ความลับหลังคอร์ดดนตรี

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณมีเจตนาคุกคามประธานชมรมโต้วาที และเตรียมรับหมายศาลจำลองข้อหาละเมิดความเป็นส่วนตัวได้เลยครับ… เอ้ย ไม่ใช่! ข้อหาบุกรุกพื้นที่ทางความคิดต่างหาก!" เสียงกระซิบที่พยายามกดให้ต่ำที่สุดลอดไรฟันของพริมาดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องเก็บอุปกรณ์ดนตรีเก่าหลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ กลิ่นอับชื้นของฝุ่นและกระดาษโน้ตเก่าๆ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มบนเสื้อช็อปสีกรมท่าที่อยู่ห่างจากปลายจมูกเธอไม่ถึงคืบ เหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ที่เกือบทำให้ทั้งคู่ต้องโป๊ะแตกต่อหน้ากรรมการชมรมคนอื่น จบลงด้วยการที่คีย์ควחוตัวเธอหลบเข้ามาในมุมอับหลังตู้เก็บเครื่องดนตรีเหล็กขนาดใหญ่ มือหนาของพ่อหนุ่มวิศวะปากเสียคนนั้นยังคงทาบอยู่บนผนังไม้ด้านหลังศีรษะของเธอ เป็นการกักตัวแบบ *Body Block* ที่ต่อให้พริมามีวาทศิลป์ระดับแชมป์ประเทศไทย ก็ไม่อาจหาเหตุผลร้อยแปดมาอ้างเพื่อผลักเขาออกไปได้ในระยะประชิดขนาดนี้ คีย์ไม่1พูดอะไรสักคำ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วเข้มจ้องมองเธอเขม็ง ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดหน้าผากทำให้สมองอันปราดเปรื่องของประธานชมรมโต้วาทีรวนเรจนแทบประมวลผลไม่ทัน "ถอยไปสิ, คีย์" พริมาเอ่ยเสียงลอดไรฟันอีกครั้ง พยายามเชิดปลายคางขึ้นเพื่อรักษาฟอร์มความเย่อหยิ่ง แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวรากับกลองชุดในเพลงร็อกอินดี้ "หรือว่าสมองวิศวะของคุณประมวลผลคำสั่ง 'ถอยหลัง' ไม่เป็น ต้องให้ฉันเขียนโค้ดภาษาซีส่งไปให้ดูด้วยไหม?" "ปากเก่งจังนะครับ" ในที่สุดริมฝีปากหยักลึกที่มักพ่นคำพูดกวนประสาทใส่เธอก็ขยับ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชầmๆ ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิกเนื้อแน่นๆ บนแขนเขาสสักที "แต่ก่อนจะสั่งให้คนอื่นถอย... ช่วยสำรวจตัวเองก่อนดีกว่าไหมครับคุณประธาน ว่าทำไมตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำขนาดนั้น หรือว่ากลัว... กลัวว่าผมจะทำอะไรคุณในที่มืด?" "บ้าสิ!" พริมาสวนกลับทันควัน หน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความอายที่ถูกจับandจับไต๋ได้ "ฉันไม่ได้กลัวคุณ! ฉันแค่... เหม็นกลิ่นอับในห้องนี้ต่างหากเล่า!" "อ๋อ เหม็นกลิ่นอับ" คีย์ลากเสียงกวนประสาท ดวงตาพราวระยับกวาดมองใบหน้าเนียนที่พยายามหลบสายตา "แต่หน้าแดงแจ๋แบบนี้ สงสัยภูมิแพ้ฝุ่นของคุณคงรุนแรงมากสินะครับ... พริมา" เขายิ่งขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนพริมาต้องรีบดันแผงอกกว้างของเขาไว้ด้วยสองมือ แต่แทนที่ร่างสูงจะถอย เขากลับใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วรวบขึ้นไปแนบกับผนังข้างศีรษะ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามผ่านเนื้อผ้า จังหวะนั้นเอง สายตาของพริมาก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งที่เสียบอยู่กระเป๋าเสื้อช็อปด้านซ้ายของคีย์ มันไม่ใช่โน้ตเพลงสากลทั่วไป แต่เป็นลายมือเขียนหวัดๆ ด้วยปากกาหมึกซึมสีดำ เป็นคอร์ดกีตาร์ที่ถูกแก้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระดาษยับยู่ยี่ แต่ทว่า... ท่วงทำนองในหัวของเธอกลับเชื่อมโยงโน้ตเหล่านั้นเข้าด้วยกันโดยอัตโนมัติ *Cmaj7 – Am7 – Dm7 – G7...* มันคือคอร์ดเพลงเดียวกับท่วงทำนองกีตาร์โปร่งลึกลับที่เธอบังเอิญได้ยินลอดออกมาจากห้องซ้อมดนตรีชั้นสามเมื่อสัปดาห์ก่อน และเป็นทำนองเดียวกับที่วนเวียนอยู่ในหัวเธอมาหลายคืนจนนอนไม่หลับ! พริมาชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ลืมความใกล้ชิดอันตรายเมื่อครู่ไปเสียสนิท เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงตรงๆ อย่างลืมตัว "นี่... หรือว่าคุณ..." คีย์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าจางหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบคล้ายคนมีความลับที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว เขาก็กลับมาตีหน้าตายสวมเกราะป้องกันความรู้สึกตามสไตล์เดิม "อะไรของคุณครับ? จ้องหน้าผมแบบนี้ ตกหลุมรักความหล่อของหนุ่มวิศวะเข้าแล้วหรือไง" เขาแกล้งทำเป็นเฉไฉ น้ำเสียงกวนๆ ถูกงัดออกมากลบเกลื่อนพิรุธ "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ, คีย์!" พริมาหรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์ด้วยสมองอันฉลาดเฉียบคม "โน้ตเพลงในกระเป๋าเสื้อคุณ... คอร์ดเพลงนั้น... ทำนองที่คุณเพิ่งฮămเบาๆ ตอนที่เราอยู่ในห้องประชุม... คุณเป็นคนแต่งเพลงนั้นใช่ไหม? คนที่ใช้นามแฝงว่า 'C-minor' ในเว็บลงเพลงใต้ดินคนนั้น... คือคุณใช่ไหม?!" ชื่อนามแฝงที่หลุดออกจากปากพริมาทำให้คีย์นิ่งงัดไปอย่างแท้จริง ร่างสูงชะงักค้าง แววตาที่มักจะซ่อนความกวนประสาทไว้ภายใต้มาดนิ่ง ตอนนี้กลับฉายแววความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด ความลับที่เขาซ่อนไว้ไม่ให้ใครในคณะหรือชมรมรู้ เพราะกลัวภาพลักษณ์ "หนุ่มวิศวะสายดาร์ก ปากร้าย" จะพังทลาย กลับถูกผู้หญิงปากจัดคนนี้ขุดคุ้ยขึ้นมาจนหมดเปลือกในเวลาไม่ถึงสิบนาที! "คุณพูดเรื่องอะไร ผมไม่เห็นรู้เรื่อง" คีย์รีบปฏิเสธเสียงแข็ง ชักมือออกจากการกักตัวเธอแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าเรียบเฉยแต่หูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "ไม่ต้องมาทำเป็นไขสỏเลย!" พริมาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาบ้าง ดวงตาคมกาวจ้องมองจับผิดราวกับอัยการกำลังซักฟอกจำเลย "ท่าทางเลิกลั่กแบบนั้น ปฏิเสธไม่เนียนเลยนะท่านวิศวะ! คนอย่างคีย์ มือกีตาร์ตัวท็อปของคณะ ที่ภายนอกทำตัวเหมือนสนใจแต่เรื่องเครื่องยนต์กลไกและวงจรไฟฟ้า แต่ลับหลังกลับแอบแต่งเพลงรักหวานเลี่ยนซะจนคนฟังใจละลายเนี่ยนะ... โลกต้องรู้เรื่องนี้แน่!" "พริมา!" คีย์เผลอขึ้นเสียงนิดหน่อยเมื่อโดนจี้จุดเข้าเต็มเปัก มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าแขนเธอไว้เพื่อห้ามไม่ให้เธอพูดต่อ "อย่าแม้แต่จะคิดเอาเรื่องนี้ไปล้อเล่นในสภานักศึกษาเด็ดขาดนะ ไม่งั้นผม..." "ไม่งั้นคุณจะทำไมล่ะ?" พริมายิ้มเยาะอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เชิดหน้าท้าทาย "จะฟ้องร้องฉันด้วยข้อหาอะไรดีล่ะครับ? ข้อหาล่วงละเมิดลิขสิทธิ์ทางหัวใจงั้นเหรอ?" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งการเชือดเฉือน เคมีที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันทำให้พื้นที่แคบๆ ในห้องเก็บอุปกรณ์ดูร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น คีย์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ระหว่างความหงุดหงิดที่ถูกจับไต๋ได้ กับความรู้สึกบางอย่างที่เต้นเร้าอยู่ในอกอย่างควบคุมไม่ได้ ทว่า ก่อนที่ปากร้ายๆ ของคีย์จะได้โต้เถียงอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยของกรรมการชมรมคนอื่นๆ ก็ดังใกล้เข้ามาที่หน้าประตูห้องเก็บอุปกรณ์ *"เฮ้ย แก สรุปเอกสารงบประมาณงานดนตรี-โต้วาทีรอบมหา'ลัยนี่วางไว้ไหนวะ เห็นอาจารย์บอกว่าต้องใช้พรุ่งนี้เช้า..."* เสียงของรุ่นพี่ในชมรมดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูที่กำลังจะถูกหมุนเปิดออก! คีย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ในสถานการณ์คับขันที่ไม่มีทางเลือกอื่น และถ้ามีใครมาเห็นพวกเขาสองคนอยู่ในสภาพซอกหลืบชิดติดกันแบบนี้... ภาพลักษณ์ประธานชมรมโต้วาทีผู้ทรงเกียรติกับมือกีตาร์วิศวะจอมหยิ่งคงได้กลายเป็นข่าวซุบซิบหน้าเพจมหาลัยภายในห้านาทีแน่นอน! ไม่ทันที่พริมาจะได้ตั้งตัว คีย์ก็ตัดสินใจคว้าข้อมือเรียวของเธอด้วยความเร็วแสง ออกแรงดึงร่างบางเข้าหาตัวอีกครั้งอย่างแรง จนพริมาเซถล่มตกลงไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างช่วยไม่ได้ ร่างสูงหมุนตัวพาเธอมุดลึกลงไปหลังชั้นวางตู้เหล็กที่ถูกบังด้วยม่านพลาสติกทึบแสงเก่าๆ มือหนาข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้ล้ม ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปปิดปากระบายความตกใจของหญิงสาวไว้สนิท แนบชิดจนลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในความมืดสลัว เสียงบิดลูกบิดประตูดัง *คลิก!* พร้อมกับแสงไฟนีออนสว่างวาบขึ้นสาดส่องเข้ามาในห้อง... หัวใจของพริมาเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าเสียงกลองชุด ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมเข้มของคีย์ที่อยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น ในความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น นิ้วอุ่นๆ ที่ทาบอยู่บนริมฝีปากของเธอกดน้ำหนักลงเบาๆ เป็นเชิงสั่งให้เงียบสนิท พร้อมกับสายตาคู่คมที่ส่งสัญญาณเตือนภัยอย่างชัดเจน—*ถ้าส่งเสียงออกไปล่ะก็... ตายกันหมดแน่* และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ปลายนิ้วของคีย์เลื่อนหลุดจากริมฝีปากของเธอช้าๆ สัมผัสอุ่นร้อนที่ลากผ่านผิวเนื้ออ่อนทำให้พริมาสะท้านไปทั้งร่าง ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอลืมหายใจยิ่งกว่าความลับเรื่องเพลงรัก ก็คือเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ข้างใบหูของเธอในระยะประชิด ชนิดที่ทำให้หัวใจซึนๆ ของเธอสั่นคลอนจนแทบควบคุมไม่อยู่ *"ถ้าอยากรู้ว่าผมแต่งเพลงนั้นให้ใคร..."* เสียงทุ้มต่ำกระซิบกระเจิงสติ ขยับเข้ามาจนริมฝีปากหยักแทบจะแนบชิดกับใบหูของเธอ *"พรุ่งนี้เที่ยงตรง... ที่ดาดฟ้าตึกวิศวะ... มาฟังคำตอบด้วยตัวเองสิครับ... ประธานพริมา"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบยบินไปกับจังหวะหัวใจของคีย์และพริมาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!