เสียงเพลงที่สื่อใจ

เสียงสบถพรวดพราดของเพื่อนสนิทในชมรมที่เปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะเมื่อครู่ ยังคงทิ้งคลื่นความอึดอัดไว้กลางห้องซ้อมดนตรีเก่าๆ ของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ สมุดโน้ตปกหนังสีน้ำตาลเข้มเล่มนั้น—สมุดที่พริมาบังเอิญทำตกไว้เมื่อสองวันก่อน และเธอกำลังจะยื่นมือไปแย่งกลับมา—ตอนนี้กลับถูกคีย์คว้าหมับด้วยมือเดียว ปลายนิ้วเรียวยาวของมือกีตาร์หนุ่มกดทับลงบนหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยรอยขีดฆ่าและบรรทัด 5 เส้นที่ยังเขียนไม่เสร็จดี "ไม่ต้องดู... มันรก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ใบหน้าคมคายกลับเบือนหนีไปอีกทาง สันกรามคมขึ้นเป็นสันนูนชัดเจนจากแรงขบกรามโดยธรรมชาติ "ส่งมานะคีย์ นายไม่มีสิทธิ์มาถือวิสาสะอ่านสมุดของคนอื่น" พริมาเชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตหรี่มองเจ้าของร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งคืบอย่างจับผิด แม้ริมฝีปากบางจะเม้มแน่นเพื่อซ่อนความประหม่าที่พุ่งพล่านอยู่ในอกก็ตาม "ใครว่าผมถือวิสาสะ" คีย์หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาสีนิลคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยาก "คุณทำตกไว้ที่โต๊ะประชุมสภา นึกว่าของสาธารณะซะอีก... อีกอย่าง ประธานชมรมโต้วาทีฝีปากกล้าอย่างคุณ เขียนอะไรไว้ในนี้บ้างล่ะ ถึงได้ทำหน้าเหมือนโดนจับได้ว่าแอบไปปล้นธนาคารแบบนั้น" "ฉันไม่ได้..." พริมาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เธอไม่อยากเสียฟอร์มให้ผู้ชายปากเสียคนนี้เห็นเป็นอันขาด "ฉันแค่จดบันทึกประเด็นโต้แย้งสำหรับแมตช์หน้า... คืนมาเถอะน่า!" เธอยื่นมือออกไปหวังจะคว้าสมุดเล่มนั้นคืน แต่ทว่า... คีย์กลับพลิกข้อมือหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเปิดพลิกหน้ากระดาษไปถึงหน้าที่เขาใช้เวลาเกือบครึ่งค่ำคืนเมื่อวานนี้ในการเรียบเรียงมันขึ้นมา หน้ากระดาษที่ไม่มีตัวหนังสือสักตัว มีเพียง "คอร์ดกีตาร์" และ "โน้ตดนตรี" ที่ถูกเขียนด้วยลายมือหนักแน่นเป็นเอกลักษณ์ คีย์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก้าวถอยหลังไปหยิบกีตาร์โปร่งตัวโปรดที่พิงอยู่กับขาตั้งขึ้นมาสะพายอย่างไร้ความลังเล ดวงตาคมจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของหญิงสาวนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวในห้องซ้อมเงียบงันลงทันที ราวกับโลกทั้งใบถูกกดปุ่มหยุดเวลา เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นระรัวแข่งกับจังหวะเข็มนาฬิกา *แป้ก...* เสียงปลายนิ้วดีดสายกีตาร์เบาๆ เป็นสัญญาณเตือน ท่วงทำนองแรกถูกบรรเลงขึ้นอย่างนุ่มนวล ผิดกับภาพลักษณ์แบดบอยกวนประสาทที่เธอคุ้นเคยโดยสิ้นเชิง เสียงดนตรีจากกีตาร์โปร่งตัวเก่ากังวานก้องไปทั่วห้อง มันไม่ใช่เพลงร็อกหนักหน่วงที่เขาชอบเล่นบนเวทีประกวด แต่เป็นเพลงช้าที่มีความเร็วระดับ Moderato จังหวะเนิบนาบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ โน้ตแต่ละตัวถูกร้อยเรียงอย่างประณีต ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวของใครคนหนึ่ง... คนที่มักจะเชิดหน้าเถียงเขาไม่เคยยอมแพ้ คนที่แบกความคาดหวังของคนรอบข้างไว้จนหลังแทบหัก แต่ไม่เคยยอมร้องไห้ให้ใครเห็น พริมายืนแข็งทื่อ ราวกับถูกสะกดด้วยมนต์คาดไม่ถึง ริมฝีปากที่เคยเตรียมคำพูดคมคายไว้โต้เถียงกลับหนักอึ้งจนอ้าปากไม่ขึ้น ความหมายของตัวโน้ตและคอร์ดดนตรีที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ มันชัดเจนเสียจนเธอไม่ต้องแปลความหมายอะไรอีกเลย—นี่คือบทเพลงที่เขาแต่งขึ้นเพื่อเธอ เพื่อตอบโต้ข้อถกเถียงในใจของเธอโดยที่เธอไม่ต้องเอ่ยปากสักคำ สายตาสองคู่ประสานกันนิ่งนาน ท่ามกลางเสียงดนตรีที่ค่อยๆ เบาลงจนเหลือเพียงเสียงกังวานแผ่วเบาของสายกีตาร์เส้นสุดท้าย คีย์หยุดเล่น เขาลดกีตาร์ลงช้าๆ ก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวที่ยืนนิ่งค้างจนแผ่นหลังเกือบชิดติดผนังห้อง "เถียงเก่งนักไม่ใช่เหรอ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังขึ้นใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านข้างแก้มเนียน "แล้วทำไมตอนนี้ถึงเงียบไปล่ะ ประธานพริมา" พริมากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระร้ำจนแทบจะกระดอนหลุดออกมานอกอก ความซึนและความปากแข็งที่เคยมีพังทลายลงในพริบตาเมื่อสบเข้ากับแววตาไหววับที่เต็มไปด้วยความรู้สึกจริงจังอย่างที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็นมาก่อน เธอกำมือแน่น พยายามจะเค้นเสียงโต้กลับเพื่อรักษาฟอร์ม "ฉัน... ฉันแค่กำลังคิดอยู่ต่างหากว่านายแอบขโมยความคิดฉันไปแต่งเพลงได้ยังไง..." คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิดทำให้มุมปากหนาของคีย์กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและทำเอาคนมองใจสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ เขายื่นสมุดโน้ตเล่มนั้นคืนให้ พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบเดียว "อยากฟังท่อนฮุกที่ยังไม่ได้แต่งต่อไหมล่ะ..." คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มทิ้งปมความรู้สึกที่แขวนคนฟังไว้บนเส้นด้าย "แต่มีข้อแม้ว่า... คุณต้องตอบคำถามของผมด้วยความสัตย์จริงก่อน ว่าหัวใจของคุณตอนนี้กำลังเต้นตรงกับจังหวะเพลงของผมหรือเปล่า" ยังไม่ทันที่พริมาจะทันได้อ้าปากตอบคำถามที่สั่นคลอนความรู้สึกถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "ไอ้คีย์! อาจารย์เรียกมึงด่วนเลยว่ะ บอกว่าเรื่องโปรเจกต์ด่วนจี๋!" เสียงตะโกนของเพื่อนร่วมคณะดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับลูกบิดประตูกำลังถูกหมุนเปิดออกอย่างรวดเร็ว... ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" เสมอมานะครับ