เส้นแบ่งที่ข้ามไม่ได้

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมกระจกใสจนเกิดเสียงดังทึบ ทว่าเสียงนั้นยังไม่น่าตกใจเท่าชื่อของ "พลอย" ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางห้องประชุมใหญ่ในวินาทีนี้ มินนี่เบิกตากว้าง ริมฝีปากที่กำลังจะอ้าเถียงเรื่องค่าสีและสัดส่วนงานกราฟิกในสไลด์หน้าสุดท้ายพลันค้างเติ่ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่สี่เหลี่ยมนี้ทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลาไว้ "คุณกำลังหมายความว่ายังไงครับ คินน์" เสียงของมินนี่ไม่ได้ดัง แต่เฉียบคมพอจะบาดบรรยากาศตึงเครียดให้ฉีกขาด เธอจ้องมองสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งผู้เป็นเจ้าของโปรเจกต์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม คินน์ถอนหายใจยาวผ่านจมูก ปรับสีหน้าให้เรียบสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน เขายกมือขึ้นกอดอก ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่ต้นแขนตัวเองอย่างใช้ความคิด—จังหวะเดียวกับที่มินนี่เกลียดที่สุด เพราะมันแปลว่าเขากำลังมองเธอเป็นเด็กน้อยที่ไร้เหตุผลอีกแล้ว "ผมหมายความตามที่พูดครับ มินนี่" คินน์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าแฝงความเฉียบขาดที่ทำเอาคนฟังอยากจะคว้ากระป๋องกาแฟปาใส่หน้าสักที "งานส่วนของพรีเซนต์ลูกค้าใหญ่พรุ่งนี้ พลอยจะเข้ามาช่วยดูในส่วนของดีเทลโครงสร้างภาพรวมทั้งหมด เธอมีประสบการณ์กับลูกค้ารายนี้มากกว่าคุณ... และผมคิดว่ามันปลอดภัยกว่าที่จะให้มืออาชีพเข้ามาคอนโทรลความเสี่ยง" "มืออาชีพ?" มินนี่ทวนคำ เสียงหัวesในลำคอหลุดลอดออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง เธอแค่นยิ้มหยัน "แล้วที่ฉันนั่งหลังขดหลังแข็งปั่นงานนี้มาสามอาทิตย์เต็ม นอนไม่หลับจนใต้ตาดำเป็นแพนด้าเนี่ย ฉันไม่ใช่ 'มืออาชีพ' ในสายตาคุณว่างั้นเถอะ?" "คุณใช้อารมณ์ตัดสินอีกแล้วนะครับ มินนี่" คินน์ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่พยายามจะประเมินสถานการณ์ แต่สำหรับมินนี่แล้ว สายตาแบบนั้นมันช่างน่าหงุดหงิดเสียเหลือเกิน "โปรเจกต์นี้ไม่ได้วัดกันที่ว่าใครอดหลับอดนอนนานกว่า แต่มันวัดกันที่ผลลัพธ์ และพลอย... เธอไม่เคยพลาดเรื่องการคุมโทนพรีเซนต์แบบที่ชอบใช้อารมณ์เหนือเหตุผล" *เปรียบเทียบกับยัยพลอยอีกแล้ว!* มินนี่รู้สึกเหมือนมีก้อนสะเกدไฟวิ่งพล่านอยู่ในอก เธอตบโต๊ะเบาๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่ยังคงนั่งไขว่ห้างทำหน้าตายได้หน้าตาเฉย ความโกรธผสมปนเปกับความน้อยใจพวยพุ่งขึ้นมาจนจุกอก แต่เธอก็เลือกที่จะกลืนมันลงไปแล้วแปลงเป็นความดื้อรั้นแทน "ถ้าคุณคิดว่ายัยพลอย... เอ๊ย คุณพลอยของคินน์เธอเก่งนัก ดีเลิศเลอเพอร์เฟกต์จนฉันเทียบไม่ติด ก็เชิญให้เธอมาทำคนเดียวไปเลยสิครับ! จะลากฉันมานั่งหลังขดหลังแข็งทำไมตั้งแต่แรก!" "มินนี่!" คินน์ขมวดคิ้วมุ่น น้ำเสียงของเขาเริ่มมีร่องรอยความหงุดหงิดเล็ดลอดออกมาบ้างแล้วเมื่อเห็นเธอดื้อตาใสใส่ "อย่าใช้วิธีประชดประชันเด็กๆ แบบนี้ งานนี้คือโปรเจกต์ร่วมกัน และผมในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์มีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจ" "หัวหน้า? หึ!" มินนี่หัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยรื้นหยดน้ำใสเล็กน้อยด้วยความคับ 1.ขัดใจ แต่เธอกะพริบตามันกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เขาเห็นความอ่อนแอ "คุณไม่ได้มองว่าฉันเป็นพาร์ทเนอร์หรอกคินน์ คุณแค่อยากได้หุ่นยนต์ที่สั่งซ้ายหันขวาได้ตามใจชอบต่างหาก และถ้าคนที่คุณต้องการคือยัยพลอย ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกเล่า ฉันจะได้ไม่ต้องเอาเวลาชีวิตมาทิ้งไว้กับคนเผด็จการอย่างคุณ!" บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเช่นกัน ความสูงที่ต่างกันทำให้เขาต้องก้มมองเธอลงมาเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มคู่นั้นดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำว่า 'เผด็จการ' "คุณคิดว่าผมเผด็จการเหรอ มินนี่?" คินน์ก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละก้าวอย่างกดดัน ทว่ามินนี่ไม่มีทางถอยหลัง เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าผมเผด็จการจริง... ป่านนี้ผมแก้สไลด์ของคุณทิ้งตั้งแต่บรรทัดแรกไปแล้ว ไม่มานั่งเถียงกับคุณอยู่ตรงนี้หรอก" "ก็แก้สมาสิครับ! ถ้าคิดว่าเก่งนัก!" มินนี่สวนกลับทันควัน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มๆ ลอยปะทะจมูกจนเธอต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปต่างหาก คินน์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้านวลเนียนอยู่ใกล้แค่เอื้อม แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนที่เขาจะดึงสติกลับมาแล้วโน้มใบหน้าลงกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แนบชิดริมหู "คุณกำลังทำให้ผมหมดความอดทนนะครับ... มินนี่" "เชิญหมดความอดทนไปเลยครับ! ฉันไม่แคร์—" *กริ๊ก!* เสียงเปิดประตูดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะคารมที่กำลังร้อนระอุ ทั้งคินน์และมินนี่ผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต หันไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูด้วยสายตาตกตะลึง ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปดูภูมิฐาน ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต รอยยิ้มมั่นใจถูกส่งตรงมายังคินน์ ก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ขอโทษนะคะที่มาขัดจังหวะ... พอดีฉันได้ยินเสียงพวกคุณเถียงกันมาถึงข้างนอกน่ะค่ะ คินน์ มีปัญหาอะไรกับสไลด์ของน้องเขาหรือเปล่าคะ ให้ฉันช่วยดูให้อีกแรงไหม?" พลอยยืนยิ้มหวานอยู่ตรงนั้น ขณะที่มินนี่หันขวับกลับมามองหน้าคินน์ทันที ดวงตากลมโตฉายแววว้าวุ่นและเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เธอเถียงแทบตายเมื่อครู่... มันกำลังกลายเป็นความจริงต่อหน้าต่อตา โครโนสทริกเกอร์ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะครับ)