เมื่อความปากเก่งทำพิษ

เสียงสายสะพายกีตาร์กระทบกับหัวเข็มขัดโลหะดัง “กริ๊ก” ในห้องซ้อมดนตรีใต้ถุนตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศรอบตัวอึมครึมจนแทบจะเอามีดโกนมาเฉือนตัดอากาศได้ กลิ่นอับชื้นของพรมเก่าและฝุ่นผงจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่ติดเสื้อแจ็คเก็ตหนังของใครบางคน แต่สิ่งที่น่าอึดอัดกว่าบรรยากาศ คือสายตาคมกราบของคีย์ที่จ้องเขม็งมายังร่างเพรียวบางของประธานชมรมโต้วาทีผู้ยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทีไม่สะท้านสะเทือน “พูดจบหรือยังครับคุณประธานพริมา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว มันไม่ใช่ความโกรธแบบตะโกนโกลาหล แต่เป็นความนิ่งสนิทก่อนพายุใหญ่จะพัดถล่ม คีย์วางกีตาร์โปร่งตัวโปรดลงบนขาตั้งอย่างทะนุถนอม ผิดกับแรงอารมณ์ในแววตาที่กำลังลุกโชนเป็นไฟ พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยัน เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการเป็นนักโต้วาทีที่ไม่เคยยอมจำนนให้ใคร ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะน่ากลัวแค่ไหนก็ตาม “ทำไมคะ หรือว่าสิ่งที่ฉันพูดมันตรงกับความจริงจนรับไม่ได้?” พริมาจงใจใช้คำพูดเชือดเฉือน “คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร คีย์? แค่ดีดกีตาร์เก่งหน่อย ทำตัวเท่ไปวัน ๆ แล้วคิดว่าคนอื่นจะต้องคอยวิ่งตามจังหวะที่คุณเคาะหรือไง? น่าสมเพชนะที่ต้องมานั่งรอความสนใจจากคนที่แม้แต่ความรับผิดชอบยังไม่มี” กึก! คีย์ชะงักไปชั่ววินาที มือหนาที่กำลังจะหยิบขวดน้ำบนโต๊ะหยุดค้างกลางอากาศ สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด คนอย่างคีย์... ปากร้ายมาทั้งชีวิต ไม่เคยแคร์คำพูดใครหน้าไหน แต่พอคำพูดพวกนั้นหลุดออกมาจากปากผู้หญิงที่เขาเผลอมอบจังหวะหัวใจให้โดยไม่รู้ตัว มันกลับคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกตรง ๆ “เธอคิดว่าฉันทำทั้งหมดนี่... เพื่อเรียกร้องความสนใจจากใครอย่างนั้นเหรอ?” คีย์สาวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีกรุ่นโกรธทำให้พริมาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ แต่หญิงสาวก็ยังไม่วายที่จะเชิดหน้าสู้ สายตาดื้อรั้นไม่มีทีท่าว่าจะยอมลดราวาศอก แม้หัวใจดวงน้อยจะเริ่มเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความมั่นใจ “ก็ใช่น่ะสิ!” พริมาสวนกลับเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความหวั่นไหว “ถ้าไม่ได้อยากเรียกร้องความสนใจ แล้วทำไมต้องทำตัวมีปัญหา วุ่นวายกับชีวิตฉันนักเล่า! ฉันมีงานโต้วาทีระดับภูมิภาคที่ต้องรับผิดชอบ ไม่ได้มีเวลามาเล่นเกมไล่จับความรู้สึกกับผู้ชายปากเสียอย่างคุณหรอกนะ!” “พริมา!” คีย์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน มือหนายื่นไปทาบลงบนผนังด้านข้างศีรษะของเธอ เป็นการกักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันจนรับรู้ได้ถึงความรุ่มร้อนในอก คีย์ก้มมองคนตัวเล็กกว่า แววตาที่มักจะกวนประสาทหรือซ่อนความรู้สึกไว้หลังรอยยิ้มมุมปาก ตอนนี้กลับมีแต่ความผิดหวังและคุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมแทบไม่อยู่ “ปากเธอนี่มัน... น่าจับมาจูบให้หายดีนัก!” ประโยคคำรามลอดไรฟันทำให้พริมาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปถึงตาตุ่ม ความชาแล่นริ้วไปทั่วใบหน้าจนรู้สึกร้อนผ่าว เธอไม่คิดว่าคนอย่างคีย์จะกล้าพูดจาอุกأงแบบนี้ใส่หน้ากันตรง ๆ “คุณ... ทุเรศ!” พริมาด่ากลับเสียงสั่น พยายามผลักแผงอกกว้างออกไป แต่คีย์กลับนิ่งราวกับกำแพงหิน พละกำลังของเธอน้อยนิดเกินกว่าจะขยับคนตัวโตได้แม้แต่น้อย “ใช่ ฉันมันทุเรศ!” คีย์ก้มหน้าลงมาอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราด “แล้วเธอล่ะพริมา... เคยใช้สมองโง่ ๆ ของตัวเองคิดดูบ้างไหม ว่าที่ฉันยอมเสียเวลามานั่งดีดกีตาร์บ้า ๆ นี่ เพื่อซ้อมเพลงประกอบการนำเสนอของชมรมเธอ ทั้ง ๆ ที่ฉันเกลียดการแข่งขันพวกนี้เข้าไส้... มันเพราะอะไรกันแน่!” คำพูดของคีย์ทำเอาพริมานิ่งงิ่งไป สมองประมวลผลคำพูดเหล่านั้นด้วยความเร็วสูง ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนด้วยความไม่เข้าใจ “ก็... ก็เพราะอาจารย์บังคับไม่ใช่เหรอ...” เสียงของพริมาแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มร่นถอยเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาจริงจังที่ไม่มีแววของการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย “อาจารย์บังคับเหรอ?” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเจือความตัดพ้ออย่างชัดเจน “เธอมันฉลาดแค่เรื่องบนเวทีโต้วาทีจริง ๆ พริมา แต่เรื่องหัวใจคน... เธอบอดสนิท” บรรยากาศในห้องซ้อมเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่า ๆ ที่ส่งเสียงฮัมเบา ๆ คีย์ยังคงกักขังเธอไว้ด้วยอ้อมแขน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่สะสมมานาน และก่อนที่พริมาจะทันได้เรียบเรียงคำพูดเพื่อโต้แย้งอะไรกลับไป ดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของชายหนุ่ม ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยประกายความเจ็บปวดลึกซึ้งที่สั่นไหวอยู่ในดวงตาสีนิลคู่นั้น คีย์หลับตาลงช้า ๆ ราวกับกำลังอดกลั้นบางสิ่งบางอย่างที่หนักหนา ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ถ้าปากเก่งนัก... งั้นก็ลองฟังเสียงหัวใจฉันดูสิ ว่ามันกำลังเล่นคอร์ดอะไรอยู่” คีย์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีก จนริมฝีปากหยักแทบจะแนบชิดกับขอบใบหูที่ขึ้นสีแดงก่ำของเธอ พริมาตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายสั่นเทาด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์ กลิ่นอับของห้องซ้อมจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นอายความเป็นตัวตนของคีย์ที่โอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นระส่ำจนแทบจะหลุดออกมานอกอกนั้นเอง แอ๊ด... เสียงประตูกระจกบานเลื่อนด้านนอกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของรุ่นน้องในชมรมที่ตะโกนแทรกเข้ามาขัดจังหวะ “พี่พริมาคะ! แย่แล้วค่ะ! อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกประชุมด่วนเรื่องงบประมาณชมรม... เอ๊ะ! ขอโทษค่ะ! หนูไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะนะคะ!” พริมาสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต เธอออกแรงผลักอกคีย์เต็มแรงจนชายหนุ่มเซถอยหลังไปสองก้าว หญิงสาวหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วก้าวพรวด ๆ เดินเลี่ยงผ่านรุ่นน้องออกไปจากห้องซ้อมทันทีโดยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมาสบตาคีย์อีก คีย์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือหนายกขึ้นเสยผมลวก ๆ อย่างหัวเสีย เขามองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งหนีหายไปลับตา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นมาน้อย ๆ อย่างจนปัญญา “ให้ตายเธอนี่มัน... หนีเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะพริมา” แต่ทว่า... ในจังหวะที่คีย์กำลังจะหันไปเก็บกีตาร์ สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นพรม ใกล้กับจุดที่พริมา站อยู่เมื่อครู่ เขาเดินไปก้มลงหยิบมันขึ้นมาคลี่ดูด้วยความสงสัย ข้อความลายมือหวัด ๆ แต่คุ้นตาปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น... และมันทำให้มือหนาที่ถือกระดาษอยู่ถึงกับสั่นเทา หัวใจกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น เมื่อตระหนักได้ว่าความลับที่เขาพยายามซ่อนไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา... กำลังจะถูกเปิดเผยโดยเจ้าตัวแสบที่เพิ่งวิ่งหนีเขาไปเมื่อครู่! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทนี้นะครับ