รอยร้าวในกำแพงสถาบัน

ตัวเลขสีแดงฉานยังคงเต้นระรัวสะท้อนอยู่ในม่านตาของเซเรน ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะที่ถูกตั้งเวลาไว้ล่วงหน้า ขณะที่ความเงียบงันระหว่างเธอกับลูซิอานหนาแน่นเสียจนแทบจะใช้มีดกรีดให้ขาดออกจากกันได้ "คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะไม่ถอยตอนนี้" ลูซิอานเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่กลับหนักแน่นจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ไหล่กว้างภายใต้เสื้อคลุมสีเข้มขยับเล็กน้อยยามที่เขาหันมาสบตาเธอนิ่ง ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวในดวงูสีรัตติกาลคู่นั้น มีเพียงประกายความท้าทายอันดุDดิบและพร้อมจะเดิมพันทุกอย่างด้วยชีวิต เซเรนเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือเวทมนตร์ที่ยังคงส่งสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่หูผู้เย่อหยิ่งคนนี้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "คนที่ถอยก่อนต่างหากที่เป็นผู้แพ้... นำทางฉันไปสิ ลูซิอาน" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม เป็นรอยยิ้มที่หา 7 ได้ยากยิ่ง และมันทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูอันตรายขึ้นไปอีกหลายเท่า ลูซิอานพยักหน้ารับสั้น ๆ ก่อนจะหมุนตัวนำทางเธอเดินลึกเข้าไปในเขาวงกตของสถาบันเวทมนตร์อาร์케니아ที่นักเรียนทั่วไปไม่มีวันได้สัมผัส ยิ่งพวกเขาเดินลึกเท่าไหร่ บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความโอ่อ่าหรูหราของหอคอยศิลาขาวและกระจกสีคริสตัลค่อย ๆ เลือนหาย ถูกแทนที่ด้วยผนังหินเก่าคร่ำคร่าที่ชื้นแฉะและมีคราบตะไคร่น้ำเกาะหนาเตอะ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นอากรเน่าเฟะของเวทมนตร์ที่เสื่อมสลายลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศจนเซเรนต้องยกมือขึ้นปิดจมูกเบา ๆ "ที่นี่คือ..." เซเรนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความตก At ทรุดโทรมของสถาบันชั้นในถูกเปิดเผยต่อหน้าเธออย่างไม่น่าเชื่อ เสาหินรับน้ำหนักมีรอยร้าวลึกจนเห็นโครงสร้างเหล็กด้านในที่ขึ้นสนิมเขรอะ พื้นทางเดินเป็นหลุมเป็นบ่อ และที่น่ากลัวที่สุดคือกระแสมานาที่ไหลเวียนอยู่ในบริเวณนี้ มันไม่ใช่มานาที่บริสุทธิ์และสงบเหมือนเขตการเรียนการสอนด้านบน แต่มันคือมานาที่บิดเบี้ยว ปั่นป่วน และเต็มไปด้วยเศษซากพลังงานดิบที่ถูกขับทิ้ง "เขตชั้นในส่วนลึก... หรือที่พวกสภาสูงพยายามซุกซ่อนไว้ใต้พรมอันสวยงาม" ลูซิอานหยุดเดินแล้วหันมาอธิบาย น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความเย้ยหยัน "สถานที่ที่นักเรียนชนชั้นสูงผู้สูงส่งเหล่านั้นไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ หรือต่อให้รู้ พวกเขาก็เลือกที่จะเมินเฉย เพราะมันไม่สวยงามพอที่จะอวดอ้างใครได้" เซเรนใช้ปลายนิ้วแตะลงบนรอยร้าวของผนังหินสัมผัสเย็นเฉียบและเปียกชื้นส่งตรงผ่านผิวหนัง ทฤษฎีเวทมนตร์มากมายที่เธอเคยท่องจำและวิเคราะห์เริ่มทำงานในหัวทันที เธอหลับตาลงเพื่อสัมผัสคลื่นความถี่ของมานาที่รั่วไหล "โครงสร้างการป้องกันของสถาบันกำลังพังทลายจากข้างใน" เซเรนลืมตาขึ้น แววตาฉายประกายความตื่นตระหนก "ไม่ใช่เพราะความเก่าแก่ตามกาลเวลา... แต่มันมีบางอย่างกำลังดูดกลืนแกนกลางมานาของที่นี่ไปทีละนิด" "ฉลาดมาก สมกับที่เป็นศาสตราจารย์ฝึกหัดของฉัน" ลูซิอานเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความชื่นชม "และต้นตอของการดูดกลืนนั้น มันซ่อนอยู่หลังประตานี้" เขาก้าวเข้าไป 7 ประตูไม้บานใหญ่ที่ถูกปิดตายด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์หนาเตอะ สัญลักษณ์โบราณถูกสลักไว้บนเนื้อไม้เพื่อกักขุมพลังบางอย่างเอาไว้ ทว่าบัดนี้ สัญลักษณ์เหล่านั้นกลับเปล่งแสงสีแดงกะพริบถี่ ๆ สอดคล้องกับตัวเลขถอยหลังบนข้อมือของเซเรนอย่างน่าประหลาด เซเรนก้าวเข้าไปใกล้ประตูบานนั้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เธอรู้ดีว่าการเปิดประตูบานนี้อาจหมายถึงการปลดปล่อยภัยพิบัติที่อาจทำลายสถาบันทั้งสถาบัน หรืออาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาทั้งหมดที่เธอตามหา แต่ในฐานะคนที่มีความรู้เชิงทฤษฎีระดับศาสตราจารย์ เธอกลับต้านทานความอยากรู้อยากเห็นนี้ไม่ได้ "ช่วยฉันแกะสลักอักขระปลดผนึกหน่อยสิ ลูซิอาน" เซเรนหยิบแท่งศิลาเวทมนตร์ออกมาจากกระเป๋าคาดเอว ดวงตาส่อประกายความมุ่งมั่น "เราจะเปิดมันไปด้วยกัน" ลูซิอานมองหน้าเธอนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นประสานพลังเวทของเขาร่วมกับเธอ รัศมีสีเงินยวดยานแผ่พุ่งออกจากปลายนิ้วของชายหนุ่มเข้าประสานกับไอเวทสีครามจาง ๆ ของเซเรน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วโถงทางเดินอันมืดมิด ทว่าในวินาทีที่อักขระตัวสุดท้ายถูกปลดออก และโซ่ตรวนเวทมนตร์หลุดร่วงลงสู่พื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ประตูไม้บานใหญ่ก็ค่อย ๆ แง้มเปิดออกด้วยเสียงเอี๊ยดอาร์ดชวนขนหัวลุก ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึกเมื่อไอหมอกสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกของประตู พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าหลายร้อยเสียงที่ดังระงมอยู่ในโสตประสาท ราวกับมีดวงวิญญาณนับร้อยกำลังกรีดร้องอยู่เบื้องหลังความมืดมิดนั้น และก่อนที่เซเรนจะทันได้ตั้งตัว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานทั่วทั้งเขตชั้นในก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงประกาศระบบที่ดังขึ้นในหัวของเธออย่างชัดเจน— [เตือนภัยระดับวิกฤต: ผนึกแห่งบรรพกาลถูกทำลายโดยสมบูรณ์] [ตรวจพบการตื่น 7 ของ "บรรพบุรุษผู้ถูกลืม" - สิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติที่ไม่อาจประเมินค่าได้] [ภารกิจลับระดับ SSS อัปเดต: จงเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของสิ่งที่กำลังก้าวออกมาจากความมืดภายใน 60 วินาที] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ