนกลับ ทางเดินแคบๆ มีเพียงคบเพลิงเวทมนตร์ที่เฮเลนจุดขึ้นนำทาง แสงสีส้มสลัวสะท้อนเงายาวทอดข้ามผนังหินที่สลักลวดลายอักขระโบราณ เซเรนกวาดสายตามองอักขระเหล่านั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ สมองของเธอบันทึกทุกรายละเอียด ร่องรอยการเสื่อมสลายของพลัง และทิศทางการไหลเวียนของมานาที่ถูกบีบอัดอยู่ภายใน "อักขระพวกนี้ไม่ใช่เวทป้องกันทั่วไป..." เซเรนพึมพำเบาๆ ขณะใช้นิ้วมือแตะห่างจากผนังเพียงไม่กี่มิลลิเมตรเพื่อสัมผัสแรงสั่นสะเทือน "มันคือ 'วงแหวนผนึกพันธนาการ' ที่ออกแบบมาเพื่อกดทับสิ่งมีชีวิตที่มีพลังเวทมนตร์บริสุทธิ์... ยิ่งมีพลังมาก ยิ่งถูกกดทับรุนแรง" "สมแล้วที่เป็นเธอ..." เฮเลนเดินนำอยู่เบื้องหน้าโดยไม่หันกลับมามอง แต่ริมฝีปากกลับประดับรอยยิ้มจางๆ "ห้องนิรภัยแห่งนี้ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อเก็บสมบัติ แต่มันสร้างขึ้นเพื่อ 'กักขัง' บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งสถาบันผู้หลงใหลในศาสตร์ต้องห้าม... ผู้ที่พยายามจะก้าวข้ามขอบเขตของมนุษย์ด้วยการกลืนกินมานาของคนรุ่นหลัง" ลูซิอานขมวดคิ้วแน่น มือข้างที่ถือไม้กายสิทธิ์กระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม "ถ้ามันอันตรายขนาดนั้น ทำไมถึงไม่มีใครในสภาสูงพูดถึงเรื่องนี้เลย?" "เพราะความโลภยังไงล่ะคะ คุณชายลูซิอาน" เฮเลนหยุดเดิน นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับทั้งสองคน แสงจากคคบเพลิงสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของนางจนเกิดเงาลึกลับ "อำนาจที่ได้มาจากการสูบฉุดพลังของคนอื่น คือสิ่งที่พวกตระกูลใหญ่โหยหามาตลอด... และตอนนี้ มีใครบางคนกำลังพยายามจะปลุกมันขึ้นมาอีกครั้ง" ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำถามใดเพิ่มเติม พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงและเศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน เสียงคำรามต่ำๆ ที่สะท้อนก้องมาจากเบื้องลึกราวกับเสียงร้องของสัตว์ประหลาดที่กำลังตื่นจากการหลับใหลยาวนานดังขึ้นเป็นระลอก *ครืนนน...!* ผนังหินเบื้องหน้าแยกออกอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นห้องโถงกว้างใหญ่ไพศาลที่ใจกลางมีแท่นหินมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ บนแท่นนั้น... มีลูกแก้วสีดำสนิทที่กำลังหมุนวนดูดกลืนแสงสว่างทั้งหมดรอบตัว และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ มีร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าแท่นหินนั้น... ร่างที่พวกเขารู้จักดีในฐานะอาจารย์ผู้ทรงเกียรติของสถาบัน "นั่นมัน... รองอธิการบดีแบร์นาร์ด!" เซเรนอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด ศาสตราจารย์แบร์นาร์ดหันกลับมามองผู้มาเยือนทั้งสาม รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏบนใบหน้า ดวงตาทั้งสองข้างกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องนิรภัย "มาช้าเสียจริงนะ... พวกหนูๆ ที่น่ารัก" แบร์นาร์ดเอ่ยขึ้น พร้อมกับสะบัดมือเบื้องหน้า สร้างกำแพงหนามเวทมนตร์สีดำสนิทพุ่งตรงเข้าใส่พวกเขาด้วยความเร็วสูง "ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็จงกลายเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมนี้เสียเถอะ!" *แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: เผชิญหน้ากับ "ผู้ทรยศแห่งสภาสูง" และหยุดยั้งพิธีกรรมกลืนกินมานา* *คำเตือน: เวลาในพื้นที่เหลือ 03:00 นาที ก่อนที่ห้องนิรภัยจะระเบิดและทำลายล้างสถาบันทั้งหมด* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เซเรนกับลูซิอานมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!