รอยร้าวที่ยากจะประสาน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับละอองเวทมนตร์สีม่วงเข้มที่ยังคงคุกรุ่นอยู่กลางอากาศ เศษซากศิลาของลานประลองทิศเหนือแตกร้าวเป็นทางยาวราวกับใยแมงมุม หยาดโลหิตสีแดงฉานหยดลงกระทบพื้นทีละหยด... ติ๋ง... ติ๋ง... เสียงนั้นดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเซเรน ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ "เซเรน... หนี... ไป..." เสียงกระซิบแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของลูซิอาน ร่างสูงโปร่งที่เคยยืนหยัดอย่างหยิ่งทะนงและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี บัดนี้กลับทรุดฮวบลงอิงแอบอยู่กับอ้อมแขนของเธอ แผ่นหลังกว้างชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ จากรอยแผลมหึมาที่เกิดจากการรับการโจมตีด้วย “หอกอัคคีทมิฬ” แทนเธอเมื่อไม่ถึงเสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้ เซเรนรู้สึกราวกับมีใครเอาค้อนหนักๆ มาทุบลงกลางอก สมองของเธอด้านชา ทฤษฎีเวทมนตร์นับร้อยนับพันที่เคยท่องจำได้อย่างแม่นยำ บัดนี้กระจัดกระจายหายเกลี้ยงอย่างไร้ร่องรอย สองมือเรียวสั่นเทาพยายามกดแผลที่หลังของเขาเพื่อห้ามเลือด แต่ยิ่งเธอกดมากเท่าไหร่ เลือดอุ่นๆ ก็ยิ่งทะลักออกมาตามร่องนิ้วมากเท่านั้น ความรู้เชิงทฤษฎีระดับศาสตราจารย์ที่เธอภาคภูมิใจนักหนa กลับไร้ประโยชน์สิ้นเชิงในวินาทีที่ความตายกำลังจะพรากคนตรงหน้าไป "อย่าพูดมากน่า ลูซิอาน! นายห้ามตายนะ... นายสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะโค่นตระกูลหลักให้ฉันดู!" เซเรนพยายามเค้นเสียงพูดออกไป แม้ว่าน้ำตาจะเอ่อล้นคลอหน่วยจนมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจน เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกด้อยค่าที่เธอเคยพยายามวิ่งหนีมาตลอดชีวิต กลับเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกไร้พลังในยามที่ต้องมองดูสหายร่วมรบแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา ลูซิอานปรือตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคู่คมที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขายกมือที่สั่นเทาขึ้นแตะแก้มเนียนของเธอเบาๆ รอยเปื้อนเขม่าและคราบเลือดทำให้ภาพตรงหน้าดูเจ็บปวดเกินกว่าจะบรรยาย "ฉัน... ไม่เคยผิดสัญญา... กับเธอ..." ลูซิอานฝืนยิ้มมุมปาก ทั้งๆ ที่ลมหายใจเริ่มติดขัด "แค่... อยากให้เธอ... ปลอดภัย..." "เจ้าโง่เอ้ย!" เซเรนคำรามปนเสียงสะอื้น เธอรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย หันกลับมามองสถานการณ์รอบตัว เจ้าอสูรกลายพันธุ์ระดับภัยพิบัติที่หลุดออกมาจากเขตหวงห้ามยังคงคำรามก้อง มันกำลังก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างกายของเซเรนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว แต่จิตวิญญาณภายในกลับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่ไม่เคยมีมาก่อน ถ้าทฤษฎีเวทมนตร์ปกติมันฆ่าแกไม่ได้... งั้นเธอก็จะสร้างมันขึ้นมาใหม่ตรงนี้ เดี๋ยวนี้! เซเรนค่อยๆ ประคองร่างของลูซิอานให้นอนราบกับพื้นอย่างระมัดระวังที่สุด เธอถอดเสื้อคลุมนักศึกษาของตนเองออกแล้วพับรองใต้ศีรษะให้เขา ดวงตาคู่สวยที่เคยฉลาดเฉลียวและสุขุม เปร่งประกายด้วยแสงสีฟ้าเจิดจ้าของพลังจิตใต้สำนึกที่ถูกปลุกเร้าถึงขีดสุด เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับอสูรยักษ์ตัวนั้นโดยไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ในเมื่อลูซิอานเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องความรู้และอนาคตของเธอ เธอก็จะใช้มันนี่แหละ... ฝังมันลงหลุมไปพร้อมกับความเย่อหยิ่งของเจ้าอสูรเดรัจฉาน! เซเรนหลับตาลง ดึงสติเข้าสู่แก่นแท้ของวงจรเวทมนตร์ไร้ขอบเขตที่เธอใช้เวลาศึกษามาแรมปี ปัญหาไม่ใช่การมีมานากล้าแกร่งหรือไม่ แต่มันคือการ "เข้าใจ" และ "แทรกแซง" โครงสร้างพื้นฐานของมานาในอากาศ ร่างกายของเธอเริ่มเรืองแสงสีทองอร่าม อักษรเวทโบราณนับพันตัวปรากฏขึ้นกลางอากาศรอบตัวเธอ หมุนวนด้วยความเร็วสูงราวกับพายุทอร์นาโด อสูรยักษ์คำรามลั่น มันพ่นลูกไฟมหึมาพุ่งตรงมายังเธอด้วยความเร็วแสง ทว่าเซเรนไม่แม้แต่จะขยับหลบ เธอลืมตาขึ้น นัยน์ตาสะท้อนประกายแสงสีครามคมกริบ "โครงสร้างที่สาม... การหักเหปฏิกิริยาธาตุ!" ตูมมม! ลูกไฟปะทะเข้ากับบาตรพลังงานที่มองไม่เห็น แรงระเบิดสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ แต่เซเรนกลับยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงราวกับเสาหิน เธอสะบัดมือขวาเบาๆ อักษรเวทพุ่งเข้าเกาะกุมร่างของอสูรยักษ์ราวกับโซ่ตรวนแห่งพันธนาการ มันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ยิ่งดิ้น โครงสร้างเวทมนตร์ที่เซเรนสร้างขึ้นก็ยิ่งบีบรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนเกล็ดหนาๆ เริ่มปริแตก ทว่า ในจังหวะที่ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังซากปรักหักพัง แปะ... แปะ... แปะ... เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของอสูรและเสียงหอบหายใจของเซเรน เงาร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทเดินออกมาจากหมอกควัน ใบหน้าภายใต้ฮู้ดถูกซ่อนไว้ในความมืด แต่กลิ่นอายเวทมนตร์ที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้บาดแผลของลูซิอานสั่นสะท้อน และทำให้วงจรเวทมนตร์ของเซเรนถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ "ช่างเป็นทฤษฎีที่งดงามและน่าสมเพชในเวลาเดียวกันเสียจริง... แม่หนู" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่บุคคลปริศนากวาดมือเพียงครั้งเดียว บาตรเวทมนตร์ของเซเรนก็สลายกลายเป็นฝุ่นผงในพริบตา และก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัวคมดาบสีดำสนิทก็ถูกจ่อตรงมาที่ลำคอของเธอโดยที่เธอไม่ทันมองเห็นการเคลื่อนไหวด้วยซ้ำ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมส่งใจให้เซเรนและลูซิอานในบทนี้มา ณ ที่นี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!