ทฤษฎีไร้เวท

“ถ้าคิดว่าหน้ากากโลหะกากๆ นั่นจะทำให้ฉันถอยล่ะก็... คงต้องบอกว่าคุณประเมินทายาทตระกูลสแตรทฟอร์ดต่ำเกินไปแล้วค่ะ” เซเรนสวนกลับทันควัน เสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าสะท้อนก้องในห้องวิจัยใต้ดินที่อับชื้น กลิ่นอายของสนิมเหล็กและผงมานาเข้มข้นลอยอบอวลจนแสบจมูก ร่างใต้หน้ากากโลหะชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสสีอำพันที่ลอดผ่านช่องหน้ากากหรี่แคบลงอย่างพิจารณา ก่อนที่เสียงหัวเราะต่ำทุบจะหลุดออกมาจากลำคอของอีกฝ่าย มันไม่ใช่เสียงเยาะเย้ย แต่เป็นความบันเทิง—ความบันเทิงของผู้ล่าที่เพิ่งค้นพบว่าเหยื่อในกรงไม่ได้มีดีแค่เสียงร้อง เซเรนไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว นิ้วเรียวบางภายใต้ถุงมือเวทมนตร์ดีดเข้าที่แผ่นศิลาอักขระตรงหน้าอย่างแม่นยำ เส้นสายพลังงานสีฟ้าครามที่เคยบิดเบี้ยวและพะวงกลับสว่างวาบขึ้นด้วยความเร็วระดับพายุหมุน ทฤษฎีที่เธอสกัดมันออกมาจากเศษเสี้ยวความทรงจำและตรรกะอันเฉียบคม ทำหน้าที่ราวกับกรรไกรตัดเส้นลวดระเบิด *เปรี๊ยะ!* กลุ่มควันสีเทาลอยฟุ้งขึ้นมากลบรัศมีรอบตัว บุคคลปริศนาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แรงปะทะของอักขระที่ถูกแก้ทางอย่างสมบูรณ์แบบส่งผลให้แผงป้องกันรอบห้องสั่นสะเทือน ลูซิอานที่ยืนกอดอกพิงผนึกหินอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีเดียวที่ความเย่อหยิ่งทระนงในตัวทายาทตระกูลเวทมนตร์ตกอับผู้นั้นถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง ไม่มีมานา... ไม่มีแม้แต่ประกายแสงของธาตุพื้นฐาน แต่เธอกลับใช้ "ตรรกะบริสุทธิ์" รื้อถอนโครงสร้างเวทระดับสูงได้ด้วยมือเปล่า “เธอ...” ลูซิอานเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบกลับเจือความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด “ทำแบบนั้นได้อย่างไร? วงแหวนอักขระบทนั้นถูกผูกไว้ด้วยกฎอภิปรัชญาโบราณ ต่อให้เป็นศาสตราจารย์ฝึกหัดทั่วไป ก็ต้องใช้เวลาคำนวณอย่างน้อยสามวันไม่ใช่หรือไง?” เซเรนไม่ตอบทันที เธอปัดฝุ่นออกจากปลายแขนเสื้ออย่างใจเย็น สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างใต้หน้ากากที่ตอนนี้ยืนนิ่งสนิท ท่าทีผ่อนคลายเมื่อครู่เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวัง “สามวันมันสำหรับคนที่มีสมองไว้ประดับบารมีค่ะ คุณสแตรทฟอร์ด” เซเรนปลายตามองคู่หูจำเป็นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มบางเบາอย่างเหนือกว่า “แต่สำหรับฉัน... รูปแบบพวกนี้มันก็แค่อัลกอริทึมที่มีบั๊กเต็มไปหมด แค่รู้ว่าต้องแก้บรรทัดไหน มันก็พังทลายลงมาได้ง่ายกว่าการพลิกฝ่ามือเสียอีกค่ะ” คนใต้หน้ากากโลหะค่อยๆ ยกมือขึ้นแตะปีกหมวกคลุมศีรษะ ชั่วขณะนั้น บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความกดอากาศต่ำ ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนทั้งสาม “น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ” เสียงแหบพร่าลอดผ่านหน้ากากออกมา คราวนี้มันฟังดูจริงจังขึ้น “เด็กสาวไร้สายเลือดเวทมนตร์บริสุทธิ์จากหอคอยปลายแถว กลับมองทะลุกลไกการผนึกของอารยธรรมโบราณได้... สมแล้วที่ ‘อาจารย์’ ฝากความหวังไว้กับเธอนะคะ, เซเรน” เซเรนสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบ คำว่า *‘อาจารย์’* พุ่งชนโสตประสาทอย่างจัง หอคอยเวทมนตร์แห่งนี้มีความลับดำมืดซ่อนอยู่ และเธอกำลังเดินเข้าสู่ใจกลางพายุโดยไม่รู้ตัว ทว่า ก่อนที่เซเรนจะทันได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม แผ่นดินใต้เท้าก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นผงบนเพดานร่วงกราวลงมา บันทึกโบราณบนโต๊ะศิลาขยับเคลื่อนด้วยแรงสั่น ประหนึ่งมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังตื่นขึ้นจากหลุมศพใต้ดินที่ลึกยิ่งกว่านี้ ลูซิอานพุ่งตัวเข้ามาประชิดตัวเซเรนโดยสัญชาตญาณ มือแกร่งคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น ดวงตาสีเทาเข้มกวาดมองไปรอบห้องด้วยความตื่นตัว ขณะที่บุคคลใต้หน้ากากโลหะกลับหัวเราะร่าออกมาเสียงดังลั่น ก่อนจะถอยหลังดิ่งลงไปในรอยแยกของพื้นที่เพิ่งปริแตกออกอย่างไร้เสียง รอยแยกนั้นไม่ได้นำไปสู่ความมืดมิด แต่มันกลับส่องแสงสีม่วงอมแดงเข้มข้น รัศมีอันตรายระดับที่ทำให้ผิวหนังชาหนาแผ่ซ่านขึ้นมาทันที เบื้องล่างรอยแยกนั้น... เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและน่าสะพรึงกลัวกำลังก้าวขึ้นมาทีละก้าว พร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์โบราณที่กดทับจนลมหายใจสะดุด และในเสี้ยววินาทีที่แสงจากรอยแยกสาดกระทบผนังห้อง ระบบแจ้งเตือนโปร่งใสสีทองที่เซเรนคุ้นเคยก็เด้งปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างกะทันหัน โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับหายนะ ‘ผู้พัดพายหายนะแห่งปฐพี’ กำลังตื่นจากการหลับใหล] [เงื่อนไขบังคับ: สำเร็จภารกิจฉุกเฉิน ‘ทางรอดเดียวของทฤษฎีไร้เวท’ ภายใน 180 วินาที มิฉะนั้น พื้นที่ทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตและสูญสลายถาวร] เซเรนก้มมองตัวเลขถอยหลังที่กำลังกระพริบเป็นสีแดงฉานตรงหน้า สลับกับมองหน้าลูซิอานที่หันมาสบตาเธอนิ่ง—ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความท้าทายในดวงตาของคู่หูที่พร้อมจะเดิมพันด้วยชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับทฤษฎีบ้าคลั่งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ