ช่องว่างที่เริ่มเล็กลง

"ถ้ายังเถียงไม่ขึ้น ก็เงียบไปซะ จะได้เอาเวลาไปคิดเรื่องดีเบต ไม่ใช่มานั่งเถียงเรื่องไร้สาระกับฉันตรงนี้" น้ำเสียงห้วนจัดของพริมาไม่ได้ทำให้คีย์สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงในชุดช็อปวิศวะสีเข้มที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องจางๆ ตรงปลายแขนเสื้อ กำลังใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะไม้ในห้องซ้อมดนตรีใต้ตึกคณะสถาปัตย์เป็นจังหวะสามช่ากวนประสาท สายตาคมปลาบมองเอกสารในมือเธอสลับกับใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความหงุดหงิด "ใครไร้สาระครับ ประธานพริมา" คีย์ลากเสียงกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นมักเป็นชนวนระเบิดชั้นดีให้คนตรงหน้าเลือดขึ้นหน้า "ผมแค่ทักว่าใต้ตาคุณดำเป็นแพนด้าขนาดนี้ กลัวว่ากรรมการโต้วาทีวันงานจริงเขาจะนึกว่าชมรมเราส่งผีดิบมาประชันวาทศิลป์ซะอีก" "ปากแบบนี้นี่แหละที่สมควรโดนเย็บด้วยแม็กซ์กระดาษ" พริมาตบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เธอสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความอ่อนล้าที่อีกฝ่ายดันตาไวสังเกตเห็น ความจริงคือเธอนอนไม่หลับมาสามคืนติดต่อกันแล้ว ปมปัญหาเรื่องความคาดหวังของครอบครัวที่อยากให้เธอสอบชิงทุนเรียนต่อต่างประเทศหลังจบปีสองกำลังบีบหัวใจจนหายใจไม่ออก แต่เธอกลับเลือกที่จะแบกมันไว้คนเดียวโดยไม่ยอมปริปากบอกใคร... รวมถึงไอ้หนุ่มวิศวะปากเสียคนนี้ด้วย ห้องซ้อมดนตรีแคบๆ กลับเงียบลงทันทีเมื่อคีย์วางกีตาร์โปร่งสีไม้เก่าๆ ลงบนขาตั้ง เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของเขาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบนั้น "โอเค ยอมรับก็ได้ว่าวันนี้ปากหมาไปหน่อย" พริมาหันขวับกลับมามองทันที ดวงตากลมโตฉายแววหลงandงงงวยอย่างปิดไม่มิด ปกติแล้วคนอย่างคีย์ไม่มีทางยอมรับความผิดของตัวเองง่ายๆ ยิ่งเป็นเรื่องการกวนประสาทเธอด้วยแล้ว เขามักจะมีประโยคตอกกลับเจ็บๆ คืนมาเสมอ แต่วันนี้... เขากลับยอมจำนนด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่เจือความจริงจังไว้อย่างประหลาด "นายกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าคีย์ ถึงพูดจาแปลกๆ" พริมาหรี่ตามองอย่างระแวง "ไม่ได้กินอะไรแปลก... แค่ขี้เกียจเห็นคนแถวนี้ทำฟอร์มเก่งทั้งที่ข้างในจะแตกเป็นเสี่ยงๆ อยู่แล้ว" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะที่เธอนั่งอยู่จนพริมาต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นสบู่หอมสะอาดลอยแตะจมูก "เลิกแบกโลกไว้คนเดียวสักวันมันจะตายไหมคุณ" "นายไม่เข้าใจหรอกคีย์..." พริมาหลุบตาลงต่ำ มองรอยขีดข่วนบนโต๊ะไม้เพื่อหลบสายตาที่พยายามทะลุทะลวงเข้ามาถึงก้นบึ้งหัวใจ "ถ้าฉันไม่ทำ... ใครจะทำล่ะ แม่คาดหวังไว้เยอะมาก ทุกคนคิดว่าฉันต้องสมบูรณ์แบบเสมอ..." "แล้วทำไมต้องแคร์สายตาคนอื่นมากกว่าความรู้สึกของตัวเองวะ" ไดอะล็อกห้วนสั้นแต่ทรงพลังหลุดออกมาจากปากของหนุ่มวิศวะ คีย์ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ มือหนาเอื้อมไปหยิบปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาปรอบหน้าผากเนียนของเธอออกอย่างเบามือ โดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้ตั้งตัว "ถ้าเหนื่อยนัก ก็แค่พัก... ไม่เห็นต้องฝืนทำตัวเป็นเหล็กกล้าตลอดเวลาเลย" หัวใจของพริมาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาที่แตะโดนผิวแก้มแผ่วเบาสร้างกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความแข็งกร้าวที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองพังทลายลงในพริบตา น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บกดมานานนับเดือนเหมือนทำนบแตก "นาย... นายมันบ้าคีย์" เสียงของเธอสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งทิฐิที่มีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังอ่อนแอและต้องการใครสักคนโอบกอด คีย์ไม่พูดอะไรต่อ เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ เลื่อนมือมาคว้าข้อมือเรียบเนียนของเธอมากุมไว้หลวมๆ ก่อนจะหยิบปิ๊กกีตาร์ขึ้นมาดีดโน้ตตัวแรกช้าๆ ท่วงทำนองเพลงอะคูสติกนุ่มนวลและอ่อนโยนถูกบรรเลงขึ้นโดยไม่มีเนื้อร้อง แต่มันกลับก้องกังวานและเยียวยาความรู้สึกพังๆ ของพริมาได้ดีกว่าคำพูดเป็นล้านคำ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงกีตาร์โปร่งและไออุ่นจากฝ่ามือของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่กัดตลอดกาล พริมาค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้เสียงดนตรีซึมซับเข้าไปในหัวใจที่กำลังสั่นไหว ช่องว่างระหว่างเขากับเธอบทนี้ค่อยๆ เลือนหายไปทีละนิดอย่างเงียบงัน ทว่า ในขณะที่ความโรแมนติกกำลังก่อตัวขึ้นและกำแพงในใจของพริมาเริ่มพังทลายลงอย่างราบคาบ... เสียงผลักประตูกระจกหนาหนักของห้องซ้อมก็ดัง "ปัง!" ขึ้น พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก และประโยคถัดมาที่หลุดจากปากของคนๆ นั้นก็ทำเอาทั้งคีย์และพริมาต้องผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกันด้วยความตกใจ "พริมา! แย่แล้ว! อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกตัวเธอที่ห้องพักอาจารย์... เรื่องผลคะแนนทุนต่อต่างประเทศถูกยกเลิกกะทันหัน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทนี้ด้วยกันนะครับ