ประกาศรายชื่อผู้สืบทอด

กลิ่นอายของโลหะไหม้เกรียมและคราบเขม่าสีเทาบนอัฒจันทร์หินแกรนิตยังคงคละคลุ้งอยู่ในหอประชุมใหญ่แห่งสถาบันอาคมคาถาออเคเดีย เสียงปรบมือเกรียวกราวเพิ่งจะเงียบลงไปไม่นานนัก แทนที่ด้วยความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านมาจากเหล่าคณาจารย์บนระเบียงชั้นบน เซเรนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแผงวงจรรูนเวทที่แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ในมือเรียวบางของเด็กสาวมีชิ้นส่วนศิลามานาที่หลอมละลายจนเสียรูปทรง ดวงตาสีไพลินเข้มกวาดมองผลคะแนนเรืองแสงสีทองที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ—ตัวเลขที่ปรากฏอยู่นั้นสร้างความตื่นตะลึงให้แก่ผู้คนรอบข้าง จนแม้แต่เสียงกระซิบกระซาบยังต้องเงียบเสียงลง *เก้าสิบแปดจุดห้าคะแนน* ตัวเลขสูงสุดในประวัติศาสตร์การสอบรอบแรกของภาคทฤษฎีประยุกต์ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเซเรนกลับไม่ใช่ความสำเร็จอันน่าภาคภูมิใจนี้ ร่างสูงโปร่งของลูซิอานที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ไม่ไกลกำลังส่งสายตาคมปลาบมาให้ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อน ทั้งคำถาม ความประหลาดใจ และเงาปริศนาบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก "เธอทำได้อย่างไรกัน เซเรน" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นหินก้องกังวาน "รูนเวทบทนั้นถูกออกแบบมาให้ลัดวงจรตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกของการปลดปล่อยมานา แต่เธอกลับ... เปลี่ยนทิศทางการไหลเวียนของกระแสเวทมนตร์ด้วยมือเปล่า โดยไม่ต้องใช้ไม้เท้าคาถาเลยสักนิด" เซเรนปรายตามองคู่หูผู้มีอดีตอันมืดมน ก่อนจะมุมปากจะยกย้ำขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "นายรู้ดีอยู่แล้ว ลูซิอาน... เวทมนตร์ไม่ได้จบลงแค่ตำราที่พวกเขาสอนเรามา การคำนวณความหนาแน่นของมานาต่างหากคือความจริงแท้" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนถูกขัดจังหวะลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาจากโถงทางเดินด้านหลัง แสงเงาจากคบเพลิงวูบไหวตามแรงลมที่พัดผ่าน เผยให้เห็นร่างของศาสตราจารย์ผู้คุมสอบประจำสนาม—มาסטרโวลแตร์ ผู้ชายผู้สวมผ้าคลุมสีเทาเข้มปกปิดใบหน้าเกือบครึ่งแถบ และมักจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยทุกครั้งที่การทดลองสิ้นสุดลง เซเรนหรี่ตาลงทันที สมองกลไกอันฉลาดเป็นกรดเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว เธอสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างตั้งแต่รอบคัดเลือกแล้ว มือซ้ายของโวลแตร์มักจะมีคราบผงสีเงินของแร่ 'สตาร์ดัสต์' ติดอยู่—ซึ่งเป็นแร่ต้องห้ามที่ใช้ในการควบคุมจิตใจและสะกดรอยกระแสมาตรระดับสูง และที่สำคัญที่สุดคือ รอยแผลเป็นรูปกางเขนสามแฉกที่หลังมือขวาของเขา มันตรงกับสัญลักษณ์ในบันทึกโบราณเกี่ยวกับ 'กลุ่มเงาอัคคี' ที่ล่มสลายไปเมื่อสิบปีก่อนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน "ผลการประเมินรอบแรกสิ้นสุดลงแล้ว..." เสียงแหบพร่าของโวลแตร์ดังขึ้น ราวกับจงใจกดให้ต่ำลงเพื่อไม่ให้คนรอบข้างได้ยิน ชายวัยกลางคนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเซเรน ระยะห่างเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายความเย็นเยือกราวกับลมหนาวพัดมาจากหลุมศพโชยแตะนาสิก "เธอมีความสามารถที่น่าสนใจมาก... เซเรน เด็กน้อยผู้มองเห็นทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าตำรา" "ขอบพระคุณสำหรับคำชมค่ะ ศาสตราจารย์" เซเรนตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ร่างกายไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย แม้หัวใจจะเต้นระส่ำด้วยความระแวง เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อคลุมนักศึกษาให้เรียบร้อยเพื่อซ่อนอาการสั่นเทาเล็กน้อยที่ปลายนิ้ว "แต่ฉันคิดว่า สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าความสามารถของฉัน คือเหตุผลที่แท้จริงเบื้องหลังการปรับลดระดับความยากของรูนเวทในวินาทีสุดท้ายต่างหากล่ะคะ" โวลแตร์ชะงักไปชั่วพริบตา ดวงตาใต้ฮู้ดสีเข้มหรี่แคบลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนลูซิอานที่ยืนอยู่ด้านข้างต้องขยับตัวเข้ามาบังหน้าเซเรนโดยสัญชาตญาณ มือของเด็กหนุ่มเอื้อมไปแตะด้ามจับมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมอย่างเงียบเชียบ "ระวังปากของเธอให้ดี เด็กสาว" โวลแตร์กระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก "บางความลับ... รู้มากไปก็มีแต่จะทำให้มีอายุสั้นลง" ก่อนที่สถานการณ์จะตึงเครียดไปมากกว่านั้น เสียงระฆังประกาศผลรอบแรกก็ดังสนั่นกังวานไปทั่วทั้งสถาบัน แสงสว่างวาบจากศิลาประกาศรายชื่อตรงกลางห้องโถงพวยพุ่งขึ้นสู่เพดาน รายชื่อผู้ผ่านเข้ารอบสิบคนสุดท้ายปรากฏขึ้นทีละชื่อ ท่ามกลางเสียงฮือฮาของเหล่านักเรียนชนชั้นสูงที่ต่างพากันมองมาด้วยสายตาริษยาและไม่ยอมรับ ชื่อของเซเรนอยู่ในลำดับที่หนึ่งอย่างสมศักดิ์ศรี ตามมาด้วยลูซิอานในลำดับที่สอง ทว่าสิ่งที่ทำให้เซเรนต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ คือรายชื่อในลำดับที่สิบ—ลำดับสุดท้ายของผู้ที่ได้สิทธิ์ผ่านเข้ารอบลึก *ชื่อนั้น... ไม่ควรจะอยู่ที่นี่* มันคือชื่อของบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปจากเหตุการณ์เพลิงไหม้หอสมุดหลวงเมื่อสามปีก่อน บุคคลที่เป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาพลังเวทไร้ขอบเขตของเธอเอง ในวินาทีที่เซเรนกำลังจะก้าวเข้าไปดูให้แน่ใจ แสงไฟทั่วทั้งห้องโถงก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกสิ่งในพริบตา เหลือเพียงเสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นที่เบื้องหลัง ชิดติดใบหูของเธอ "ยินดีต้อนรับสู่เกมจริง... เซเรน" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!