ความหึงที่ไร้ข้ออ้าง

"คุณจะยืนบื้ออยู่ที่เดิมอีกนานไหม หรือต้องให้ผมปูพรมแดงต้อนรับคุณถึงจะยอมก้าวเข้ามาในห้องทำงานของผม?" เสียงของคินน์เย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองจากแปลนอาคารที่กางอยู่บนโต๊ะร่างแบบ ปล่อยให้มินนี่ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตูห้องทำงานที่เปิดค้างไว้ บรรยากาศในห้องอัดแน่นไปด้วยความกดดันจนลมหายใจของเธอแทบจะติดขัด มินนี่เม้มปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้กำลังตีรวนอยู่ในอก มันไม่ใช่แค่ความกลัว แต่มันคือความหงุดหงิดที่ประทุขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เมื่อเห็นเขานั่งทำหน้านิ่งเหมือนรูปปั้นไร้หัวใจ ทั้งที่เหตุการณ์เมื่อครู่ที่เขาเดินไปส่งพนักงานบัญชีคนสวยที่ล็อบบี้—แถมยังดู 'ใส่ใจ' ผิดปกติ—มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีเศษหนามตำอยู่ในใจ "ถ้างานในมือมันหนักจนคุณไม่อยากเห็นหน้าคนอื่น ก็บอกมาตรงๆ ค่ะ ไม่เห็นต้องแสดงท่าทางเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันแบบนี้" มินนี่โต้กลับ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยความรั้น คินน์ชะงักปลายดินสอที่กำลังขีดเขียนลงบนกระดาษไข เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้าที่ตอนนี้กอดอกแน่น สายตาของเขาคมกริบดุจมีดโกนที่พร้อมจะเฉือนทุกคำพูดที่ไร้เหตุผลของเธอให้ขาดกระจุย "คนอื่น?" คินน์ทวนคำ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ทำให้เขากลายเป็นยักษ์ขยายในสายตาของเธอ เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวดูมั่นคงและทรงอำนาจ "คุณกำลังหมายถึงใคร? พนักงานบัญชีที่คุณยืนจ้องหน้าเขาราวกับจะทำสงครามตอนอยู่หน้าลิฟต์นั่นน่ะหรือ?" มินนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ใครจ้อง! ฉันแค่... ฉันแค่จะเอาเอกสารไปส่งให้พี่เขา แต่เห็นคุณยืนคุยด้วยแล้วดูมีความสุขดี เลยไม่อยากขัดจังหวะโปรเจกต์ 'กวนประสาท' ของคุณก็เท่านั้น" "มีความสุข?" คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้มินนี่อยากจะซัดหน้าเขาสักที "คุณกำลังจะบอกว่าคุณโกรธ เพราะเห็นผมคุยกับคนอื่น? นี่คือข้ออ้างที่เอาไว้ใช้กลบเกลื่อนความบกพร่องของงานที่ทำไม่เสร็จตามกำหนดหรือยังไง มินนี่?" "ฉันไม่ได้โกรธ!" เธอเถียงทันควัน ก่อนจะหลบสายตาที่พุ่งตรงมาเหมือนต้องการจะอ่านใจกันถึงก้นบึ้ง "งั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองผม" คินน์ก้าวเข้ามาประชิดจนร่างของเธอถอยกรูดไปชนกับบานประตูที่เปิดค้างไว้ เขาวางมือยันบานประตูไว้ข้างศีรษะเธอ กักขังเธอไว้ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมกับกลิ่นสะอาดของกระดาษและหมึกพิมพ์จางๆ อบอวลอยู่รอบตัวเธอ จนมินนี่รู้สึกใจสั่นไหวอย่างรุนแรง "คินน์... คุณจะทำอะไร" เธอพึมพำ พยายามดันแผงอกเขาออก แต่เขากลับยิ่งขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "ผมก็แค่จะดูว่า 'ความโกรธที่ไร้ข้ออ้าง' ของคุณน่ะ มันจะแสดงออกมายังไง" คินน์โน้มตัวลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความแหบพร่าที่สั่นประสาท "ถ้าคุณไม่มีเหตุผลที่โกรธ งั้นผมขอเดา... คุณหึงใช่ไหม?" "บ้า! ใครจะไปหึงคุณ คนเผด็จการแบบคุณเนี่ยนะ?" "งั้นทำไมมือคุณต้องสั่นตอนที่ผมก้าวเข้ามาใกล้?" คินน์ไม่รอคำตอบ เขาใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาที่สว่างไสวไปด้วยความต้องการบางอย่างที่ปิดไม่มิด "บอกผมมาสิ... ว่าไอ้อาการที่เหมือนคนอยากจะร้องไห้แต่ทำเป็นปากดีเนี่ย มันเพราะอะไรกันแน่?" มินนี่เม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโกรธตัวเองที่เถียงเขาไม่ออก เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกเจ็บแปลบที่อกขนาดนี้ตอนเห็นเขายิ้มให้คนอื่น มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มันเกินกว่าหน้าที่งาน มันเกินกว่าฐานะน้องฝึกงานกับหัวหน้า... แต่ก่อนที่คินน์จะทันได้รุกคืบไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงจนทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกัน "ขอโทษนะครับคุณคินน์... พอดีลูกค้าจากโครงการคอนโดฯ วีไอพีโทรมาบอกว่า 'คุณพลอย' ที่คุณเพิ่งคุยด้วยที่ล็อบบี้เมื่อกี้ กำลังจะยื่นข้อเสนอขอเปลี่ยนตัวกราฟิกดีไซเนอร์ประจำโปรเจกต์นี้ด่วนเลยครับ!" เสียงของเลขาฯ หน้าห้องดังทะลุผ่านประตูเข้ามา ทำเอาบรรยากาศในห้องเย็นยะเยียบลงทันที คินน์ขมวดคิ้วแน่น หันไปมองมินนี่ที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ขณะที่ตัวเขาเองเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่อาจจะทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างมา มินนี่เบิกตากว้าง เมื่อได้ยินชื่อ 'พลอย' ที่เธอเพิ่งโกรธไปเมื่อครู่... แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น มันเป็นมากกว่าแค่เรื่องงาน? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคนคลั่งงานคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - โครโนสทริกเกอร์ครับ