ศัตรูในคราบผู้คุม

"ตราประทับบนหลังมือของพวกเธอ ไม่ใช่สัญลักษณ์แห่งความสำเร็จ... แต่มันคือโซ่ตรวนที่ถูกถักทอขึ้นจากความโลภของสภาเวทมนตร์ต่างหากล่ะ" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงทดสอบใต้ดินชั้นที่เจ็ด แสงคริสตัลเวทมนตร์สีครามที่เคยส่องสว่างนวลตา บัดนี้ถูกย้อมด้วยเฉดสีเลือดอันน่าสะพรึงกลัว ไอความร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกของผนังหินแกรนิต กลิ่นอายของมานาที่ปนเปื้อนด้วยกลิ่นอายอันเน่าเฟะทำให้เซเรนต้องขมวดคิ้วแน่น สติปัญญาอันเฉียบแหลมและทฤษฎีเวทมนตร์นับพันบทในหัวกำลังประมวลผลสถานการณ์อย่างบ้าคลั่ง เซเรนก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย เธอกวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินความเสียหาย ผู้คุมสอบทั้งสามคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในชุดคลุมสีเงินบริสุทธิ์ บัดนี้ปลดผ้าคลุมออกเผยให้เห็นรอยสักรูปงูพันคบเพลิงสีดำสนิทที่ลำคอ—สัญลักษณ์แห่งกลุ่ม 'อัคนีทมิฬ' องค์กรใต้ดินที่ถูกประกาศว่าเป็นกบฏต่ออาณาจักรเมื่อสามปีก่อน "อาจารย์วอลter..." ลูซิอานพึมพำลอดไรฟัน ร่างสูงโปร่งก้าวขึ้นมาบังหน้าเซเรนโดยสัญชาตญาณ มือเรียวยาวเอื้อมไปกุมด้ามจับไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชาและระแวดระวังขั้นสุด "ท่านขายวิญญาณให้พวกมันตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่า... การสอบรอบนี้ตั้งแต่แรก เป็นแค่ฉากหน้าในการคัดเลือก 'ภาชนะ' ให้พวกมันกันแน่" วอลter หรืออดีตหัวหน้าผู้คุมสอบระดับ S ยิ้มเยาะจนมุมปากยกสูงขึ้น ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะวาวโรจน์ด้วยความบ้าคลั่ง เขาไม่ได้ปฏิเสธคำกล่าวหานั้น กลับผายมือออกกว้างราวกับกำลังต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์เข้าสู่คฤหาสน์ของตนเอง "ฉลาดมาก... สมกับที่เป็นทายาทคนสุดท้ายของตระกูลลูซิสที่หลงเหลืออยู่" วอลterหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเสียดสีและบาดลึก "โลกใบนี้ถูกครอบงำด้วยกฎเกณฑ์ที่ล้าหลังของสภาเวทมนตร์มานานเกินไปแล้ว พวกแกคิดจริงๆ หรือว่าการสอบภาคปฏิบัติที่จัดขึ้นในซากโบราณสถานแห่งนี้ เป็นเพียงการประเมินผลธรรมดา? ช่างไร้เดียงสาเสียจริง... เลือดเนื้อและมานาบริสุทธิ์ของพวกนักเรียนหัวกะทิอย่างพวกแกนี่แหละ คือกุญแจสำคัญที่จะปลดผนึก 'ประตูแห่งปฐพี' ออกมา!" ความกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากตัวของวอลter แรงกดดันทางเวทมนตร์ระดับมหาบัณฑิตทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก เซเรนรู้สึกเหมือนมีหินผานับตันกดทับลงบนบ่า แม้เธอจะไม่มีพลังเวทสายตรงในการสร้างเปลวไฟหรือสายฟ้าเหมือนคนอื่น แต่ทักษะการวิเคราะห์กระแสมานาของเธอกลับทำงานอย่างเต็มพิกัด ดวงตาสองข้างสะท้อนโครงสร้างเวทมนตร์สีแดงฉานที่กำลังแผ่ขยายเป็นวงกว้างบนพื้นห้อง *แย่แล้ว... วงเวทกักเก็บพลังงานถูกร่ายเสร็จสมบูรณ์ตั้งแต่ตอนที่เราก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว* เซเรนคิดในใจอย่างร้อนรน สมองทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อหาทางออก เธอลอบส่งสัญญาณมือลับตามตำราโบราณที่เคยศึกษาให้ลูซิอานเห็น—*รุกฆาตทางซ้าย จุดอ่อนอยู่ที่คริสตัลศิลาหลัก* ลูซิอานเหลือบสายตากลับมามองเล็กน้อยโดยไม่ต้องหันไปมอง เขารู้ใจคู่หูสาวคนนี้ดีแค่ไหน แม้ปากจะชอบเถียงกันในเรื่องทฤษฎีเวทมนตร์ไร้สาระ แต่ยามคับขัน ทั้งสองคนคือฟันเฟืองที่ขบกันได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด "ถ้าคิดจะใช้พวกเราเป็นเครื่องบูชาเซ่นสังเวยล่ะก็..." ลูซิอานเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น มานาสีเงินยวงเริ่มพวยพุ่งออกจากร่างของเขา ก่อตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมนับร้อยลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ "เกรงว่าฟันของพวกแก อาจจะแข็งไม่พอที่จะเคี้ยวพวกเราหรอกนะ!" สิ้นเสียงของลูซิอาน ร่างของเขาก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง ปะทะเข้ากับผู้คุมสอบคนแรกที่พุ่งเข้ามาขวางทาง ประกายไฟและละอองน้ำแข็งระเบิดกระจายไปทั่วทิศทาง เสียงโลหะปะทะกันและเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังสนั่นหวั่นไหว เซเรนไม่ได้ยืนดูอยู่เฉยๆ มือบางหยิบม้วนคัมภีร์เวทมนตร์โบราณที่เธอจดบันทึกสูตรคำนวณด้วยตัวเองออกมาจากกระเป๋าคาดเอว เธอกัดปลายนิ้วจนเลือดซึม แล้วบรรจงเขียนอักขระแก้ทางลงบนพื้นหินอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกลัว แต่สติสัมปชัญญะของเธอกลับคมกริบยิ่งกว่ามีดโกน *เป้าหมายไม่ใช่การเอาชนะพวกมันทั้งหมด... แต่คือการทำลายเสาค้ำยันมานาเพื่อยกเลิกเขตอาคม!* เซเรนพึมพำคาถาสั้นๆ ที่ดัดแปลงขึ้นเองจากทฤษฎีเวทมนตร์ไร้ขอบเขต มานาสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วของเธอ ก่อนจะพุ่งตรงไปยังคริสตัลศิลาหลักที่มุมห้อง ทว่า ในจังหวะนั้นเอง ผู้คุมสอบคนที่สามที่เร้นกายอยู่ในเงามาโดยตลอดก็พุ่งวาบมาปรากฏตัวเบื้องหน้าเธอ พร้อมกับคมดาบอาบยาพิษที่พุ่งตรงมายังลำคอของเธออย่างรวดเร็วเกินกว่าจะหลบพ้น! "เซเรน!" เสียงตะโกนอย่างตกใจของลูซิอานดังแว่วมาไกลเกินกว่าจะเข้ามาช่วยทัน ดวงตาของเซเรนเบิกกว้าง คมดาบพุ่งเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นเฉียบของความตาย แต่ทว่า ในวินาทีที่ความตายอยู่ห่างเพียงแค่คืบ พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ประตูเหล็กบานยักษ์ที่ปิดตายอยู่ด้านหลังห้องระเบิดออกเป็นจุล พร้อมกับร่างของบุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่... รอยยิ้มมุมปากของบุคคลปริศนาผู้มาใหม่ ทำให้หัวใจของเซเรนหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง "เล่นสนุกอะไรกันอยู่หรือคะ... ดูเหมือนว่าฉันจะมาทันงานเลี้ยงน้ำชาพอดีสินะ"