กฎของหัวใจไม่มีฟิสิกส์

เสียงโวยวายที่ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประตูห้องทำงานโปรเจกต์ร่วม ทำให้ไอริณที่กำลังถือแปลนสถาปัตยกรรมม้วนใหญ่ถึงกับชะงักมือ รินรดาผุดลุกขึ้นยืนทันทีด้วยสัญชาตญาณความเข้มงวดของวิศวกรหัวกะทิ ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยมินตราที่หอบหายใจโยนตัวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ไอริณ! รินรดา! แย่แล้ว! ข้างล่างตึกเกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มีคน..." มินตรายังพูดไม่ทันจบประโยคดี เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและการโต้เถียงกันเสียงดังก็ลอยละลิ่วขึ้นมาตามโถงทางเดิน ก่อนที่ร่างของหัวหน้าผู้รับเหมาประจำไซต์งานจะก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าถมึงทึง "คุณไอริณครับ! ท่อแอร์หลักที่ดร็อปฝ้าตามดีไซน์ใหม่ของคุณ มันขัดกับคานรับน้ำหนักโครงสร้างหลักที่ทางคุณรินรดากำหนดไว้เป๊ะๆ เลยครับแบบนี้! ถ้าดันทุรังเจาะตามแบบสถาปนิก มีหวังโครงสร้างมีปัญหาแน่! งานพังทั้งตึกแน่ๆ ครับ!" บรรยากาศในห้องประชุมเครียดขมุกขมัวขึ้นมาทันตาเห็น รินรดากวาดสายตาคมกริบมองแปลนในมือของไอริณสลับกับหน้าจอแท็บเล็ตคำนวณโครงสร้างของตัวเองทันที ความเงียบงันปกคลุมอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนที่วิศวกรสาวจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบขาดบาดลึก "เห็นไหมคะคุณไอริณ ฉันเตือนคุณกี่ครั้งแล้วว่าสุนทรียศาสตร์แบบไร้ตรรกะของคุณ มันกำลังจะสร้างหายนะให้ไซต์งานเรา รสนิยมความสวยงามที่ปราศจากความปลอดภัย มันก็เป็นได้แค่ภาพวาดเพ้อเจ้อบนกระดาษเท่านั้นแหละค่ะ" คำพูดเชือดเฉือนที่พุ่งตรงมาแบบไม่ไว้หน้าใคร ทำให้ไอริณที่ปกติเป็นคนใจเย็นและมั่นใจในตัวเองสูงถึงกับนัยน์ตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที สถาปนิกสาววางม้วนแปลนลงบนโต๊ะกระแทกเสียงดังลั่นจนทุกคนในห้องสะดุ้ง "อย่ามาดูถูกงานของฉันนะรินรดา! ที่ฉันดีไซน์แบบนี้เพราะมันคือทางออกเดียวที่จะทำให้พื้นที่ใช้สอยตรงโถงกลางมันโปร่งโล่งและไร้ที่ติ คุณต่างหากที่ไม่ยอมยืดหยุ่น ยึดติดแต่ตัวเลขแข็งกระด้างในตำราจนหัวโบราณ!" "หัวโบราณเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวไอริณทีละก้าวด้วยแรงกดดันมหาศาล ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งคู่ต้องสบตากันในระยะประชิดจนแทบสัมผัสได้ถึงไออุ่นกรุ่นความโกรธ "ฟิสิกส์และความปลอดภัยเขาไม่มานั่งประนีประนอมกับความอินดี้ของคุณหรอกนะคะ ถ้าคานรับน้ำหนักพังลงมา ความสวยงามที่คุณภูมิใจนักหนามันก็จะกลายเป็นแค่เศษซากปรักหักพัง!" "แต่ฉันคือหัวหน้าโปรเจกต์นี้ แปลนนี้ผ่านการอนุมัติจากบอร์ดบริหารแล้ว เพราะฉะนั้น หน้าที่ของคุณคือไปหาวิธีคำนวณโครงสร้างเสริมความแข็งแรงให้มันซะ ไม่ใช่มาสั่งให้ฉันแก้แบบตามใจคุณ!" ไอริณเชิดหน้าสู้ สายตาคู่สวยฉายแววดื้อรั้นเต็มพิกัด ไม่มีทีท่าว่าจะยอมจำนนแม้แต่น้อย มินตราที่ยืนมองสถานการณ์อยู่มุมห้องถึงกับลอบยิ้มมุมปากด้วยความสะใจที่ไฟประทุระหว่างสองสาวลุกโชนขึ้นมาถึงขีดสุด ก่อนจะแกล้งทำเป็นไหวไหล่แล้วเดินถอยฉากออกไปเงียบๆ เพื่อปล่อยให้เสือสองตัวในถ้ำเดียวกันเคลียร์กันเอง เมื่อคนนอกออกไปจนหมดห้อง ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง รินรดายังคงยืนจ้องหน้าไอริณนิ่ง ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่แล้ว แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่ลึกล้ำและยากจะคาดเดา ไอริณเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อถูกรินรดากดดันด้วยสายตาแบบนั้น สถาปนิกสาวถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ แต่ทว่าวิศวกรสาวร่างโปร่งกลับก้าวตามมาจนชิด ใช้มือข้างหนึ่งยันผนังกันทางหนีไว้ ปิดกั้นพื้นที่ทั้งหมดของเธอไว้ในอ้อมแขน "คุณ... คุณจะทำอะไร รินรดา ถอยไปนะ" ไอริณพยายามทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความสั่นไหวในหัวใจ แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อฟ้องชัดเจนว่าเธอเริ่มควบคุมสถานการณ์ไม่ได้เสียแล้ว รินรดายโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ดวงตาคู่คมสำรวจใบหน้าเนียนใสของคนตรงหน้าที่มักจะเถียงเธอฉอดๆ ไม่ยอมหยุด ก่อนจะหลุดยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่งออกมา "ฉันยอมรับนะคะ... ว่าบางทีคุณก็แสบจนน่าจับตีให้เข็ดจริงๆ" รินรดาเอמהเสียงกระซิบแผ่วเบaข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เจือความอ่อนโยนกะทันหันทำเอาไอริณถึงกับสมองตื้อตันไปชั่วขณะ "แต่ไม่รู้ทำไม... ยิ่งคุณดื้อกับฉันมากเท่าไหร่ หัวใจบ้าๆ ของฉันมันถึงได้เต้นแรงแปลกๆ ทุกที" "นี่คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย!" ไอริณเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวรากับกลองเพล ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความวูบวาบแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง รินรดาไม่ตอบคำถาม เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวไล่เกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของไอริณอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนและนุ่มนวลนั้นทำเอาสถาปนิกสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครถึงกับอ่อนยวบยาบลงไปถนัดตา กำแพงทิฐิที่สร้างไว้พังทลายลงในพริบตาเดียว รินรดายอมรับในใจเงียบๆ ว่าเธอแพ้ทางความแสบและความน่ารักของยัยตัวแสบคนนี้เข้าให้อย่างจังเสียแล้ว กฎเกณฑ์และตรรกะทั้งปวงในโลกของวิศวกรดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลกับหัวใจตัวเองอีกต่อไป ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นตรงกันอย่างไร้เสียงคำนวณฟิสิกส์ใดๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาเสียงดังลั่นพร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของมินตรา "ไอริณ! รินรดา! แย่แล้ว! ข้างล่างตึก... คุณพ่อของคุณรินรดากับท่านประธานบริษัทเดินตรวจไซต์งานมาถึงหน้าลิฟต์แล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนสการ์เล็ตโรสเสมอนะคะ